III SK 14/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 14/11

POSTANOWIENIE

Dnia 29 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z odwołania Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwo Spółki

Akcyjnej w Warszawie

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o odmowę zmiany taryfy dla paliw gazowych,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 29 czerwca 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie

z dnia 7 lipca 2010 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa

Spółki Akcyjnej w Warszawie na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji

Energetyki 270 zł (dwieście siedemdziesiąt) tytułem zwrotu

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 7 lipca 2010 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie – po

ponownym rozpoznaniu sprawy – oddalił apelację powoda Polskiego Górnictwa

Naftowego i Gazownictwa S.A. w Warszawie od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie z dnia 28 stycznia 2008 r.

oddalającego odwołanie powoda od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z

dnia 20 czerwca 2006 r. odmawiającej powodowi zmiany taryfy dla paliw gazowych.

Wyrok Sądu Apelacyjnego (w całości) zaskarżył skargą kasacyjną powód.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na przyczyny

przyjęcia skargi określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Zdaniem autorki skargi w

sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, które budzi poważne wątpliwości i

uzasadnia potrzebę dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni przepisów oraz

wymaga ustalenia:

„czy w świetle wykładni artykułu 155 Kodeksu postępowania administracyjnego

należy uznać, że badając spełnienie przesłanek zmiany ostatecznej decyzji

administracyjnej określonych w tym przepisie na etapie kontroli legalności i

prawidłowości

decyzji

Prezesa

URE

odmawiającej

przedsiębiorstwu

energetycznemu zatwierdzenia zmiany taryfy, uprzednio zatwierdzonej przez

Prezesa URE na mocy artykułu 47 ustęp 2 Prawa energetycznego:

i)

uprawnioną jest weryfikacja przez sąd wynikającej z artykułu 155

Kodeksu postępowania administracyjnego przesłanki interesu

społecznego lub słusznego interesu strony poprzez odwołanie się

do i badanie przesłanek z artykułu 3571 Kodeksu cywilnego,

regulującego całkowicie odmienną niż wynikająca z artykułu 155

Kodeksu postępowania administracyjnego instytucję prawa, służącą

ochronie równowagi kontraktowej stron stosunków zobowiązaniowych, a

to ze względu na fakt, że taryfa, stanowiąc szczególny rodzaj wzorca

umownego w rozumieniu artykułu 384 Kodeksu cywilnego, wpływa na

stosunki

cywilnoprawne

między

dostawcą

gazu

(energii

elektrycznej, ciepła) a odbiorcą; czy też

ii)

artykuł

Kodeksu

postępowania

administracyjnego

ma

charakter samodzielnej i kompletnej regulacji, a w konsekwencji

przewidziane

nim

administracyjnej,

w

przesłanki

tym

zmiany

ostatecznej

ostatecznej

decyzji

Prezesa

decyzji

URE

zatwierdzającej przedsiębiorstwu energetycznemu taryfę, stanowią

samoistną

i

wystarczającą

podstawę

służącą

weryfikacji

dopuszczalności zmiany takiej decyzji, a na stronie ubiegającej się o

zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej w trybie artykułu 155

Kodeksu postępowania administracyjnego ciąży wyłącznie obowiązek

wykazania istnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie, w

konsekwencji czego niedopuszczalnym jest dokonywanie oceny

spełnienia przesłanki interesu społecznego lub słusznego interesu

strony pod kątem warunków zastosowania artykułu 357 1 Kodeksu

cywilnego”.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona przeciwna – Prezes Urzędu

Regulacji Energetyki wniósł o: 1) wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie; 2) oddalenie skargi kasacyjnej; 3)

zasądzenie

na

rzecz

pozwanego

kosztów

zastępstwa

procesowego

w

postępowaniu kasacyjnym, według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przedstawione w skardze problemy interpretacyjne dotyczą – założonego

przez autorkę skargi – pytania o dopuszczalność uwzględnienia cywilnoprawnej

regulacji zmiany umowy (art. 357

k.c.) do sprawy o zmianę decyzji

administracyjnej w trybie art. 155 k.p.a. Założona opozycja (wyłączność zakresów)

obu powołanych regulacji nie ma przekonywującej podstawy. W uzasadnieniu

zaskarżonego wyroku wyjaśniono, że obie powołane regulacje nie pozostają ze

sobą w sugerowanej odrębności albo sprzeczności. Jest to regulacja zupełnie inna.

Zastosowanie nadzwyczajnego trybu

zmiany prawomocnej decyzji według

przesłanek art. 155 k.p.a. z jego klauzulami interesu społecznego lub słusznego

interesu strony wymaga – a nie wyklucza – uwzględnienia cywilnoprawnej regulacji

zmiany umowy (rebus sic standibus), odpowiednio do podstawy faktycznej wyroku

dotyczącej bezpośredniego znaczenia taryfy wynikającej z decyzji dla umownego

ukształtowania stosunków cywilnoprawnych z odbiorcami gazu.

Sąd Apelacyjny w zaskarżonym wyroku zbadał i wyjaśnił przesłanki art. 155

k.p.a. i w przekonywujący sposób wyjaśnił, że dla zastosowania ogólnych klauzul

tego przepisu niezbędne było uwzględnienie kontekstu faktycznego sprawy, bez

którego nie sposób dotrzeć do interesu społecznego lub słusznego interesu strony.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art.

3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art.

3989 § 2 k.p.c.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego ma swoją podstawę § 12

ust. 4 pkt 2 w związku z § 14 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z

dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).