III SK 20/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 20/11

POSTANOWIENIE

Dnia 9 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa Netia Spółki Akcyjnej z siedzibą w Warszawie

przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

o naruszenie zbiorowych interesów konsumentów i nałożenie kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 9 września 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie

z dnia 19 listopada 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją z dnia 31

grudnia 2008 r.:

I. na podstawie art. 26 ust. 1 w związku z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia

16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr

50, poz. 331 ze zm.) uznał za praktykę naruszającą zbiorowe

interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust 2 w/w ustawy

działania Tele2 Polska sp z .o. o. z/s w Warszawie polegające na

pobieraniu opłaty z tytułu rezygnacji przez konsumentów z

abonamentu lub preselekcji Tele2 w ramach umów na czas

oznaczony 12 miesięcy, zawartych w wyniku wyboru przez

konsumenta określonego cennika usług, które to umowy nie są

związane z przyznaniem konsumentowi ulgi, co pozostaje w

sprzeczności

z

przepisem

art.

ust

ustawy

prawo

telekomunikacyjne oraz godzi w zbiorowe interesy konsumentów i

nakazał zaniechanie jej stosowania;

II. na podstawie art. 26 ust. 2 w związku z art. 26 ust. 1 ustawy o

ochronie konkurencji i konsumentów nakazał Tele2 publikację

niniejszej decyzji w całości na koszt własny na stronie internetowej

www.tele2.pl

oraz

utrzymywanie

treści

decyzji

na

stronie

internetowej przez 6 miesięcy oraz dwukrotną publikację sentencji

decyzji na koszt Tele2 na jednej z pięciu pierwszych stron dziennika

o zasięgu ogólnopolskim o objętości co najmniej 24 cm x 12 cm,

przy czym okres pomiędzy publikacjami powinien wynosić co

najmniej 7 dni, a co najwyżej 14 dni;

III. na podstawie art. 26 ust. 2 w związku z art. 26 ust. 1 ustawy o

ochronie konkurencji i konsumentów nakazał Tele2 skierowanie do

każdego abonenta będącego stroną umowy o świadczenie usług

telekomunikacyjnych przez Tele2 zawartej na czas oznaczony przed

dniem 14 lipca 2008 r. pisemnego oświadczenia informującego o

zaprzestaniu

naliczania

klientom

indywidualnym

Tele2,

opłat

związanych z przedterminowym rozwiązaniem przez klientów umów

o świadczenie usług abonamentu i preselekcji (WLR) bądź usługi

preselekcji (CPS) dotyczących cenników znajdujących się w ofercie

Tele2 przed dniem 14 lipca 2008 r. wraz z informacją, że

oświadczenie stanowi realizację decyzji Prezesa UOKiK nr DDK

38/2008 z dnia 31 grudnia 2008 r.,

IV. na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i

konsumentów nałożył na Tele2 karę pieniężną w wysokości 3. 978.

380 zł. z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i

ust. 2 tej ustawy;

V. nadał decyzji na podstawie art. 103 ustawy o ochronie konkurencji i

konsumentów w zakresie pkt II i III rygor natychmiastowej

wykonalności.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Tele2 Polska Spółka z o. o.

(obecnie Netia S. A. w Warszawie; dalej jako: “powódka”).

Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony

Konkurencji i Konsumentów w Warszawie zmienił zaskarżoną decyzję w jej pkt IV.

w ten sposób, że zmniejszył nałożoną karę pieniężną do kwoty 1. 989. 190 zł. i

oddalił odwołanie w pozostałej części.

Powyższy wyrok zaskarżyły apelacjami obie strony.

Wyrokiem z dnia 19 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie na

podstawie art. 385 k.p.c. oddalił obie apelacje.

Wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżyła skargą kasacyjną powódka. We

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na przyczynę

przyjęcia skargi określoną w art. 398 1 § 1 pkt 1 k.p.c. W sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne: ““Czy w świetle przepisu art. 57 ust. 6 ustawy z dnia 16 lipca

2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. nr 171, poz. 1800 z późn. zm.;

zwanej dalej “Pt”) “ulgę przyznaną abonentowi” może stanowić przyznanie

abonentowi przy zawarciu umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych

określonego limitu bezpłatnych minut do wykorzystania w ramach danego planu

taryfowego lub tańszych połączeń telefonicznych do wykonania w określonym

przedziale czasowym, tj. świadczeń, co do których abonent jest uprawniony lecz nie

ma obowiązku z nich skorzystać?”

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany Prezes UOKiK wniósł o

wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; z

wnioskiem ewentualnym o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenia kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Art. 57 ust. 6 Prawa telekomunikacyjnego (w brzmieniu obowiązującym w

czasie, którego dotyczy decyzja Prezesa UOKiK ) określa granice roszczenia

dostawcy usług telekomunikacyjnych w przypadku jednostronnego rozwiązania

umowy przez abonenta lub przez dostawcę usług telekomunikacyjnych z winy

abonenta, że “nie może przekroczyć określonej w umowie równowartości ulgi

przyznanej abonentowi”.

Z ustaleń zaskarżonego wyroku wynika, że Sądy obu instancji naruszenie

powyższego

przepisu

wiążą

subsumcyjnie

z

ustalonymi

okolicznościami

faktycznymi. W umowach, o które chodzi w sprawie abonenci uzyskiwali

“dodatkowo” uprawnienia do określonych beneficjów, jak możliwość wykorzystania

określonych połączeń za darmo lub po obniżonej cenie, jeżeli wyczerpany zostanie

ustalony limit. Obok sprecyzowanej charakterystyki tego rodzaju uprawnień,

decydujące dla oceny prawnej zaskarżonego wyroku stanowiło ustalenie, że

zakwestionowana klauzula umowna ustalała “karę” w określonej wysokości (50 lub

zł.)

za

samo

rozwiązanie

umowy,

bez

sprecyzowania

związku

z

przedmiotowymi uprawnieniami abonenta, których wartość nie była określona i

niezależnie od tego czy abonent skorzystał z potencjalnego uprawnienia tego

rodzaju. Tego rodzaju klauzula umowna narusza art. 57 ust. 6 Prawa

telekomunikacyjnego,

bo

nie

jest

na jej podstawie

możliwe

uchwycenie

(weryfikacja) określonej “kary”, w stosunku do ulgi rzeczywiście przyznanej.

Skarżąca na tle powyższej oceny prawnej zaskarżonego rozpatrywaną skargą

wyroku nie przedstawia zagadnienia prawnego dotyczącego stanu faktycznego

sprawy. Autor skargi ogranicza się do charakterystyki przyznanego abonentom

uprawnienia, jako ulgi, bezzasadnie ignorując decydujące o zastosowaniu art. 57

ust. 6 Prawa telekomunikacyjnego przesłanki faktyczne sprawy. Inaczej mówiąc

autor skargi przedstawia zagadnienie prawne leżące poza istotą sporu sprawy.

Przedmiotem sporu jest bowiem nie tyle kwalifikacja przedmiotowych uprawnień

abonenta jako “ulgi”, a to czy klauzula opłaty karnej jest odpowiednio powiązana z

wielkością przyznanego abonentom uprawnienia.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art.

3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.