III SK 11/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 11/11

POSTANOWIENIE

Dnia 29 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa Polskiej Telefonii Cyfrowej Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w Warszawie

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

z udziałem Polskiej Izby Informatyki i Telekomunikacji w Warszawie

o nałożenie obowiązków,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 29 czerwca 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie

z dnia 10 listopada 2010 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na

rzecz powódki - Polskiej Telefonii Cyfrowej 270 zł (dwieście

siedemdziesiąt)

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 22 października 2008 r., Prezes Urzędu Komunikacji

Elektronicznej (dalej: „Prezes UKE” lub „ pozwany”) – powołując między innymi art.

40 ust. 4 w związku z art. 40 ust. 3 oraz art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r.

– Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.; dalej: „Prawo

telekomunikacyjne” lub „PT”) nałożył na Polską Telefonię Cyfrową Spółkę z o.o. w

Warszawie (dalej: „powód”) obowiązek:

1. dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w

publicznej ruchomej sieci telefonicznej Polskiej Telefonii Cyfrowej Spółki z o.o. do

poziomu 0,1677 zł/min., zgodnie z poniższym harmonogramem: w okresie od 1

stycznia 2009 r. do 30 czerwca 2009 r. obowiązywać miała stawka MTR (zł/min.) w

wysokości 0,2162 zł, a od 1 lipca 2009 r. obowiązywać miała stawka MTR (zł/min.)

0,1677.

2. organ regulacyjny zobowiązał Polską Telefonię Cyfrową Spółkę z o.o. do

corocznego przedstawienia Prezesowi UKE uzasadnienia opłat, o których mowa w

art. 40 ust. 2 PT, wyznaczonych na podstawie danych kosztowych za ostatni

zakończony rok obrotowy, nie później niż w terminie 120 dni kalendarzowych od

zakończenia tego roku.

Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołanie od tej decyzji wniósł powód jednocześnie zaskarżając zażaleniem

postanowienie Prezesa UKE z dnia 25 września 2008 r. o ograniczeniu PTC prawa

wglądu do materiału dowodowego sprawy.

Wyrokiem z dnia 10 maja 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony Konkurencji

i Konsumentów w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję, oddalił zażalenie na

postanowienie Prezesa UKE z dnia 25 września 2008 r. oraz rozstrzygnął o

kosztach postępowania.

Wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

zaskarżył apelacją pozwany Prezes UKE.

Wyrokiem z dnia 10 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił

apelację; zasądził od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 270 zł tytułem

zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

Wyrok Sądu Apelacyjnego (w całości) zaskarżył skargą kasacyjną pozwany

Prezes UKE. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano,

że w sprawie występują następujące istotne zagadnienia prawne:

1)

“czy, w postępowaniu odrębnym w sprawach z zakresu regulacji

telekomunikacji i poczty, badając celowość i legalność decyzji organu

regulacyjnego (Prezesa UKE) zaskarżonego odwołaniem do Sądu OKiK

sąd ten bierze pod uwagę stan rzeczy (stan faktyczny i prawny) z chwili

zamknięcia rozprawy, czy też z chwili wydania zaskarżonej decyzji”;

2)

“czy w sprawach administracyjnych zakończonych wydaniem decyzji

dotyczącej dostosowania opłat w rozumieniu art. 40 ust. 4 Pt, w przypadku

uprawomocnienia

się

wyroku

sądu

powszechnego

uchylającego

zaskarżoną odwołaniem do Sądu OKiK decyzję Prezes UKE obowiązany

jest rozpoznać sprawę ponownie w związku z przedłożonym przez

przedsiębiorcę uzasadnieniem wysokości opłat ustalonych w oparciu o

ponoszone koszty w rozumieniu art. 40 ust. 2 Pt, oraz czy dopuszczalne

jest w prowadzonym w dalszym ciągu postępowaniu ustalenie opłat, po

usunięciu uchybień w zakresie postępowania administracyjnego czy też

wydanie

wyroku

uchylającego

decyzję

oznacza

zakończenie

postępowania administracyjnego”;

3)

““czy przedsiębiorca telekomunikacyjny wnoszący odwołanie od decyzji

Prezesa UKE do Sądu OKiK powołując się na uchybienia organu

regulacyjnego

polegające

nie

przeprowadzeniu

postępowania

konsultacyjnego w rozumieniu art. 15 pkt 1-4 Pt obowiązany jest

wykazywać wpływ tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia, czy też

uchybienie takie powinno w każdym przypadku skutkować uchyleniem

decyzji niezależnie od wpływu takiego uchybienia na “istotę” (meritum)

sprawy””;

4)

“czy, przepis art. 4 ust. 1 dyrektywy ramowej w zw. z art. 6 dyrektywy

ramowej w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania zaskarżonej

decyzji oraz w zw. z przepisem art. 15 Pt, należy rozumieć w ten sposób,

iż w sytuacji gdy krajowy organ regulacyjny nie ogłosił procedur

konsultacyjnych i nie opublikował wyników postępowania konsultacyjnego,

zaś umożliwił odwołującemu się podmiotowi wypowiedzenie się Sąd

rozpoznający odwołanie od takiej decyzji może zaniechać rozpoznania

meritum sprawy poprzestając na stwierdzeniu naruszenia obowiązku

procedury konsultacyjnej”.

Wskazano ponadto, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania

polegająca na rozpoznaniu sprawy, mimo, że w stosunku do postanowienia

Prezesa UKE z dnia 25 września 2008 r. w przedmiocie ograniczenia PTC wglądu

do materiału dowodowego nie jest dopuszczalna droga sądowa przed sądem

powszechnym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany Prezes UKE wniósł o: 1.

odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ewnetualnie, w razie przyjęcia

skargi do rozpoznania o jej oddalenie; 2. zasądzenie od powoda na rzecz

pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Apelacyjny w zaskarżonym wyroku uznał, że – wbrew apelacji Prezesa

UKE – Sąd pierwszej instancji prawidłowo uchylił zaskarżoną odwołaniem Polskiej

Telefonii Cyfrowej decyzję Prezesa UKE ze względu na wydanie jej z pominięciem

wymaganego i – według Sądów obu instancji – niezbędnego postępowania

konsultacyjnego określonego w art. 15 pkt 2 Prawa telekomunikacyjnego. Na

powyższym ustaleniu dotyczącym stanu faktycznego i oceny prawnej, że nie

zostało przeprowadzone postępowanie konsultacyjne chociaż istniały ku temu

przesłanki ustawowo określonych czynności organu regulacyjnego – opiera się

zaskarżony skargą kasacyjną wyrok Sądu drugiej instancji.

W postępowaniu kasacyjnym nie podlegają rozpoznaniu zagadnienia

prawne, które nie dotyczą podstaw zaskarżonego wyroku, także zagadnienia,

których wyjaśnienie nie jest konieczne dla kasacyjnej oceny zaskarżonego wyroku.

W rozpatrywanej skardze kasacyjnej jako przyczynę przyjęcia skargi do

rozpoznania powołane zostały zagadnienia, które nie mieszczą się w obrębie

problemów kasacyjnych sprawy. Powyższe dotyczy powołania się na potrzebę

wyjaśnienia czy sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny z chwili zamknięcia

rozprawy, czy też z chwili wydania zaskarżonej decyzji. Wskazana „potrzeba

wyjaśnienia” nie może odnosić się do kontrowersyjnych między stronami podstaw

zaskarżonego

wyroku

skoro

pozostaje

poza

problemem

postępowania

konsultacyjnego. Podobnie należy ocenić kwestię sprowadzającą się do pytania o

znaczenie

wyroku uchylającego decyzję

Prezesa UKE dla postępowania

administracyjnego przed Prezesem UKE. Uchylenie zaskarżonej decyzji przez Sąd

pierwszej

instancji

(zaaprobowane

w

zaskarżonym

wyroku)

z

powodu

nieprzeprowadzenia wymaganej procedury konsultacyjnej wynika z oceny obu

Sądów istotności tej procedury poprzedzającej wydanie decyzji regulacyjnej.

Dlatego uznano „przedwczesność” rozstrzygnięcia regulacyjnego. W związku z tym,

skoro z zaskarżonego wyroku wynika zasadnicza istotność postępowania

konsultacyjnego, podstawą kasacyjnej oceny zaskarżonego wyroku nie będzie

trzecie z postawionych w skardze pytań – czy potrzebne jest wykazywanie wpływu

zaniechania postępowania konsultacyjnego na treść rozstrzygnięcia. Pytanie

czwarte

nie

przedstawia

istotnego

zagadnienia

prawnego

sprawy,

gdyż

rozstrzygnięcie sprawy opiera się na przepisach ustawy – Prawo telekomunikacyjne

i art. 47964 § 2 k.p.c. a ze wskazanych przepisów dyrektywy ramowej nie można

wyprowadzić przekonywującego twierdzenia, że przepisy te zakazują sądowi

uchylenia decyzji regulacyjnej ze względu na zaniechanie przeprowadzenia

wymaganego postępowania konsultacyjnego. Taka ocena sądu nie wyraża

ograniczenia prawa sądu do merytorycznego rozpoznania sprawy.

Wreszcie

bezpodstawnie

wskazano

na

nieważność

postępowania.

Postawiony w tym zakresie zarzut nie został połączony z „wytknięciem” przepisów,

które zastosował Sad drugiej instancji w ocenie zawartego w wyroku Sądu

pierwszej instancji orzeczenia co do postanowienia organu regulacyjnego z dnia 25

września 2008 r., to jest art. 380 i art. 384 k.p.c. Nie mają podstaw twierdzenia

skarżącego, że Sąd drugiej instancji nie rozpoznał wadliwości orzeczenia Sądu

pierwszej instancji w części dotyczącej oddalenia zażalenia na postanowienie z

dnia 25 września 2008 r. Sąd drugiej instancji stwierdził wadliwość rozstrzygnięcia

w wyroku Sądu pierwszej instancji, pomimo to nie uchylił zakwestionowanego

rozstrzygnięcia z przyczyn wynikających z art. 384 k.p.c., którego zastosowanie nie

jest kwestionowane podstawami skargi.

Uznając, że wyjaśnienie przedstawionych w skardze zagadnień prawnych

nie jest potrzebne dla kasacyjnej oceny podstaw zaskarżonego wyroku, na

podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. wobec braku wymaganych przyczyn przyjęcia skargi

do rozpoznania, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na podstawie art. 3989 §

2 k.p.c. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego ma swoją podstawę

§ 13 ust. 4 pkt 2 w związku z § 18 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).