III SK 17/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 17/12

POSTANOWIENIE

Dnia 6 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa RWE Polska Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

z udziałem zainteresowanych: N. K. i RWE Stoen Operator Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w W.

o wstrzymanie dostaw energii elektrycznej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 6 listopada 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 15 listopada 2011 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od powoda RWE Polska Spółki Akcyjnej z siedzibą

w W. na rzecz pozwanego Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki

kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu

kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 15 listopada 2011 r., oddalił apelację RWE

Polska S.A. z/s w W. (powód) od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 30 listopada

2010 r., w sprawie o wstrzymanie dostaw energii elektrycznej.

Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że przepis art. 8 Prawa energetycznego należy

traktować jako przepis rozstrzygający, w jakich okolicznościach właściwy do

rozstrzygnięcia sporu między stronami umowy sprzedaży energii elektrycznej

będzie Prezes Urzędu. Powołując się na zapatrywania Sądu Najwyższego

wyrażone w wyroku z dnia 5 czerwca 2008 r., III SK 35/07 Sąd Apelacyjny uznał, że

Prezes Urzędu nie może umorzyć postępowania z przyczyny, która istniała przed

jego wszczęciem. Nie uzasadnia umorzenia postępowania z art. 8 Prawa

energetycznego, z powodu jego bezprzedmiotowości okoliczność wznowienia

dostaw energii po siedmiu dniach od wstrzymania jej dostarczania. Nie zachodzą

bowiem przesłanki z art. 105 § 1 k.p.a. W sprawie niniejszej nastąpiła zmiana stanu

faktycznego, zatem ewentualne umorzenie postępowania byłoby możliwe na

podstawie art. 105 § 2 k.p.a., gdyby ze stosownym wnioskiem wystąpiła strona, na

której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiałyby się temu inne

strony postępowania oraz interes społeczny. Wniosku takiego zainteresowana nie

złożyła w niniejszej sprawie.

Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości.

Wnosząc o przyjęcie jej do rozpoznania, powód powołał się na istnienie potrzeby

wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości, to jest art. 8 w związku z

art. 23 ust. 2 pkt 12 oraz w związku z art. 6 ust. 3 i 3a i art. 6 ust. 1 w związku z

art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego oraz na występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego o treści „czy Prezes Urzędu na podstawie art. 8 w związku z

art. 23 ust. 2 pkt 12 oraz art. 6 ust. 3 i 3a Prawa energetycznego jest uprawniony do

badania zarzutu bezprawności wstrzymania odbiorcy dostaw energii i do wydania

decyzji

stwierdzającej

nieuzasadnione

wstrzymanie

przez

przedsiębiorstwo

energetyczne dostaw energii dla odbiorcy w sytuacji, gdy w dacie złożenia wniosku

odbiorcy

o

wszczęcie

postępowania

administracyjnego

o

nieuzasadnione

wstrzymanie dostaw energii i w dacie zakończenia tego postępowania lub w dacie

wydania decyzji w tym przedmiocie, odbiorca miał możliwość korzystania z dostaw

energii, czy też w takiej sytuacji zarzut bezprawności wstrzymania odbiorcy dostaw

energii powinien być badany w postępowaniu cywilnym?

Prezes Urzędu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o wydanie

postanowienia o odmowie przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej powoda i

zasądzenie kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem

merytorycznego rozpoznania.

Wniosek powoda o przyjęcie jego skargi kasacyjnej do rozpoznania opiera

się w pierwszej kolejności na art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., czyli istnieniu potrzeby

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie. Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Sądu

Najwyższego powód winien zatem określić, które przepisy wymagają wykładni , ale

także wskazać, na czym polegają poważne wątpliwości związane ze stosowaniem

tych przepisów wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych

wątpliwości lub przedstawić rozbieżności w orzecznictwie sądów (postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN 2002 nr

7, s. 10). Konieczne jest opisanie tych wątpliwości lub rozbieżności, wskazanie

argumentów,

które

przedstawienie

prowadzą

własnej

do

propozycji

rozbieżnych

ocen

interpretacyjnej

prawnych,

a

także

(postanowienia

Sądu

Najwyższego z dnia 3 listopada 2003 r., II UK 184/03, z dnia 22 czerwca 2004 r., III

UK 103/04, czy też z dnia 17 grudnia 2007 r., I PK 233/07). Oczywistym jest, że

wątpliwości te muszą dotyczyć wykładni przepisów powołanych w podstawach

skargi kasacyjnej.

Argumentując w przedmiocie istnienia potrzeby wykładni przez Sąd

Najwyższy powołanych w skardze przepisów art. 8 w związku z art. 23 ust. 2 pkt 12

oraz w związku z art. 6 ust. 3 i 3a i art. 6 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 3a Prawa

energetycznego powód podnosi, że brzmienie art. 8 w związku z art. 6 ust. 3 i 3a

Prawa energetycznego „budzi wątpliwości interpretacyjne w odniesieniu do zakresu

dopuszczalnej aktywności organu regulacyjnego z punktu widzenia zasady

praworządności,

tj.

jego

uprawnień

do

rozstrzygania

w

przedmiocie

nieuzasadnionego wstrzymania dostarczania energii w sytuacji, gdy pomiędzy

odbiorcą a przedsiębiorstwem energetycznym – w chwili wszczęcia postępowania

i/lub rozstrzygania – formalnie nie występuje spór, gdyż energia jest dostarczana”.

W przekonaniu Sądu Najwyższego, przepis art. 8 Prawa energetycznego nie

budzi wskazanych przez powoda wątpliwości interpretacyjnych. Z przepisu tego

wynika, że Prezes Urzędu władny jest rozstrzygnąć spór między odbiorcą a

sprzedawcą energii. Spór ten dotyczy tego, czy wstrzymanie dostaw energii było

uzasadnione. Kwestia, czy dostawy energii zostały wznowione przed złożeniem

stosownego wniosku inicjującego postępowanie przed Prezesem Urzędu lub w jego

trakcie, nie pozostaje w żadnym związku z treścią i funkcją art. 8 ust. 1 Prawa

energetycznego. Ponadto, podniesione przez powoda wątpliwości interpretacyjne

trudno uznać za poważne, skoro nie zostały poparte przykładami rozbieżnej

wykładni dokonanej w piśmiennictwie lub orzecznictwie. Z istnieniem „poważnych

wątpliwości” interpretacyjnych nie można utożsamiać odmiennego - od zapatrywań

Sądu drugiej instancji - stanowiska strony postępowania, jeżeli nie opiera się ono

na odpowiednio pogłębionym wywodzie jurydycznym wskazującym na możliwość

odmiennej interpretacji przepisu przy zastosowaniu tej samej metody wykładni lub

odmiennych jej wyników przy zastosowaniu różnych metod wykładni. Wywodu

takiego brak w uzasadnieniu wniosku powoda, w rezultacie czego przesłanka, o

której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., nie jest spełniona.

Powód powołał się ponadto na występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego. Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że jeżeli

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania opiera się na przesłance

wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., pełnomocnik skarżącego ma obowiązek

przedstawienia odpowiedniego wywodu, zbliżonego do tego, jaki jest przyjęty przy

przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie

art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK

75/06, niepublikowane). Analogicznie należy traktować wymogi konstrukcyjne

samego zagadnienia prawnego, formułowanego w ramach przesłanki z art. 398 9 § 1

pkt 1 k.p.c., oraz jego związek ze sprawą i skargą kasacyjną, która miałaby zostać

rozpoznana przez Sąd Najwyższy (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15

października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z dnia 22 października 2002 r.,

III CZP 64/02 LEX nr 77033 i z dnia 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08, LEX nr

478179; z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, LEX 864002; z dnia 22 listopada

2007 r., I CSK 326/07, LEX 560504; z dnia 26 czerwca 2008 r., I CSK 108/08, LEX

560494). Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest

uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze

rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym

zakresie,

wynikające

z

odmiennej

wykładni

przepisów

konstruujących

to

zagadnienie (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2010 r., II UK

363/09, LEX nr 577467, z dnia 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468).

Przedstawionego przez powoda zagadnienia prawnego nie można uznać za

zagadnienie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i rozwoju prawa, ponieważ ze

wskazanych już wcześniej powodów oderwane jest ono od treści powołanych przez

skarżącego przepisów. Na podstawie art. 8 ust. 1 Prawa energetycznego, Prezes

Urzędu rozstrzyga o tym, czy wstrzymanie dostaw energii było zasadne. Przesłanki

kwalifikacji wstrzymania dostaw energii jako zasadnego albo niezasadnego

wynikają z art. 6 Prawa energetycznego. Okoliczność wznowienia dostaw energii

nie ma żadnego znaczenia z punktu widzenia zastosowania art. 6 lub 8 ust. 1

Prawa

energetycznego,

podniesionego

przez

zatem

powoda

nie

rozstrzygnięcie

pozostaje

w

zagadnienia

związku

z

prawnego

ewentualnym

rozpoznaniem podstaw skargi kasacyjnej. Ponadto, uzasadnienie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej powoda ze względu na przesłankę, o której mowa w

art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., w oczywisty sposób nie spełnia wymogów wynikających z

utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa Sądu Najwyższego.

Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 398 9 § 2 k.p.c. orzeczono jak w

sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do

art. 108 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c. oraz § 12 ust. 4 pkt 2 w związku z § 14

ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w

sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).