III RN 54/96 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 10 stycznia 1997 r.

III RN 54/96

Art. 37 pkt 2 ustawy z 11 maja 1995 r.o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm.) wymaga od wnoszącego skargę jedynie

wskazania zaskarżonej decyzji (innego aktu) nie zaś doręczenia jej oryginału lub

odpisu.

Przewodniczący SSN: Adam Józefowicz, Sędziowie SN: Janusz Łętowski

(sprawozdawca), Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 1997 r. sprawy ze skargi

Czesława M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 29

listopada 1995 r. [...] w przedmiocie przyznania zasiłku z pomocy społecznej, na skutek

rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...]

od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w

Szczecinie z dnia 5 czerwca 1996 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł w dniu 13 listopada 1996 r.

rewizję nadzwyczajną od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka

Zamiejscowego w Szczecinie z dnia 5 czerwca 1996 r. [...] wydanego w sprawie ze

skargi Czesława M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia

29 listopada 1995 r.[...] w przedmiocie "przyznania zasiłku z pomocy społecznej".

Postanowieniu temu zarzucił rażące naruszenie art. 27 ust. 2 w zw. z art. 37 pkt

2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74,

poz. 368 ze zm.) i na podstawie art. 57 ust. 2 i 3 tej ustawy wniósł o jego uchylenie.

Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco:

W dniu 5 stycznia 1995 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka

Zamiejscowego w Szczecinie wpłynęła skarga Czesława M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. [...] z dnia 29 listopada 1995 r. odmawiającą przyznania mu świadczeń z pomocy społecznej.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zwrócił się ponadto do Sądu

o zwolnienie go z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania i ustanowienie

pełnomocnika z urzędu.

Zarządzeniem z dnia 13 marca 1996 r. skarżący został zobowiązany do nadesłania w terminie 7 dni zaskarżonej decyzji oraz do podania źródeł utrzymania oraz

oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym - pod rygorem odrzucenia skargi i oddalenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Ponieważ skarżący czynności tych

nie dopełnił, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 czerwca 1996 r.

odrzucił jego skargę. W uzasadnieniu postanowienia podniósł, że pismem "z dnia 13

marca 1996 r., doręczonym mu w dniu 15 maja 1996 r. Czesław M. wezwany został do

uzupełnienia braku formalnego skargi przez nadesłanie odpisu zaskarżonej decyzji i to

w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Mimo upływu zakreślonego terminu

skarżący nie uzupełnił braku i odpisu zaskarżonej decyzji nie nadesłał". W tej sytuacji

Sąd uznał, że skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z poglądem rewidującego postanowienie to narusza prawo, a ponadto

jego uzasadnienie pozostaje w sprzeczności z treścią zarządzenia skierowanego do

skarżącego. Wbrew stwierdzeniu zawartemu w uzasadnieniu skarżący został wezwany

do nadesłania zaskarżonej decyzji, a nie jej odpisu. Nałożenie na skarżącego

obowiązku uzupełnienia skargi przez zażądanie dołączenia do niej zaskarżonej decyzji

(tak samo należałoby ocenić wezwanie do dołączenia odpisu decyzji) nie ma - zdaniem

rewidującego - uzasadnienia w przepisach. Dlatego też jej niedołączenie nie może być

uznane za nieuzupełnienie braku formalnego skargi. Warunki formalne pisma

procesowego wszczynającego postępowanie sądowoadministracyjne, jakim jest skarga,

określone zostały w art. 37 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Wedle tego

przepisu skarga powinna zawierać: oznaczenie skarżącego, jego miejsca zamieszkania

lub siedziby, wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności,

oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, określenie

naruszenia prawa bądź interesu prawnego oraz podpis osoby wnoszącej skargę. Ani w

tym, ani w innych przepisach ustawy nie wprowadzono wymagania, aby skarżący

dołączał do skargi związane z nią dokumenty.

Skarga wniesiona przez Czesława M. spełnia wszystkie wymienione wyżej

wymagania. W szczególności dokładnie określa decyzję, którą zaskarża, podając jej

numer, datę wydania i organ, który ją wydał. W tej sytuacji żądanie przez Sąd uzupełnienia skargi w sposób wskazany w zarządzeniu z dnia 13 marca 1996 r. stanowi

bezpodstawne i bezzasadne obciążanie skarżącego dodatkowymi obowiązkami

procesowymi. Odrzucenie zaś skargi z powodu ich niedopełnienia rażąco narusza

przepisy prawa powołane na wstępie rewizji nadzwyczajnej. Postanowienie to ponadto

narusza art. 56 ust. 1 przepisów konstytucyjnych, gdyż pozbawiło skarżącego prawa do

rozpatrzenia jego sprawy przez niezawisły sąd.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rewizja nadzwyczajna jest uzasadniona, a argumenty w niej zawarte są przekonujące. Rzeczywiście, domaganie się od skarżącego dołączenia do skargi zaskarżonej decyzji nakłada na niego obowiązki nieprzewidziane przez prawo (art. 37

cytowanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym). Powyższy przepis

wymaga aby skarżący mędzy innymi wskazał zaskarżoną decyzję (lub inny akt) oraz

oznaczenie organu, którego działania skarga dotyczy. Przepis ten nie ustanawia

obowiązku skarżącego by do skargi dołączył oryginał decyzji (lub nawet jej odpis) ani

też by dołączał do skargi jakieś inne związane z nią dokumenty. W tej sytuacji należy

uznać, że skarga wniesiona przez Czesława M. spełnia wszelkie wymagania określone

przez prawo. Dlatego też zaskarżone postanowienie NSA-Ośrodka Zamiejscowego w

Szczecinie narusza prawo (art. 37 cytowanej ustawy o Naczelnym Sądzie

Administracyjnym), w konsekwencji postanowienie to podlega uchyleniu.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy w oparciu o art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o

zmianie KPC (Dz. U. Nr 43, poz. 189) postanowił jak w sentencji.