III SK 19/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 19/12

POSTANOWIENIE

Dnia 26 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa RWE Polska Spółki Akcyjnej w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

z udziałem zainteresowanych: J. S., R. S. i RWE Stoen Operator Spółki z

ograniczoną odpowiedzialnością w W.

o wstrzymanie dostaw energii elektrycznej,

oraz z powództwa RWE Stoen Operator Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

z udziałem zainteresowanych: J. S., R. S. i RWE Polska Spółki Akcyjnej w W.

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 26 listopada 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej RWE Polska S.A. w W. od wyroku

Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 listopada 2011 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od powoda RWE Polska S.A. w W. na rzecz

pozwanego Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 270

(dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 8 listopada 2011 r. oddalił apelacje RWE

Polska S.A. z/s w W. (powód) oraz RWE Stoen Operator Sp. z o.o. w W. od wyroku

Sądu Okręgowego z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie przeciwko Prezesowi

Urzędu Regulacji Energetyki (Prezes Urzędu) o wstrzymanie dostaw energii

elektrycznej.

Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości.

Wnosząc o przyjęcie jej do rozpoznania, powód powołał się na występowanie w

sprawie istotnego zagadnienia prawnego, czy Prezes Urzędu na podstawie art. 8 w

związku z art. 23 ust. 2 pkt 12 oraz w związku z art. 6 ust. 3 i 3a Prawa

energetycznego jest uprawniony do badania zarzutu bezprawności wstrzymania

odbiorcy dostaw energii i do wydania decyzji stwierdzającej nieuzasadnione

wstrzymanie przez przedsiębiorstwo energetyczne dostaw energii dla odbiorcy w

sytuacji, gdy w dacie złożenia wniosku odbiorcy o wszczęcie postępowania

administracyjnego o nieuzasadnione wstrzymanie dostaw energii i w dacie

zakończenia tego postępowania lub w dacie wydania decyzji w tym przedmiocie,

odbiorca miał możliwość korzystania z dostaw energii, czy tęż w takiej sytuacji

zarzut bezprawności wstrzymania odbiorcy dostaw energii powinien być badany w

postępowaniu

cywilnym,

np.

przy

ocenie

ewentualnego

roszczenia

odszkodowawczego odbiorcy wobec przedsiębiorstwa energetycznego z tytułu

nieuzasadnionego wstrzymania dostaw energii elektrycznej?

Ponadto powód powołał się na istnienie potrzeby wykładni przepisów

budzących poważne wątpliwości, to jest art. 8 w związku z art. 23 ust. 2 pkt 12 oraz

w związku z art. 6 ust. 3 i 3a i art. 6 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 3a Prawa

energetycznego.

Prezes Urzędu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o wydanie

postanowienia o odmowie przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej powoda i

zasądzenie kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem

merytorycznego rozpoznania.

Nie zachodzi potrzeba rozpoznania przez Sad Najwyższy zagadnienia

prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Z utrwalonego orzecznictwa Sądu

Najwyższego dotyczącego tej przesłanki tzw. przedsądu, o której mowa w tym

przepisie wynika, że pełnomocnik skarżącego ma obowiązek przedstawienia

odpowiedniego wywodu, zbliżonego do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawieniu

zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (zob.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 17/12 i

cytowane tam orzecznictwo). W myśl tego orzecznictwa istotne zagadnienie

prawne występuje, gdy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze

rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym

zakresie,

wynikające

z

odmiennej

wykładni

przepisów

konstruujących

to

zagadnienie.

Zdaniem Sądu Najwyższego, przedstawionego przez powoda zagadnienia

prawnego nie można uznać za zagadnienie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i

rozwoju prawa, ponieważ nie jest ono bezpośrednio związane z treścią powołanych

w nim przepisów. Na podstawie art. 8 ust. 1 Prawa energetycznego Prezes Urzędu

rozstrzyga, czy wstrzymanie dostaw energii było zasadne. Przesłanki kwalifikacji

wstrzymania dostaw energii jako zasadnego albo niezasadnego wynikają z art. 6

Prawa energetycznego. Dlatego wznowienie dostaw energii nie ma znaczenia z

punktu widzenia zastosowania art. 6 lub 8 ust. 1 Prawa energetycznego.

Ponadto, uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej powoda ze

względu na przesłankę, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c., w oczywisty

sposób nie spełnia wymogów wynikających z utrwalonego w tym zakresie

orzecznictwa Sądu Najwyższego. Powód ograniczył się jedynie do powtórzenia

wątpliwości, jakie jego zdaniem wynikają z powołanych w zagadnieniu przepisów.

Nie przedstawił jakiegokolwiek wywodu, uwzględniającego dotychczasowy dorobek

orzecznictwa i doktryny, wskazujący na rzeczywiste występowanie problemu

prawnego,

na

który

się

powołał.

Brak

również

wywodu

jurydycznego

uzasadniającego w przekonywujący sposób preferowany przez powoda sposób

rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego oraz wykazującego wadliwość odmiennego

rozwiązania sformułowanego problemu. Braki te powodują, że powód nie wykazał

występowania

publicznoprawnej

potrzeby

rozpoznania

sprawy

przez

Sąd

Najwyższy orzekający jako sąd kasacyjny.

Skarga kasacyjna powoda nie zasługuje także na przyjęcie jej do

rozpoznania z uwagi na powołaną w niej potrzebę wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Jak już wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie Sądu

Najwyższego, powołując się na tę przesłankę skarżący ma obowiązek określenia

przepisów wymagających wykładni Sądu Najwyższego oraz wskazania poważnych

wątpliwości związanych ze stosowaniem tych przepisów wraz z podaniem

doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości lub rozbieżności w

orzecznictwie sądów (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada

2012 r., III SK 17/12 i cytowane tam orzecznictwo). Wątpliwości te (lub

rozbieżności) należy opisać wskazując dodatkowo argumenty, które prowadzą do

rozbieżnych ocen prawnych. Dodatkowo należy przedstawić własną, odpowiednio

uzasadnioną, propozycję interpretacji powołanych przepisów.

Powołując się na potrzebę wykładni przez Sąd Najwyższy powołanych w

skardze kasacyjnej przepisów art. 8 w związku z art. 23 ust. 2 pkt 12 oraz w

związku z art. 6 ust. 3 i 3a i art. 6 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 3a Prawa

energetycznego powód podnosi, że brzmienie art. 8 w związku z art. 6 ust. 3 i 3a

Prawa energetycznego „budzi wątpliwości interpretacyjne w odniesieniu do zakresu

dopuszczalnej aktywności organu regulacyjnego z punktu widzenia zasady

praworządności,

tj.

jego

uprawnień

do

rozstrzygania

w

przedmiocie

nieuzasadnionego wstrzymania dostarczania energii w sytuacji, gdy pomiędzy

odbiorcą a przedsiębiorstwem energetycznym – w chwili wszczęcia postępowania

i/lub rozstrzygania – formalnie nie występuje spór, gdyż energia jest dostarczana”.

Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, wyrażonym w postanowieniu z

dnia 6 listopada 2012 r., III SK 17/12, przepis art. 8 Prawa energetycznego nie

budzi takich wątpliwości interpretacyjnych. Jak wyjaśniono w powołanym

postanowieniu, z przepisu tego wynika, że Prezes Urzędu władny jest rozstrzygnąć

spór między odbiorcą a sprzedawcą energii. Spór ten dotyczy tego, czy

wstrzymanie dostaw energii było uzasadnione. Problem, czy dostawy energii

zostały

wznowione

przed

złożeniem

stosownego

wniosku

inicjującego

postępowanie przed Prezesem Urzędu lub w jego trakcie, nie pozostaje w żadnym

związku z treścią i funkcją art. 8 ust. 1 Prawa energetycznego. Wreszcie, zgłoszone

przez powoda wątpliwości interpretacyjne nie są wątpliwościami poważnymi,

ponieważ powód nie przedstawił przykładów rozbieżnej wykładni dokonanej w

piśmiennictwie

lub

orzecznictwie.

Z

istnieniem

„poważnych

wątpliwości”

interpretacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie można utożsamiać

odmiennego od zapatrywań Sądu II instancji stanowiska strony postępowania,

jeżeli nie opiera się ono na odpowiednio pogłębionym wywodzie jurydycznym

wskazującym na możliwość odmiennej interpretacji przepisu przy zastosowaniu tej

samej metody wykładni lub odmiennych jej wyników przy zastosowaniu różnych

metod wykładni. Wywodu takiego brak w uzasadnieniu wniosku powoda, w

rezultacie czego przesłanka, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 2 k.p.c. nie jest

spełniona.

Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w

sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do

art. 108 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c. oraz § 12 ust. 4 pkt 2 w związku z § 14

ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w

sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).