III SK 16/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 16/11

POSTANOWIENIE

Dnia 7 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa Elektrociepłowni K. Spółki Akcyjnej z siedzibą

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o nałożenie kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 7 lipca 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie

z dnia 15 października 2010 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od Elektrociepłowni K. Spółki Akcyjnej na rzecz

Prezesa

Urzędu

sześćdziesiąt)

Regulacji

tytułem

Energetyki

zwrotu

kosztów

zł

(trzysta

postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 31 grudnia 2008 r., Prezes Urzędu Regulacji Energetyki

(dalej: “Prezes URE” lub “pozwany”) orzekł, że Elektrociepłownia K. S.A. (dalej:

“powód”) nie przestrzegała obowiązku utrzymania zapasów paliw w ilości

zapewniającej utrzymanie ciągłości dostaw energii elektrycznej ciepła do odbiorców

określonej w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i

Polityki Społecznej z dnia 12 lutego 2003 r. w sprawie zapasów paliw w

przedsiębiorstwach energetycznych (Dz.U. Nr 39, poz. 338) i w związku ze

stwierdzonym niedoborem – w ilości 38.345 Mg węgla kamiennego na dzień 31

marca 2008 r. – wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 45.000 zł, co

stanowiło 0,011% przychodu tego przedsiębiorcy z działalności koncesjonowanej

osiągniętego w 2007 r.

Powód zaskarżył decyzję organu regulacyjnego odwołaniem.

Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2009 r. Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony

Konkurencji i Konsumentów w Warszawie oddalił odwołanie.

Wyrok Sądu Okręgowego powód zaskarżył apelacją.

Wyrokiem z dnia 15 października 2010 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie na

podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację.

Wyrok Sądu Apelacyjnego (w całości) zaskarżyła skargą kasacyjną strona

powodowa. Skargę oparto na podstawie materialnoprawnej (art. 398 3 § 1 pkt 1

k.p.c.) i zarzucono:

błędną wykładnię art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo

a)

energetyczne (Dz.U. z 2006 r., Nr 89, poz. 265, ze zm.) przez

przyjęcie,

że

zapas

paliw

powinien

pokrywać

zużycie

odpowiadające minionemu okresowi;

błędną wykładnię § 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i

b)

Polityki Społecznej z dnia 12 lutego 2003 r. w sprawie zapasów

paliw

w

przedsiębiorstwach

energetycznych

przez

błędne

utożsamianie użytego w tym przepisie pojęcia “zapas” paliw z

pojęciem “zużycie” paliw, o którym mowa w § 3 powołanego

rozporządzenia.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że w

sprawie występuje istotne zagadnienie prawne.

Wskazano, że na skutek

stosowania

wykładni

przez Prezesa

URE

nieprawidłowej

art.

Prawa

energetycznego oraz § 2 i § 3 rozporządzenia w sprawie zapasów paliw w

przedsiębiorstwach energetycznych, organ ten nie realizuje w sposób prawidłowy

swojej

funkcji

kontrolnej,

mającej

na

celu

zapewnienie

bezpieczeństwa

energetycznego przez zagwarantowanie utrzymywania przez przedsiębiorstwa

energetyczne obowiązkowego zapasu paliw. Sposób stosowania wskazanych

przepisów przez Prezesa URE prowadzi bowiem do zawyżenia obowiązkowego

zapasu paliw w okresach, kiedy zużycie paliw spada z miesiąca na miesiąc (tj. przy

przejściu

z

okresu

zimowego

na

wiosenny)

oraz

zaniżenia

poziomu

obowiązkowego zapasu paliw, w stosunku do zapasu wymaganego ustawowo w

okresach, kiedy zużycie rośnie z miesiąca na miesiąc (tj. przy przejściu z okresu

jesiennego na zimowy). W konsekwencji organ regulacyjny nie spełnia swojej

funkcji kontrolnej w szczególności w sytuacji przejścia na okres zimowy. Wówczas

bowiem Prezes URE wymaga od przedsiębiorstw energetycznych utrzymywania

jedynie takiego zapasu paliw, który pokrywałby zużycie w okresie letnim.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona przeciwna – Prezes URE wniósł

o: 1. odmowę przyjęcia skargi powoda do rozpoznania, ewentualnie 2. oddalenie

skargi oraz o: 3. zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa

procesowego

w

postępowaniu

przed

Sądem

Najwyższym,

według

norm

przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Chociaż wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparto na

przyczynie przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. to

nie można uznać, że autorka skargi wykazała, że w sprawie występuje określona w

tym przepisie przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Uzasadnienie

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę

przyjęcia skargi z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powinno bowiem zawierać wykazanie,

przy pomocy jurydycznej argumentacji, że w sprawie rzeczywiście występuje

istotne zagadnienie prawne – powinno polegać na sformułowaniu tego zagadnienia

i wskazaniu argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen

prawnych, w tym także na sformułowaniu przez skarżącego jego własnego

stanowiska co do interpretacji przedstawianego zagadnienia. Powołanie się na

przepisy prawa, bez przedstawienia jurydycznej argumentacji służącej wykazaniu,

że w sprawie występuje zagadnienie prawne dotyczące tych przepisów zagadnienie które wymaga wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy, nie może być

uznane za dowiedzenie istnienia przesłanki określonej w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.

Sformułowane zagadnienie powinno odwoływać się w sposób generalny i

abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a

którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i

prawa pozytywnego.

Autorka rozpatrywanej skargi kasacyjnej nie wykazała, odpowiednią

argumentacją jurydyczną, że w sprawie występuje podane w skardze istotne

zagadnienie prawne dotyczące przepisów prawa materialnego – art. 10 Prawa

energetycznego oraz § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki

Społecznej z dnia 12 lutego 2003 r. w sprawie zapasów paliw w przedsiębiorstwach

energetycznych. Nie wykazała także, dlaczego wadliwa jest – w jej ocenie wykładnia wskazanych przepisów dokonana przez Sąd Apelacyjny w zaskarżonym

wyroku.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawione zostało stanowisko

Sądu Apelacyjnego, które nie może być podważone wyłącznie na zasadzie

twierdzenia, że nie usuwa ono wątpliwości strony procesu. W szczególności Sąd

Apelacyjny oparł się na niebudzącej kontrowersji zasadzie wynikającej z art. 10 ust.

1 Prawa energetycznego że miarą obowiązku przedsiębiorstwa energetycznego

jest utrzymywanie zapasów paliw w ilości zapewniającej utrzymywanie ciągłości

dostaw energii elektrycznej lub ciepła do odbiorców. Obowiązek ten został

skonkretyzowany w

rozporządzeniu

Ministra

Gospodarki, Pracy i

Polityki

Społecznej z dnia 12 lutego 2003 r. w sprawie zapasów paliw w przedsiębiorstwach

energetycznych , i w ten sposób uprawnione jest zrekonstruowanie normy prawnej

określającej zakres obowiązku przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się

wytwarzaniem energii elektrycznej lub ciepła.

Skarżący nie przdstawił przekonującej argumentacji swego założenia jakoby

Sąd niewłaściwie interpretował przepisy rozporządzenia, jego § 2 i § 3. W

szczególności nie ma racji autorka skargi, że przyjęta w zaskarżonym wyroku

wykładnia powołanych przepisów prowadzi do zawyżenia obowiązkowego zapasu

paliw w okresie przejścia z okresu zimowego na letni oraz zaniżenia poziomu

zapasu przy przejściu z okresu letniego na zimowy. W rozporządzeniu z 12 lutego

2003 r. – w jego § 3 – przyjęto bowiem, że jednym z elementów wyliczenia zapasu

jest określony dla każdego miesiąca współczynnik. Współczynnik ten został

określony w taki sposób, aby w miesiącach w których następuje zmiana sposobu

rozliczania z okresu letniego na zimowy i odwrotnie, przedsiębiorca energetyczny

mógł “łagodnie” przechodzić zmiany tych okresów. (w pażdzierniku współczynnik

wynosi 1,0 – koniec okresu letniego, a w listopadzie 1,1; a w marcu – 0,8 – koniec

okresu zimowego – taka sama wartość jest przewidziana dla kwietnia – pierwszego

miesiąca okresu letniego).

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art.

3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego ma swoją podstawę § 12

ust. 4 pkt 2 w związku z § 14 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z

dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).