III SK 17/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 17/11

POSTANOWIENIE

Dnia 7 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa Polskiej Telefonii Komórkowej Centertel Spółki z

ograniczoną odpowiedzialnością w Warszawie`

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

o nałożenie kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 7 lipca 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie

z dnia 30 listopada 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: “Prezes UKE” lub

“pozwany”) decyzją z dnia 5 grudnia 2007 r., - powołując między innymi przepis art.

201 ust. 3 pkt 2 i pkt 3 w związku z art. 209 ust. 1 pkt 4 oraz art. 210 ust. 1 oraz art.

56 ust. 3 i art 60 pkt 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne

(Dz.U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.; dalej: “Prawo telekomunikacyjne” lub “PT”) –

nałożył na Polską Telefonię Komórkową Centertel Spółkę z o.o. w Warszawie

(dalej: “powód”) obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości polegających

na:

1. braku w treści zawieranych umów o świadczenie publicznie dostępnych

usług telekomunikacyjnych postanowień umownych wymaganych przez

art. 56 ust. 3 pkt 7 PT;

2. braku w treści zawieranych na odległość umów o świadczenie publicznie

dostępnych

usług

telekomunikacyjnych,

postanowień

umownych

wymaganych przez art. 56 ust. 3 pkt 3, 5 i 6 Prawa telekomunikacyjnego;

3. niezgodnym z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 1

października 2004 r. w sprawie trybu postępowania reklamacyjnego oraz

warunków,

jakim

powinna

odpowiadać

reklamacja

usługi

telekomunikacyjnej określeniem trybu postępowania reklamacyjnego w:

a) Regulaminie

świadczenia

usług

telekomunikacyjnych

w

sieci

telekomunikacyjnej GSM 900/1800 i UMTS przez spółkę pod firmą

“Polska Telefonia Komórkowa Centertel Spółka z ograniczoną

odpowiedzialnością” z dnia 19 września 2005 r.

b) Regulaminie

świadczenia

usług

telekomunikacyjnych

w

sieci

telekomunikacyjnej GSM 900/1800 i UMTS przez spółkę pod firmą

“Polska Telefonia Komórkowa Centertel Spółka z ograniczoną

odpowiedzialnością” z dnia 26 października 2005 r.;

c) Regulaminie

świadczenia

usług

telekomunikacyjnych

w

sieci

telekomunikacyjnej NMT 450i przez spółkę pod firmą “Polska

Telefonia

Komórkowa

Centertel

Spółka

z

ograniczoną

odpowiedzialnością” z dnia 4 grudnia 2001 r.

Prezes UKE nałożył na PTK Centertel Spółkę z o.o. karę pieniężną w

wysokości 900.000 zł, płatną do budżetu państwa.

Powód odwołał się od powyższej decyzji organu regulacyjnego w zakresie

rozstrzygnięcia dotyczącego nałożenia kary.

Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2009 r. Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony

Konkurencji i Konsumentów oddalił odwołanie.

Wyrok Sądu Okregowego powód zaskarżył apelacją.

Wyrokiem z dnia 30 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie na

podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację.

Wyrok Sądu Apelacyjnego (w całości) zaskarżyła skargą kasacyjną strona

powodowa. Skargę oparto na podstawie materialnoprawnej (art. 398 3 § 1 pkt 1

k.p.c.)

i

zarzucono

telekomunikacyjnego

informacyjnych

błędną

wykładnię

polegającą

wobec

na

art.

przyjęciu,

użytkowników

że

końcowych”

ust.

pkt

Prawa

pojęcie

“obowiązków

obejmuje

obowiązki

przedsiębiorców telekomunikacyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 3 pkt 7 oraz

art. 60 pkt 6 Prawa telekomunikacyjnego, pomimo że obowiązki te mają charakter

nie tyle informacyjny ile kształtujący stosunki prawne między przedsiębiorcami

telekomunikacyjnymi a abonentami, a ich naruszenie sankcjonowane jest

odrębnymi przepisami karnoadministracyjnymi.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania – z powołaniem

się na przepis art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. – wskazano, że w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne: “czy w świetle wypływającej z art. 42 ust. 1 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej zasady nullum crimen sine lege stricta dopuszczalne jest

nałożenie kary administracyjnej za określone naruszenie przepisów prawa na

podstawie

szerokiej

wykładni

przepisów

karnoadministracyjnych,

mimo

iż

jednoznaczna podstawa do nakładania sankcji za takie naruszenie wprowadzona

została do ustawy dopiero po nałożeniu tej kary”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zawartej w zaskarżonym wyroku interpretacji art. 209 ust. 1 pkt 4 Prawa

Telekomunikacyjnego, że obowiązki informacyjne, o których mowa w tym przepisie

obejmują obowiązki wynikające z art. 56 ust. 3 pkt 7 i art. 60 pkt 6 Prawa

telekomunikacyjnego autor skargi przeciwstawia nieprzekonującą tezę, jakoby

interpretacja ta naruszała konstytucyjną zasadę nullum crimen sine lege dlatego, że

późniejsza – po zdarzeniu objętym postępowaniem w sprawie – nowelizacja art.

209 Prawa telekomunikacyjnego wprowadziła bezpośrednią sankcję za naruszenie

wymienionych przepisów. Jest to nieprzekonujące przede wszystkim dlatego, że

skarżący postawionego zagadnienia nie opiera na twierdzeniu, że dopiero

przedmiotowa nowelizacja spenalizowała naruszenie obowiązków z art. 56 ust. 3

pkt 7 i art. 60 pkt 6 Prawa telekomunikacyjnego, ale że poprzednio także podlegało

to karze, tyle tylko, że wyprowadzonej z szerokiej wykładni przepisów PT. Przy

takim założeniu nie jest zasadna postawiona w skardze kwestia sprzeczności z

Konstytucją, skoro nowa regulacja stanowi sprecyzowanie, konkretyzację przepisu,

z którego wynika norma prawna istniejąca jeszcze przed przedmiotową nowelizacją

– art. 1 pkt 48 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo

telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 85, poz. 716). Z

uzasadnienia do projektu ustawy nowelizującej z dnia 24 kwietnia 2009 r. wynika,

że

zmiany

wprowadzone

w

art.

Prawa

telekomunikacyjnego

służą

wyeliminowaniu dotychczasowych powtórzeń w zakresie informacji i danych, które

powinny być określone w umowie i w regulaminie, przy jednoczesnym spełnieniu

wymogów określonych w art. 20 dyrektywy o usłudze powszechnej oraz Załączniku

II dyrektywy. Dodatkowo wyraźnie wskazano, które z obligatoryjnych elementów

umowy mogą zostać określone w regulaminie przez dostawcę publicznie

dostępnych usług telekomunikacyjnych. Wskazano ponadto, że dotychczasowa

treść art. 60 PT wprowadzająca niezamknięty katalog informacji, jakie powinny

znaleźć się w regulaminie świadczenia usług telekomunikacyjnych, pozostawała w

niespójności z treścią art. 56 i powodowała nieuzasadnioną konieczność

powtarzania tych samych informacji zarówno w umowie, jak i w regulaminie

świadczenia usług. Z tego względu wyraźnie wskazano, że art. 60 dotyczy

regulaminu świadczenia usług przedpłaconych, których odbiorcami są użytkownicy

nieposiadający umowy pisemnej.

Powyższe dodatkowo potwierdza założenie zaskarżonego wyroku, że

późniejsza

konkretyzacja

odpowiedzialności

karnoadministracyjnej

poprzez

nowelizację art. 209 PT nie wprowadziła nowej tylko właśnie konkretyzowała tę

odpowiedzialność stosownie do zmiany art. 56 i 60 PT.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art.

3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.