III SK 11/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 11/09

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z odwołania Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji

Spółki Akcyjnej w K.

od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

o uznaniu działań Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Spółki

Akcyjnej w K. za praktykę naruszającą konkurencję, stwierdzeniu zaniechania jej

stosowania i nałożeniu kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 19 maja 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od postanowienia Sądu Apelacyjnego

w Warszawie

z dnia 24 października 2008 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i

Kanalizacji Spółki Akcyjnej w K. na rzecz Prezesa Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów 360 (trzysta sześćdziesiąt)

zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 3 lipca 2008 r. Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony

Konkurencji i Konsumentów w Warszawie odrzucił na podstawie art. 479 31a § 2

k.p.c. odwołanie Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S. A. w

K. od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 31

grudnia 2007 r.

Postanowieniem z dnia 24 października 2008 r. Sąd Apelacyjny w

Warszawie na podstawie art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. oddalił

zażalenie odwołującej się Spółki na powyższe postanowienie Sądu Okręgowego –

Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie.

Powyższe postanowienie Sądu Apelacyjnego zaskarżyła skargą kasacyjną

odwołująca się zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego polegające

na niewłaściwym zastosowaniu art. 4799 § 1 k.p.c.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na to,

że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne polegające na rozstrzygnięciu,

„czy zgodnie z art. 4799 § 1 k.p.c. istnieje obowiązek doręczania odpisu pisma

procesowego stronie przeciwnej w przypadku, gdy dotyczy ono uzupełnienia

braków

formalnych

polegających

na

wyłącznym

wskazaniu

umocowania

pełnomocnika danej strony tj. czy pismo zawierające jedynie wykazanie

umocowania pełnomocnika podlega doręczeniu stronie przeciwnej”.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany Prezes Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania, a w przypadku przyjęcia skargi do rozpoznania, o jej oddalenie, a

także – w obydwu przypadkach – o zasądzenie od strony powodowej na rzecz

pozwanego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa

procesowego według norm przepisanych prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rozpatrywana

skarga

kasacyjna

została

skierowana

przeciwko

postanowieniu Sądu drugiej instancji o oddaleniu zażalenia na postanowienie Sądu

pierwszej instancji odrzucające odwołanie na podstawie art. 479 31a § 2 k.p.c. ze

względu na nieuzupełnienie braków odwołania w wyznaczonym terminie.

Rozstrzygnięcie o przedmiocie postępowania zażaleniowego Sąd drugiej instancji

oparł na podstawie art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c.

Pomimo wskazanych podstaw zaskarżonego postanowienia, a także

podstawy postanowienia Sądu pierwszej instancji, skarga kasacyjna nie zarzuca ich

naruszenia. Jedyny zarzut podstawy skargi dotyczy wyłącznie art. 479 9 k.p.c.,

którego zastosowanie stanowiło przesłankę odrzucenia odwołania przez Sąd

pierwszej instancji po ustaleniu jednakże bezpośrednio innej sytuacji procesowej, to

jest, że odwołujący się nie uzupełnił braków odwołania w wyznaczonym terminie

(art. 47931a § 2 k.p.c.).

Ponieważ Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach jej

podstaw (art. 39813 § 1 k.p.c.), to rozpoznanie

przedstawionego zagadnienia

prawnego dotyczącego art. 4799 k.p.c., chociaż

odpowiednie do wskazanej

podstawy nie jest odpowiednie do podstaw zaskarżonego orzeczenia.

Niezależnie od budzącej zastrzeżenia konstrukcji podstawy skargi Sąd

Najwyższy stwierdza, że skarga nie zawiera odpowiedniej argumentacji prawnej,

która wskazywałaby

na potrzebę rozstrzygnięcia wątpliwości interpretacyjnych

wynikających z art. 4799 § 1 k.p.c. Skarżący ograniczył się

w istocie do

twierdzenia, że – jego zdaniem – pismo procesowe, o które chodzi w sprawie, to

jest potwierdzające (w załącznikach) uprawnienie do wniesienia odwołania (art. 67

§ 1 k.p.c. i art. 89 § 1 k.p.c.), nie jest pismem procesowym w rozumieniu art. 128

k.p.c., podlegającym doręczeniu drugiej stronie. Twierdzenie to jest zupełnie

nieprzekonujące, w szczególności nie ma oparcia w powołanej w skardze uchwale

Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2005 r. III CZP 65/05, dotyczącej

wyjątkowego znaczenia prawnego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania

(art. 3989 § 1 k.p.c.) Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.