III SK 2/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 2/11

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z odwołania Telekomunikacji Polskiej Spółki Akcyjnej z siedzibą w

Warszawie

od decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej

z udziałem Europejskiej Telefonii Cyfrowej Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w L.

w sprawie określenia warunków współpracy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 19 maja 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z

dnia 24 marca 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 24 marca 2010 r., zmienił wyrok Sądu

Okręgowego z 12 marca 2009 rw ten sposób, że oddalił odwołanie Telekomunikacji

Polskiej S.A. w Warszawie (powód) od decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji

Elektronicznej.

Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w całości skargą kasacyjną.

Wnosząc o przyjęcie jej do rozpoznania powód powołał się na dwie okoliczności

wymienione w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., to jest na występowanie w sprawie

zagadnienia prawnego oraz potrzebę wykładni przepisów budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie.

W skardze kasacyjnej powoda sformułowano dwa zagadnienie prawne.

Pierwsze z nich polega na „potrzebie wyjaśnienia podstawy prawnej uznania w

treści Zaskarżonej decyzji oraz Decyzjach indywidualnych, że Prezes UKE

(Pozwany)

jest

uprawniony

do

dokonania

wyboru

modelu

finansowania

Ogólnokrajowego Spisu Abonentów (model bezpłatny z częścią komercyjną albo

model kosztowy); jest uprawniony do zobowiązania Powoda do bezpłatnego

przekazywania Zainteresowanemu egzemplarzy OSA pomimo faktu, że do spisu

nie jest dołączona część komercyjna (brak jakiegokolwiek postanowienia na ten

temat w treści Zaskarżonej decyzji) i tym samym do wprowadzenia trzeciego

modelu finansowania OSA (Decyzja z dnia 14 lipca 2006 r. przewiduje dwa modele:

model bezpłatny z częścią komercyjną oraz model kosztowy); jest uprawniony do

zróżnicowania trybu wyboru modelu finansowania OSA w zależności od tego czy

Powód zawarł z Zainteresowanym umowę o udostępnianie danych (model wybiera

samodzielnie Powód - co jest bezsprzeczne), czy wydana jest decyzja

administracyjna zastępująca umowę ww. podmiotów (model finansowania OSA

wybiera Prezes UKE)”.

Drugie zagadnienie prawne zidentyfikowane w skardze kasacyjnej powoda

polega na „potrzebie wyjaśnienia, możliwości zobowiązania przez Prezesa UKE

przedsiębiorcy wyznaczonego (TP) do nieodpłatnego wydawania OSA, w

przypadku braku faktycznych i technicznych możliwości dołączania do OSA części

komercyjnej, tj. przyjęcia nieznanego decyzji wyznaczającej modelu finansowania

OSA - w treści Decyzji indywidualnych przyjęto bowiem model bezpłatnego

przekazywania egzemplarzy OSA pomimo faktu, że do spisu nie jest dołączona

część komercyjna”.

W zakresie dotyczącym potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości oraz wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

powód podnosi, że należy rozstrzygnąć dwie kwestie. Po pierwsze, „czy w myśl art.

67 ust. 2 w zw. z art. 27 ust. 2, art. 28 ust. 1 pkt 2 oraz art. 31 ust. 2 pkt 3 Ustawy

Prawo telekomunikacyjne Prezesowi UKE przysługuje uprawnienie w zakresie: dokonania wyboru modelu finansowania Ogólnokrajowego Spisu Abonentów w

treści Zaskarżonej decyzji oraz Decyzji indywidualnych; - zobowiązania Powoda do

bezpłatnego przekazywania Zainteresowanemu egzemplarzy OSA pomimo faktu,

że do spisu nie jest dołączona część komercyjna (brak jakiegokolwiek

postanowienia na ten temat w treści Zaskarżonej decyzji) i tym samym do

wprowadzenia trzeciego modelu finansowania OSA (Decyzja z dnia 14 lipca 2006 r.

przewiduje dwa modele: model bezpłatny z częścią komercyjną oraz model

kosztowy); - zróżnicowania trybu wyboru modelu finansowania OSA w zależności

od tego czy Powód zawarł z Zainteresowanym umowę o udostępnianie danych

(model wybiera samodzielnie Powód - co jest bezsprzeczne), czy wydana jest

decyzja administracyjna zastępująca umowę ww. podmiotów (model finansowania

OSA - zdaniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie - wybiera Prezes UKE)”. Po

drugie, „jak należy rozumieć pojęcie „interesu publicznego" oraz „interesu

użytkowników końcowych", o których mowa w art. 28 ust. 1 Ustawy Prawo

telekomunikacyjne”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

1. Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

2. Zgodnie

z

utrwalonym

rzecznictwem

Sądu

Najwyższego

dotyczącym

wymogów uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinno ono zawierać

wywód oparty na jurydycznej argumentacji, że w sprawie rzeczywiście

występuje istotne zagadnienie prawne. Sformułowanie zagadnienia prawnego

powinno zawierać wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie

problemu prawnego w sposób zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy

przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie

art. 390 k.p.c. (postanowienie SN z 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SK

50/2010). Sformułowane przez powoda zagadnienia nie zostały powiązane z

przepisem prawa, lecz z okolicznościami faktycznymi niniejszej sprawy, zaś

uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w zakresie

zagadnienia prawnego nie zawiera wymaganego wywodu, odpowiadającego

przedstawionym powyżej wymogom.

3. Z kolei przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na potrzebę

wykładni przepisów prawa nakłada na skarżącego obowiązek określenia, które

przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego ze wskazaniem, na czym

polegają związane z tym poważne wątpliwości lub z przedstawieniem

rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów (postanowienie SN z 5

kwietnia 2011 r., sygn. akt III SK 50/2010). Nie spełnia tego wymogu

umieszczenie wykazu orzeczeń Sądu Okręgowego oraz Sądu Apelacyjnego i

twierdzenie, że w sprawach tych sądy, w analogicznych okolicznościach

faktycznych, odmiennie zinterpretowały te same przepisy. Rzeczą Sądu

Najwyższego przy ocenie, czy skarga kasacyjna może być przyjęta do

rozpoznania, nie jest doszukiwanie się w uzasadnieniu podstaw skargi

jurydycznej argumentacji mającej wykazać spełnienie przesłanki z art. 398 9 § 1

pkt 2 k.p.c.

4. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

postanowienia.