III SK 20/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 20/12

POSTANOWIENIE

Dnia 13 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w

W. Spółce Akcyjnej w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

o ochronę konkurencji i nałożenie kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 13 grudnia 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 10 listopada 2011 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza

od

powoda

Miejskiego

Przedsiębiorstwa

Wodociągów i Kanalizacji w W. na rzecz Prezesa Urzędu

Ochrony

Konkurencji

i

Konsumentów

kwotę

(sto

osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 10 listopada 2011 r. oddalił apelację

Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w W. (powód) od wyroku

Sądu Okręgowego z dnia 30 grudnia 2010 r. w sprawie z odwołania powoda od

decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Prezes Urzędu) z 16

kwietnia 2009 r. Przedmiotową decyzją Prezes Urzędu uznał za ograniczającą

konkurencję i naruszającą zakaz z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o

ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. Nr 50, poz. 331, ze zm., dalej jako

ustawa

o

ochronie konkurencji i konsumentów) praktykę

polegającą

na

nadużywaniu przez powoda pozycji dominującej na lokalnym rynku zaopatrzenia w

wodę i odprowadzanie ścieków poprzez pozbawienie możliwości odpłatnego

przekazania urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych przez inwestorów

niespełniających ustalonych przez powoda warunków.

Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości.

Wnosząc o przyjęcie jej do rozpoznania powód powołał się na przesłanki

wymienione w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.

W zakresie dotyczącym istotnych zagadnień prawnych (art. 398 9 § 1 pkt 1

k.p.c.) powód wskazał na potrzebę wyjaśniania następujących problemów: 1) czy

można uznać za naruszające art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o

zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (jednolity

tekst:. Dz.U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm., dalej jako ustawa o zbiorowym

zaopatrzeniu w wodę) żądanie przez gminę lub przedsiębiorstwo wodociągowokanalizacyjne ustanowienia na rzecz podmiotu przejmującego odpłatnie urządzenia

wodociągowe lub urządzenia kanalizacyjne tytułu prawnego do gruntów, na których

znajdują się te urządzenia w sytuacji, gdy przepis ten ogranicza zasadę swobody

umów jedynie w zakresie zawarcia umowy o odpłatne przekazanie powyżej

wymienionych urządzeń, czy też takie naruszenie w takim przypadku nie

następuje?; 2) czy na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w

wodę można uznać, że osoba, która wybudowała ze środków własnych urządzenia

wodociągowe i urządzenia kanalizacyjne może zwrócić się do każdego z

podmiotów wymienionych w tym przepisie o przyjęcie urządzeń, czy też prawo

wyboru kontrahenta jest ograniczone wskutek istniejącego stanu własnościowego

urządzeń lub sieci na terenie gminy, a w przypadku, gdy stan ten jest

zróżnicowany, czy decydującym jest stan większościowy, czy też prawo własności

urządzeń do których przyłączane jest odpłatnie przejmowane urządzenie?; 3) czy

naruszenie art. 31 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę przez odmowę

odpłatnego przejęcia urządzeń wodociągowych lub urządzeń kanalizacyjnych przez

gminę lub przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne może stanowić nadużycie

pozycji dominującej na rynku w rozumieniu art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie

konkurencji i konsumentów, w sytuacji gdy z art. 31 ust. 1 ustawy o zbiorowym

zaopatrzeniu w wodę wynika roszczenie dla osób, które wybudowały urządzenia

wodociągowe i urządzenia kanalizacyjne, które może by realizowane na drodze

postępowania sądowego i przepis ten przewiduje dwa podmioty (gminę i

przedsiębiorstwo

wodociągowo-kanalizacyjne),

które

są

zobowiązane

do

odpłatnego przejmowania urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, czy też w

wyniku takiej odmowy nie dochodzi do nadużycia pozycji dominującej?; 4) czy

naruszenie art. 31 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę poprzez

żądanie ustanowienia na rzecz gminy albo przedsiębiorstwa wodociągowokanalizacyjnego tytułu prawnego do gruntów, na których znajdują się wybudowane

urządzenia wodociągowe i kanalizacyjne może stanowić nadużycie pozycji

dominującej w rozumieniu art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i

konsumentów, gdy z art. 31 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę nie

wynika taki zakaz i z przepisu tego wynika wyłącznie obowiązek odpłatnego

przejmowania urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych?; 5) czy za towar w

rozumieniu art. 4 pkt 7 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów może być

uznany

obowiązek

odpłatnego

przejmowania

urządzeń

wodociągowych

i

kanalizacyjnych z art. 31 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, czy tez

w sytuacji gdy z art. 31 ust. 1 ustawy wynika roszczenie osoby, która wybudowała z

własnych

środków

kanalizacyjne

o

finansowych

odpłatne

urządzenia

przejście

takich

wodociągowe

urządzeń

lub

przez

urządzenia

gminę

lub

przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, które może być realizowane na

drodze postępowania sądowego, a o jego realizacji decyduje wyłącznie osoba

uprawniona, taki obowiązek nie może być traktowany jako towar?; 6) czy w skład

zadań z zakresu zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania

ścieków wynikających z ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, stanowiących

rynek właściwy w rozumieniu art. 4 pkt 9 ustawy o ochronie konkurencji i

konsumentów wchodzą jako ściśle z nimi powiązane roszczenia wynikające z art.

31 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, czy też wynikające z tego

przepisu roszczenia nie mogą tworzyć rynku właściwego?

W zakresie dotyczącym wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości

(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) powód odwołuje się do art. 31 ust. 1 ustawy o zbiorowym

zaopatrzeniu w wodę i jako wątpliwości interpretacyjne wskazuje problem, kto w

pierwszej kolejności zobowiązany jest do nabycia urządzeń wodociągowych lub

kanalizacyjnych wymienionych w tym przepisie. Zdaniem powoda, wykładnia

literalna przepisu może z jednej strony prowadzić do wniosku, że roszczenia takie

powinny być kierowane do gminy. Z drugiej strony użycie słowa ”lub” może

prowadzić do konkluzji, że to osoba uprawniona decyduje o podmiocie

zobowiązanym

do

realizacji

roszczenia,

wybierając

między

gminą

a

przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym. Także wykładnia celowościowa

przepisu prowadzi do wniosku, że wybór miedzy podmiotami zobowiązanymi może

być dokonywany swobodnie przez uprawnionego. Dlatego przepis ten budzi

poważne wątpliwości w kwestii kolejności realizacji wynikającego z niego

roszczenia.

W zakresie dotyczącym oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 §

1 pkt 4 k.p.c.) powód wywodzi, że Sąd Apelacyjny oddalił apelację nie rozpoznając

jej zarzutów, pominął lub oddalił wnioski dowodowe co do faktów mających dla

rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie, w konsekwencji czego błędnie ustalił i

rozstrzygnął, że powód naruszył art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i

konsumentów. W ten sposób Sąd Apelacyjny dopuścił się naruszenia art. 378 § 1

k.p.c. w związku z art. 386 § 1 k.p.c. i art. 328 § 2 k.p.c. (co opisano w pkt 4 skargi

kasacyjnej); art. 217 § 1 k.p.c., art. 227 k.p.c., art. 278 k.p.a. w związku z art. 391 §

1 k.p.c., art. 382 k.p.c. w związku z art. 217 § 2 k.p.c., art. 47912 § 1 k.p.c., art. 328

§ 2 k.p.c., w związku z art. 391 § 1 k.p.c., art. 385 k.p.c., art. 386 § 1 i 4 k.p.c.; art.

31 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę; art. 4 pkt 7 i 9 i art. 9 ust. 1

ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zdaniem powoda, uchybienia Sądu

Apelacyjnego mają charakter kwalifikowany, ponieważ Sąd drugiej instancji 1)

naruszył podstawowy obowiązek w zakresie rozpoznania sprawy w granicach

apelacji, 2) w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się i nie uzasadnił swego stanowiska

w odniesieniu do poszczególnych zarzutów apelacyjny, 3) bezzasadnie oddalił

wnioski dowodowe powoda, przedstawił na s. 6-26 uzasadnienia ustalenia prawne i

rozwiązania

prawne

Sądu

Okręgowego,

których

to

ustaleń

wyrok

Sądu

Okręgowego nie zawierał; 4) przedstawił własną interpretację sposobu rozumienia

rzeczywistych ustaleń i rozważań zawartych w wyroku Sądu Okręgowego zamiast

cytatów z uzasadnienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

Odnosząc się do podniesionej przez powoda potrzeby rozpoznania aż

sześciu zagadnień prawnych należy przypomnieć, że w świetle utrwalonego

orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego tej przesłanki przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c., twierdzenie o

występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy

przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd

Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy doktryny w tym zakresie,

wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (zob.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 sierpnia 2012 r., III SK 6/12 i cytowane

tam orzecznictwo). Pełnomocnik skarżącego ma obowiązek przedstawienia

odpowiedniego wywodu zbliżonego do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawieniu

zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (zob.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 17/12 i

cytowane tam orzecznictwo). Same zaś zagadnienia prawne muszą nawiązywać do

podstaw skargi kasacyjnych oraz do założeń interpretacyjnych leżących u podstaw

skarżonego orzeczenia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 września

2012 r., III SK 8/12).

Przechodząc do oceny potrzeby przyjęcia skargi kasacyjnej powoda do

rozpoznania, celem rozstrzygnięcia poszczególnych zagadnień prawnych, Sąd

Najwyższy stwierdza, że wskazany przez powoda jako pierwszy problem tego, czy

sprzeczne z art. 31 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę jest żądanie

ustanowienia na rzecz podmiotu przejmującego odpłatnie urządzenia wodociągowe

lub urządzenia kanalizacyjne tytułu prawnego do gruntów, na których znajdują się

te urządzenia, nie ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jako że sprzeczność

zachowania przedsiębiorcy z przepisami obowiązującego prawa nie stanowi

samoistnej przesłanki zastosowania zakazu nadużywania pozycji dominującej do

zakwestionowanego przez Prezesa Urzędu zachowania. Istotne jest jedynie, jakie

skutki na rynku (wśród konkurentów lub klientów) wywołuje takie zachowanie.

Kwestia zgodności zachowania przedsiębiorcy z przepisami innych ustaw może

mieć znaczenie z punktu widzenia dopuszczalności zastosowania przepisów

ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 3) lub uzasadnienia zachowania

kwalifikowanego

jako

praktyka

ograniczająca

konkurencję.

Dlatego

za

bezprzedmiotowe w niniejszej sprawie należy uznać pierwsze i trzecie ze

sformułowanych przez powoda zagadnień prawnych.

Analogicznie należy potraktować drugie ze sformułowanych przez powoda

zagadnień prawnych. Problem tego, do kogo osoba, która wybudowała urządzenia

wodociągowe i urządzenia kanalizacyjne, ma zwrócić się z żądaniem przejęcia

urządzeń, oderwany od przesłanek zakazu nadużywania pozycji dominującej, także

nie ma znaczenia dla oceny merytorycznej poprawności wyroku Sądu drugiej

instancji.

Czwarte ze zgłoszonych przez powoda zagadnień prawnych ma zbliżoną

treść do pierwszego. Różnica polega na połączeniu w treści przedmiotowego

zagadnienia art. 31 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę z art. 9 ust. 1

ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Jednakże także i w tym przypadku

powód akcentuje decydujące znaczenie zgodności lub sprzeczności zachowania

przedsiębiorcy z art. 31 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, co jak

wskazano powyżej jest irrelewantne z punktu widzenia art. 9 ust. 1 ustawy o

ochronie konkurencji i konsumentów. Z kolei odpowiedź na istotę czwartego

zagadnienia podniesionego w skardze kasacyjnej (czy żądanie ustanowienia na

rzecz

podmiotu

przejmującego

instalację

wodociągowo-kanalizacyjną

tytułu

prawnego do gruntów, na których znajdują się wybudowane urządzenia

wodociągowe i kanalizacyjne może stanowić nadużycie pozycji dominującej w

rozumieniu art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów?) jest

oczywista, skoro brak przepisów wyłączających zastosowanie art. 9 ust. 1 ustawy o

ochronie konkurencji i konsumentów. Ponadto, czwarte zagadnienie prawne

dotyczy raczej kwestii zastosowania art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i

konsumentów w określonym stanie faktycznym. Sąd Najwyższy wyjaśniał już, że

kwestia subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod określoną normę prawną nie

stanowi istotnego zagadnienia prawnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 21 września 2010 r., III UK 95/10 – LEX nr 694244).

Dwa ostatnie z podniesionych w skardze powoda zagadnień prawnych

odnoszą się do pojęcia rynku właściwego. W pierwszej kolejności powód poddaje

pod rozwagę Sądu Najwyższego rozstrzygnięcie problemu, czy obowiązek

odpłatnego przejmowania urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych z art. 31 ust.

1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę jest towarem w rozumieniu art. 4 pkt 7

ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a w drugiej kolejności czy

roszczenia wynikające z art. 31 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę

wchodzą w skład rynku właściwego złożonego z zadań z zakresu zbiorowego

zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Zagadnienia te powód,

jak można domniemywać, konstruuje na podstawie fragmentu uzasadnienia wyroku

Sądu Apelacyjnego oddalającego zarzut naruszenia art. 4 pkt 7, 9 i 10 ustawy o

ochronie konkurencji i konsumentów (uzasadnienie wyroku, s. 40-41). Powód

zarzucał bowiem Sądowi Okręgowemu naruszenie tych przepisów, poprzez błędne

uznanie obowiązku odpłatnego przejęcie urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych

za towar i wadliwe ustalenie rynku właściwego. Sąd Apelacyjny przedmiotowego

zarzutu nie podzielił, zaś obowiązek wynikający z art. 31 ust. 1 ustawy o

zaopatrzeniu w wodę uznał za powiązany z usługami świadczonymi przez powoda

w takim stopniu, że „mamy do czynienia z tym samym rynkiem właściwym w

aspekcie przedmiotowym, jak i geograficznym”. Z uzasadnienia wyroku Sądu

Apelacyjnego nie wynika jednak wprost, że uznał on obowiązek odpłatnego

przejęcia urządzeń za samoistny towar tworzący rynek właściwy, na którym powód

ma pozycję dominującą lub rynek, na którym powód nadużywa swojej pozycji

dominującej. Sąd Apelacyjny wskazał, że powód świadczy usługi w zakresie

zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Usługi te

świadczy na lokalnym rynku zaopatrzenia w wodę (uzasadnienie, s. 40). Na tak

wyznaczonym rynku powód posiada pozycję dominującą (uzasadnienie, s. 36) i

jednocześnie dopuszcza się jej nadużycia poprzez „pozbawienie możliwości

odpłatnego przekazania urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych przez

inwestorów nie spełniających ustalonych przez powoda warunków do opłatnego

przekazania wybudowanych z własnych środków urządzeń wodociągowych lub

kanalizacyjnych”. W tej sytuacji bezprzedmiotowe z punktu widzenia prawidłowości

osądzenia sprawy przez Sąd Apelacyjny są zawarte w skardze kasacyjnej powoda

dywagacje na temat kwalifikacji obowiązku odpłatnego przejmowania urządzeń, czy

też roszczenia wynikającego z art. 31 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu w wodę jako

towaru wpływającego na wyznaczenie rynku właściwego w jego wymiarze

produktowym. Rynkiem tym jest bowiem lokalny rynek zaopatrzenia w wodę i

odprowadzania ścieków. W rezultacie nawet jeżeli uznać za błędne wywody Sądu

Apelacyjnego w przedmiocie kwalifikacji przedmiotowego obowiązku / roszczenia

jako towaru w rozumieniu art. 4 pkt 7 ustawy o ochronie konkurencji i

konsumentów, nie wpływa to w żaden sposób na ewentualną ocenę zaskarżonego

wyroku.

Skarga kasacyjna powoda nie zasługuje także na przyjęcie jej do

rozpoznania z uwagi na powołaną w niej potrzebę wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Jak już wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie Sądu

Najwyższego, powołując się na tę przesłankę skarżący ma obowiązek określenia

przepisów wymagających owej wykładni oraz wskazania poważnych wątpliwości

związanych ze stosowaniem tych przepisów wraz z podaniem doktrynalnego lub

orzeczniczego źródła tych wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie sądów

(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 17/12 i

cytowane tam orzecznictwo). Wątpliwości te (lub rozbieżności) należy opisać

wskazując dodatkowo argumenty, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych.

Dodatkowo należy przedstawić własną, odpowiednio uzasadnioną, propozycję

interpretacji powołanych przepisów, a także wpływ tej wykładni na rozstrzygnięcie

sprawy.

Powód powołuje się na potrzebę wykładni art. 31 ust. 1 ustawy o zbiorowym

zaopatrzeniu w wodę, wskazując jako wątpliwość interpretacyjną kwestię wpływu

kolejności wymienienia w tym przepisie podmiotów, wobec których można

występować z roszczeniami objętymi zakresem tego przepisu, na wybór podmiotu,

wobec którego roszczenia takie zostaną zgłoszone. W uzasadnieniu powód

przedstawił dwa warianty wykładni językowej tego przepisu, następnie wykładnię

celowościową

(wskazująca

na

poprawność

jednego

wariantu

interpretacji

językowej), by skonkludować, że „uzasadniona jest wykładnia, iż co do zasady

wybór pomiędzy podmiotami zobowiązanymi do opłatnego przejęcia urządzeń na

podstawie art. 31 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę powinien być

swobodnie dokonywany przez osobę uprawnioną z tego przepisu do skierowanie

przedmiotowego

żądania”.

Powyższy

wywód,

zgodny

z

zapatrywaniami

wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie daje żadnych podstaw dla

uznania przez Sąd Najwyższy, że wykładnia przepisu art. 31 ust. 1 ustawy o

zbiorowym zaopatrzeniu w wodę budzi poważne wątpliwości interpretacyjne

wskazane przez powoda.

Brak również podstaw do uznania skargi kasacyjnej powoda za oczywiście

zasadną. Z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że powołanie się

na przesłankę przedsądu wymienioną w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga od

skarżącego sformułowania w uzasadnieniu wniosku odpowiednich wywodów

potwierdzających tę okoliczność, gdyż skarga jest oczywiście uzasadniona

wówczas, jeżeli zaskarżone tą skargą orzeczenie zapadło wskutek oczywistego

naruszenia prawa, zaś oczywiste naruszenie prawa powinno być rozumiane jako

widoczna, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność

wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi

regułami interpretacji (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego

2012 r., III SK 34/11 i z dnia 4 kwietnia 2012 r., III SK 39/11 i powołane tam

orzecznictwo). Oczywista zasadność skargi kasacyjnej ma miejsce tylko wówczas,

gdy naruszenie przepisu prawa materialnego lub procesowego jest z góry widoczne

dla każdego prawnika, bez potrzeby głębszej analizy prawniczej, gdy jest zupełnie

pewne i nie może ulegać żadnej wątpliwości, gdy podniesione zarzuty naruszenia

wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy

tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia, bądź gdy orzeczenie

jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni

przepisami prawa (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2012 r.,

III SK 39/11 i powołane tam orzecznictwo). Powołanie się przez autora skargi

kasacyjnej na oczywistą zasadność tej skargi zobowiązuje go do przedstawienia

wywodu prawnego zmierzającego do wykazania takiej kwalifikowanej postaci

naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2012 r., III SK 39/11 i powołane tam orzecznictwo).

Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjna powoda nie zawiera

wywodu spełniającego powyższe wymogi. Oczywistej zasadności skargi powód

upatruje w naruszeniu kilkunastu przepisów prawa procesowego i materialnego.

Już sama ta okoliczność wskazuje na wadliwe zrozumienie przesłanki przedsądu, o

której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., gdyż trudno wyobrazić sobie takie

nagromadzenie „ewidentnych” uchybień procesowych w działaniu Sądu drugiej

instancji. Z wywodu powoda towarzyszącego wyliczeniu tych przepisów wynika, że

ich naruszenia upatruje w pominięciu lub oddaleniu wniosków dowodowych

powoda, bez wykazywania że takie pominiecie lub oddalenie konkretnego wniosku

w oczywisty sposób naruszało konkretny przepis prawa procesowego. Ponadto, w

warstwie dotyczącej przepisów prawa materialnego powód zarzuca Sądowi drugiej

instancji oczywiste naruszenie przepisów, na podstawie których konstruuje

zagadnienia prawne oraz potrzebę wykładni. Doszukiwanie się zaś w sprawie

istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego chociażby art. 31 ustawy o

zbiorowym zaopatrzeniu w wodę wyklucza oczywistą dla każdego prawnika

sprzeczność zaskarżonego wyroku z tym przepisem.

Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 398⁹ § 2 k.p.c. orzeczono jak w

sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do art.

108 § 1 w związku z art. 398²¹ k.p.c. oraz § 12 ust. 4 pkt 2 w związku z § 14 ust. 3

pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w

sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).