III SK 18/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 18/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)

SSN Maciej Pacuda

Protokolant Edyta Jastrzębska

w sprawie z powództwa E. O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o nałożenie kary pieniężnej,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 6 października 2011 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie

z dnia 10 grudnia 2010 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania i

orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (Prezes Urzędu) nałożył decyzją z dnia

29 grudnia 2008 r. na E. O. Sp. z o.o. z/s w P. (powódka) karę pieniężną w

wysokości 150.000 zł. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12

Prawa energetycznego. Powodem nałożenia kary pieniężnej było naruszenie

warunku 2.1.1 koncesji z dnia 28 czerwca 2007 r. na dystrybucję energii

elektrycznej (koncesja) w związku z § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki

z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu

elektroenergetycznego (Dz.U. Nr 93, poz. 623 ze zm., dalej jako rozporządzenie

Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r.) polegające na przekroczeniu przez

powódkę terminów wydania warunków technicznych oraz nie dochowaniu należytej

staranności przy opracowywaniu projektów warunków przyłączenia kierowanych do

uzgodnienia do P. – O. S.A. z/s w W. (dla farm wiatrowych […]) oraz naruszenie

warunków

2.1.1

i

2.1.2

koncesji

polegające

na

tym,

że

powódka

z

nieuzasadnionych powodów zwlekała z przedkładaniem do uzgodnienia z

operatorem systemu przesyłowego zakresu ekspertyzy wpływu przyłączanych

urządzeń wytwórczych na krajową sieć elektroenergetyczną (dla farm wiatrowych

[…]).

Powódka zaskarżyła decyzję Prezesa Urzędu odwołaniem w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 56 ust. 1 pkt 12 Prawa

energetycznego w związku z art. 6 k.p.a. poprzez nałożenie kary pieniężnej z tytułu

nieprzestrzegania obowiązków, które nie wynikają z koncesji; art. 56 ust. 1 pkt 12

Prawa energetycznego poprzez błędne uznanie, że § 9 ust. 3 rozporządzenia

Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. został naruszony przez powódkę; art. 7 i

77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wydanie decyzji o

nałożeniu kary pieniężnej pomimo braku ustalenia, że na powódce spoczywał

obowiązek wydawania warunków przyłączenia oraz warunków technicznych w

oznaczonym terminie; § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja

2007 r. poprzez ustalenie, że powódka przekroczyła terminy wydania warunków

technicznych; art. 107 § 1 i 3 k.p.a., § 8 ust. 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki

z dnia 4 maja 2007 r., art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. poprzez obrazę

obowiązku działania na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa.

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów

oddalił odwołanie wyrokiem z dnia 1 marca 2010 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd

Okręgowy stwierdził, że w zakresie dotyczącym dystrybucji energii elektrycznej

powódka prowadzi działalność na podstawie koncesji z 28 czerwca 2007 r.

Koncesja ta zawiera w punkcie 2.1.1 warunek („Koncesjonariusz jest obowiązany

do wykonywania działalności objętej niniejszą koncesją na zasadach określonych w

ustawie – Prawo energetyczne oraz wydanych na jej podstawie przepisach

wykonawczych, w szczególności do zapewnienia wysokiej jakości świadczonych

usług, niezawodności zaopatrzenia w energię elektryczną przy zachowaniu zasady

najniższych możliwych kosztów”), zgodnie z którym koncesjonariusz zobowiązany

jest do wykonywania działalności objętej koncesją na zasadach określonych w

ustawie Prawo energetyczne oraz wydanych na jej podstawie przepisach

wykonawczych.

Z

kolei

stosownie

do

treści

warunku

2.1.2

koncesji

(„Koncesjonariusz jest obowiązany do przestrzegania obowiązujących przepisów, w

tym przepisów o ochronie środowiska a także wydanych na ich podstawie

przepisów wykonawczych”), koncesjonariusz zobowiązany jest do przestrzegania

przepisów o ochronie środowiska. Z kolei przepis art. 56 ust. 1 pkt 12 Prawa

energetycznego znajduje, według Sądu Okręgowego, zastosowanie wówczas, gdy

przedsiębiorstwo energetyczne zobowiązane na mocy koncesji do respektowania

przepisów prawa, w tym Prawa energetycznego i wydanych na jego podstawie

aktów wykonawczych, narusza obowiązki wynikające z przepisów rozporządzenia

Ministra Gospodarki z 4 maja 2007 r. Obowiązki te odnoszą się bowiem do

działalności

koncesjonowanej

i

są

warunkami

szczególnymi

prowadzenia

działalności gospodarczej w rozumieniu art. 48 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o

swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1095 ze zm.).

Przepisy Prawa energetycznego nie obligują zaś Prezesa Urzędu do określenia w

koncesji wprost szczegółowych obowiązków, jakie koncesjonariusz musi wypełniać

przy prowadzeniu koncesjonowanej działalności. Udzielając koncesji Prezes

Urzędu może zatem poprzestać na ogólnym odwołaniu się w treści decyzji o

udzieleniu koncesji do obowiązujących przepisów. W niniejszej sprawie ustalono

zaś, że powódka nie dochowywała terminów wydania warunków przyłączenia

określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 4 maja 2007 r. W przypadku

farmy wiatrowej K. wniosek o wydanie warunków przyłączenia złożono w dniu 25

kwietnia 2006 r., zaś powódka wydała wnioskodawcy warunki przyłączenia wraz z

projektem umowy w dniu 20 listopada 2007 r. W przypadku firmy wiatrowej P.,

projekt warunków przyłączenia dla tej farmy przekazano do zaopiniowania P. O. w

dniu 24 lipca 2007 r., zaś do 6 października 2008 r. właściciel tej farmy wiatrowej

nie otrzymał warunków przyłączenia. W przypadku farmy wiatrowej L. od złożenia

wniosku o wydanie warunków przyłączenia upłynęło około 38 miesięcy. Powyższe

ustalenia doprowadziły Sąd Okręgowy do konkluzji, że powódka dopuściła się

naruszenia punktu 2.1.1. koncesji, co z kolei stanowi podstawę do nałożenia kary

pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 Prawa energetycznego. Przepisy

rozporządzenia Ministra Gospodarki z 4 maja 2007 r. należy bowiem traktować jako

przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 9 ust. 3 i 4 Prawa energetycznego,

do respektowania których powódka została zobowiązana na mocy odesłania do

przepisów obowiązującego prawa z punktu 2.1.1. koncesji.

Powódka zaskarżyła wyrok Sądu Apelacyjnego apelacją w całości,

zarzucając naruszenie § 6 ust. 1, § 44, § 9 pkt 4 w związku z § 8 ust. 3 i 5, § 9 ust.

4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 4 maja 2007 r.; art. 56 ust. 1 pkt 12 Prawa

energetycznego oraz naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 328 § 2 k.p.c.

Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2010 r., oddalił

apelację powódki. Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez

Sąd Okręgowy i ich ocenę prawną. Zdaniem Sądu Apelacyjnego rozporządzenie

Ministra Gospodarki z 4 maja 2007 r. nie wykracza poza granice upoważnienia

ustawowego wyznaczone przez art. 9 ust. 3 i 4 Prawa energetycznego w zakresie,

w jakim reguluje terminy wydawania warunków przyłączenia oraz dokonania

uzgodnień

z

operatorem

systemu

przesyłowego

elektroenergetycznego.

Zagadnienia te są bowiem elementami koniecznymi dla określenia warunków

przyłączenia do sieci. Uprawnione było zatem dokonanie oceny zachowania

powódki pod kątem dochowania terminów zakreślonych w § 9 pkt 4 oraz § 8 ust. 5

rozporządzenia.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego zgodnie z warunkami koncesji z 28 czerwca

2007 r. powódka jest obowiązana wykonywać działalność objętą koncesją na

zasadach określonych w Prawie energetycznym oraz wydanych na jego podstawie

przepisach wykonawczych. Skoro zaś powódka, w ramach wydawania warunków

przyłączenia do sieci dla wskazanych w decyzji wytwórców energii elektrycznej

naruszyła § 9 pkt 3 oraz § 8 ust. 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4

maja 2007 r., Prezes Urzędu uprawniony był do nałożenia kary pieniężnej na

podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 Prawa energetycznego. Powódka dopuściła się

bowiem naruszenia obowiązków wynikających z przepisów wykonawczych do

Prawa energetycznego, do respektowania których została zobowiązana wprost w

udzielonej koncesji (pkt 2.1.1. oraz pkt 2.1.2 koncesji).

Powódka zaskarżyła wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie: 1) art. 178 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1

i 2 Konstytucji RP poprzez oparcie wyroku na przepisach aktu wykonawczego

wydanego z przekroczeniem granic delegacji ustawowej i naruszeniem zakazu

subdelegacji, a w konsekwencji przyjęcie, że przepisy aktu wykonawczego mogą

określać tryb postępowania w sprawie o wydanie warunków przyłączenia, w tym

terminy ich wydania, mimo iż materia ta może być regulowana wyłącznie ustawą,

zaś zawarta w Prawie energetycznym delegacja nie upoważniała do wydania aktu

wykonawczego dotyczącego tej kwestii; 2) art. 56 ust. 1 pkt 12 Prawa

energetycznego poprzez uznanie, że nieprzestrzeganie obowiązków wynikających

z koncesji

w

zamieszczonej

rozumieniu

w

koncesji

tego

przepisu

klauzuli

obejmuje

zobowiązującej

przypadek

naruszenia

koncesjonariusza

do

przestrzegania obowiązujących przepisów prawa.

Prezes Urzędu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej powódki. Zdaniem

Prezesa Urzędu stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenie przez powódkę

obowiązków wynikających z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja

2007 r. jest naruszeniem warunków 2.1.1. oraz 2.1.2 udzielonej powódce koncesji.

Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia powołanych w skardze kasacyjnej

przepisów Konstytucji RP, Prezes Urzędu argumentował, że sformułowanie

„warunki przyłączenia do sieci” z art. 9 ust. 3 i 4 Prawa energetycznego obejmuje w

sposób oczywisty całą procedurę prowadzącą do ustalenia, czy i na jakich

zasadach podmiot ubiegający się o przyłączenie zostanie do sieci przyłączony.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

1. Skarga kasacyjna powódki jest uzasadniona.

2. W świetle art. 178 ust. 1 Konstytucji RP sądy powszechne i Sąd Najwyższy

uprawnione są do dokonywania samodzielnej oceny i ustalenia zgodności

podustawowych aktów normatywnych z ustawami, przy okazji rozpatrywania

spraw cywilnych, karnych i innych, a w razie stwierdzenia ich niezgodności z

ustawami, odmowy ich zastosowania w konkretnej sprawie (wyroki Sądu

Najwyższego z 9 czerwca 2005 r., sygn. V KK 41/05, OSNKW 2005, z. 9,

poz. 83; z 12 lipca 2007 r., sygn. akt IV KK 219/07; z 26 listopada 2008 r.,

sygn. akt III KK 308/08; z 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt IV CNP 99/08; z 3

grudnia 2008 r., sygn. akt V CSK 310/08; z 18 maja 2001 r., III RN 95/00;

uchwała Sądu Najwyższego z 12 lipca 2001 r., III CZP 22/01, OSNC 2001,

nr 11, poz. 158). Jest to konsekwencją określenia w powołanym przepisie

ustawy zasadniczej prawa i obowiązku stosowania przez sędziów ustawy, z

którego wyinterpretowano powinność odmowy zastosowania niezgodnego z

ustawą podustawowego przepisu w konkretnej sprawie.

3. Jednakże Sąd Najwyższy w niniejszej sprawie nie dokonuje oceny, czy Sąd

Apelacyjny naruszył prawo, stosując przepis rozporządzenia wydany z

naruszeniem zakresu delegacji, z uwagi na związanie podstawami skargi

kasacyjnej (art. 39813 § 1 k.p.c.). W zakresie rozpatrywanej podstawy

wskazano bowiem jedynie przepisy art. 178 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 i 2

Konstytucji RP, pominięto natomiast konkretne przepisy rozporządzenia

Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r., które zostały zastosowane przez

Sąd drugiej instancji. Ponadto rozpatrywana podstawa skargi kasacyjnej nie

obejmuje art. 9 ust. 3 Prawa energetycznego, to jest przepisu kreującego

podstawę prawną dla wydania aktu wykonawczego, którego zastosowanie w

niniejszej sprawie przez Sąd drugiej instancji rzekomo narusza powołane w

skardze przepisy Konstytucji. Tymczasem nie jest możliwe rozpoznanie

przez Sąd Najwyższy zarzutu naruszenia art. 178 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 i 2

Konstytucji RP bez rozpoznania zgodności zaskarżonego wyroku z

zastosowanymi w nim konkretnymi przepisami ustawy i aktu do niej

wykonawczego.

Nieobjęcie

podstawą

skargi

kasacyjnej

przepisu

ustawowego

zawierającego

delegację

granicami rozpoznania skargi (art. 398

konstytucyjności

kwestionowanego

ustawową,

pozostawia

poza

§ 1 k.p.c.) wzorzec kontroli

rozporządzenia.

Same

przepisy

rozporządzenia nie stanowią adekwatnego wzorca dla takiej kontroli,

podobnie jak sam art. 178 ust. 1 art. 92 ustawy zasadniczej. Między

składającymi się na wzorzec kontroli przepisami art. 178 i 92 Konstytucji RP

a przedmiotem tej kontroli (ogólnie powołane rozporządzenie z dnia 4 maja

2007 r.) nie ma bowiem dostatecznych powiązań treściowych, których

istnienie

warunkuje

rozstrzygnięcie

o

merytorycznej

zgodności

lub

sprzeczności przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja

2007 r. z zawartym w art. 9 ust. 3 i 4 Prawa energetycznego upoważnieniem

do ich wydania. Dlatego mając na względzie okoliczność, iż rozporządzenie

Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. zostało wydane nie na podstawie

powołanych w skardze przepisów Konstytucji RP, lecz art. 9 ust. 3 i 4 Prawa

energetycznego, zarzut naruszenia art. 178 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 i 2

Konstytucji RP należy uznać za bezzasadny.

4. Natomiast zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 12 Prawa

energetycznego. Oddalając apelację powódki Sąd drugiej instancji oparł się

na założeniu, zgodnie z którym z przepisu art. 56 ust. 1 pkt 12 Prawa

energetycznego wynika norma obejmująca swą dyspozycją każdy przejaw

naruszenia

przez

przedsiębiorstwo

energetyczne

przepisów

Prawa

energetycznego oraz wydanych na jego podstawie aktów wykonawczych, a

także innych niż Prawo energetyczne przepisów prawa, adresowanych do

przedsiębiorstw

energetycznych.

Postanowienia

koncesji

udzielonej

powódce zobowiązują ją bowiem, co nie jest kwestią sporną w niniejszej

sprawie, do przestrzegania wszystkich przepisów prawa składających się na

porządek prawny Rzeczpospolitej Polskiej.

5. Powyższe założenie interpretacyjne jest zdaniem Sądu Najwyższego

wadliwe. W rezultacie jego przyjęcia przepis art. 56 ust. 1 pkt 12 Prawa

energetycznego stanowiłby podstawę dla nakładania kar pieniężnych na

przedsiębiorstwa energetyczne za dowolne uchybienie jakiemukolwiek

przepisowi prawa. Wykładnia językowa art. 56 ust. 1 pkt 12 Prawa

energetycznego prowadzi zaś do odmiennej konkluzji. Przepis ten uznaje za

czyn

podlegający

karze

pieniężnej

zachowanie

przedsiębiorstwa

energetycznego polegające na nieprzestrzeganiu przez koncesjonariusza

obowiązków wynikających z koncesji. Słowo „wynikać” oznacza zaś, że coś

wypływa jako wniosek (konkluzja) z czegoś innego. Skoro zatem podstawę

do nałożenia kary pieniężnej z art. 56 ust. 1 pkt 12 Prawa energetycznego

stanowi nieprzestrzeganie tylko takich obowiązków, które wynikają z

koncesji, to decyzja o jej udzieleniu musi być autonomicznym źródłem

przedmiotowych

obowiązków.

Nie

można

natomiast

traktować

jako

wynikającego z koncesji - obowiązku, którego bezpośrednim źródłem jest

przepis

obowiązującego prawa, określający dany obowiązek w sposób

umożliwiający jego bezpośrednią realizację bez potrzeby dodatkowejj

konkretyzacji. Obowiązek taki nie wypływa bowiem z samej koncesji, lecz z

przepisu ustawy lub aktu wykonawczego, odnoszącego się do działalności

koncesjonowanej. Obowiązkiem wynikającym z koncesji w rozumieniu art.

56 ust. 1 pkt 12 Prawa energetycznego może być obowiązek zawarty w

decyzji

o

jej

udzieleniu,

który

konkretyzuje

wobec

indywidualnego

koncesjonariusza wykonywanie przez niego działalności koncesjonowanej w

sposób bardziej szczegółowy, niż wynika to z obowiązujących w danej

dziedzinie uregulowań.

6. Powyższa wykładnia art. 56 ust. 1 pkt 12 Prawa energetycznego znajduje

dodatkowe potwierdzenie w wykładni systemowej i funkcjonalnej tego

przepisu. Przepis art. 56 ust. 1 pkt 12 Prawa energetycznego jest tylko

jednym z wielu przepisów Prawa energetycznego określających podstawowe

elementy różnych czynów podlegających karze pieniężnej nakładanej przez

Prezesa Urzędu. Wszystkie te przepisy, zawarte w art. 56 ust. 1 pkt 1-16

Prawa energetycznego (według stanu prawnego na dzień wydania decyzji),

byłyby zbędne gdyby art. 56 ust. 1 pkt 12 Prawa energetycznego

interpretowany był tak, jak uczynił to w niniejszej sprawie i w jej

okolicznościach faktycznych Sąd Apelacyjny. Określenie w art. 56 ust. 1 pkt

1-16

Prawa

energetycznego

szczegółowych

postaci

deliktów

administracyjnych podlegających karze pieniężnej byłoby zbędne, gdyż

każde z tych zachowań można kwalifikować jako „nieprzestrzeganie

obowiązków wynikających z koncesji”, której postanowienia zobowiązują

koncesjonariusza do respektowania przepisów Prawa energetycznego, bądź

innych

przepisów

prawa

obowiązujących

w

porządku

prawnym

Rzeczpospolitej. Tymczasem od początku obowiązywania ustawy Prawo

energetyczne przepis art. 56 ust. 1 pkt 12 odnosił się tylko do jednego z

czynów podlegających karze pieniężnej. Uzasadnia to przyjęcie założenia,

zgodnie z którym stanowiąc o treści art. 56 ust. 1 pkt 1-16 Prawa

energetycznego, ustawodawca dążył do objęcia sankcją przewidzianą w tym

przepisie konkretnych zachowań przedsiębiorstw energetycznych, uznanych

za szczególnie niepożądane. To zaś powoduje, że przepis art. 56 ust. 1 pkt

12 Prawa energetycznego powinien być interpretowany wąsko, jako

odnoszący

się

do

naruszenia

przez przedsiębiorstwo

energetyczne

szczególnych warunków wykonywania działalności objętej koncesją w

rozumieniu art. 37 ust. 1 pkt 5 Prawa energetycznego.

7. Przedstawiona wykładnia art. 56 ust. 1 pkt 12 Prawa energetycznego ma

również

oparcie

w

analizie

rozwiązań

normatywnych

dotyczących

konsekwencji naruszenia przez koncesjonariusza obowiązków wynikających

z koncesji, przewidzianych w przepisach dotyczących innego rodzaju

działalności koncesjonowanej, niż regulowana przez Prawo energetyczne. W

pierwszym rzędzie należy wymienić tu art. 48 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r.

o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz.U. z 2010 r., nr

227, poz. 1447, ze zm.), który upoważnia organ koncesyjny do określenia w

koncesji szczególnych warunków wykonywania działalności gospodarczej

objętej koncesją, w granicach wyznaczonych przez przepisy dotyczące

danego

rodzaju

działalności

koncesjonowanej.

Wbrew

założeniu

interpretacyjnemu Sądu drugiej instancji, z uprawnienia tego organ może

skorzystać jeżeli uzna, że dana działalność powinna być wykonywana przez

koncesjonariusza

w

sposób

odpowiadający

bardziej

szczegółowym

warunkom, niż wynikające wprost z przepisów odnoszących się do tej

działalności.

Należy

też

zauważyć,

że

przewidując

możliwość

interweniowania organu udzielającego koncesji, a nawet cofnięcia koncesji,

przepisy

różnych

rozróżniają

ustaw

między

dotyczących

przypadkami

działalności

naruszenia

przez

koncesjonowanej

koncesjonariusza

przepisów obowiązującego prawa odnoszących się do koncesjonowanej

działalności od przypadków naruszenia przez koncesjonariusza warunków

wykonywania działalności sprecyzowanych w samej koncesji. Przykładowo,

zgodnie z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach

hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540, ze zm.) koncesja na prowadzenie

działalności

może

zostać

cofnięta

w

przypadku

nieusunięcia

w

wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z

przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z

warunkami określonymi w koncesji, bądź rażącego naruszenia warunków

określonych w koncesji lub innych określonych przepisami prawa warunków

wykonywania działalności, na którą udzielono koncesji. Analogiczne

rozróżnienie między naruszeniem warunków prowadzenia działalności

określonych

w

koncesji

a

naruszeniem

warunków

wykonywania

koncesjonowanej działalności określonych przepisami prawa, zawarte jest w

art. 22 ust. 2 pkt 1 i 2 z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221, ze zm.). Z kolei zgodnie z

art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze

(tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., Nr 228, poz 1947, ze zm.) organ koncesyjny

wzywa do zaniechania naruszeń przepisów ustawy lub niewypełniania

warunków koncesji. Sąd Najwyższy uznaje, że w odniesieniu do działalności

na rynku energetycznym nie występują - a w każdym razie w rozpatrywanej

sprawie

nie

zostały

wykazane

-

szczególne

okliczności,

które

usprawiedliwiałyby znaczenie bardziej restrykcyjne dla przedsiębiorstw

energetycznych w porównaniu do innych rynków do których dostęp

reglamentowany, czy jest za pomocą instytucji koncesji, określenie zasad

nakładania kar pieniężnych za zachowania traktowane jako naruszenia

obowiązków wynikających z koncesji.

8. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku.