III RN 36/99 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 6 sierpnia 1999 r.

III RN 36/99

Zarzut rewizji nadzwyczajnej od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczący tylko rażącego naruszenia przepisów postępowania nie

upoważnia Sądu Najwyższego do oceny zgodności zaskarżonego wyroku z

prawem materialnym (art. 39311 KPC w związku z art. 10 ustawy z dnia 1 marca

1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta

Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym,

Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. Nr 43, poz. 189 ze

zm.).

Przewodniczący: SSN Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Sędziowie: SN

Andrzej Wasilewski, NSA Bogusław Gruszczyński.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 1999 r. sprawy ze skargi

Prokuratora Rejonowego Dzielnicy W.-M. na decyzję Burmistrza Dzielnicy Gminy W.M. z dnia 23 grudnia 1993 r. [...] w przedmiocie odmowy nakazu rozbiórki budynku

mieszkalnego, na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego [...] od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia

27 sierpnia 1998 r. [...]

o d d a l i ł rewizję nadzwyczajną.

Uzasadnienie

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie ze skargi Prokuratora

Rejonowego Dzielnicy W.-M. na decyzję Burmistrza Dzielnicy Gminy W.-M. z dnia 23

grudnia 1993 r. w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego, wniósł rewizję nadzwyczajną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 27 sierpnia 1998 r. [...]. Zaskarżonym wyrokiem uchylono decyzję Burmistrza, odmawiającą wydania decyzji o przymusowej rozbiórce domu miesz-

kalnego wybudowanego przez Andrzeja S. przy ul. P. w W. W rewizji nadzwyczajnej

zarzucono temu wyrokowi rażące naruszenie przepisów art. 7, art. 116 § 1 oraz art.

77 KPA i wniesiono o jego uchylenie i przekazanie sprawy NSA w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Zdaniem wnoszącego rewizję nadzwyczajną, te przepisy zostały naruszone

ustaleniem przez NSA, iż budynek mieszkalny został zbudowany na terenie, na którym plan zagospodarowania przestrzennego wykluczał budownictwo mieszkaniowe.

Zawarto w rewizji nadzwyczajnej także rozważania dotyczące interpretacji art. 37 ust.

1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz.

229 ze zm.), który to przepis jest materialnoprawną podstawą orzeczenia o przymusowej rozbiórce obiektu budowlanego. Nie postawiono w tym zakresie zarzutu rażącego naruszenia prawa lub interesu Rzeczypospolitej Polskiej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rewizja nadzwyczajna nie jest uzasadniona.

Sąd Najwyższy rozpoznaje rewizje nadzwyczajne od orzeczeń NSA stosując

odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu kasacyjnym

(art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego...

– Dz.U. Nr 43, poz., 189 ze zm.). Wynika stąd, iż w postępowaniu z rewizji nadzwyczajnej ma zastosowanie art. 39311 KPC. Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy

rozpoznaje sprawę w granicach kasacji, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Granice kasacji wyznaczają – między innymi – podstawy

kasacyjne, a więc przepisy, których naruszenie zarzuca wnoszący kasację. Przesłanką wniesienia rewizji nadzwyczajnej od orzeczenia NSA jest rażące naruszenie

prawa lub interesu Rzeczypospolitej Polskiej (art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja

1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Odpowiednie stosowanie art. 39311 KPC do postępowania z rewizji nadzwyczajnej

oznacza zatem, iż Sąd Najwyższy ocenia zaskarżony wyrok tylko w odniesieniu do

tych przepisów, których zastosowanie lub pominięcie – zdaniem wnoszącego rewizję

nadzwyczajną – jest rażącym naruszeniem prawa lub interesu Rzeczypospolitej Polskiej. Innego rodzaju naruszenie prawa nie może bowiem uzasadniać wzruszenia wyroku NSA. Dla niniejszej sprawy oznacza to, iż Sąd Najwyższy jest uprawniony jedynie do rozpoznawania zarzutów rażącego naruszenia przepisów postępowania.

Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu przed

NSA mają zastosowanie w zakresie określonym w art. 59 ustawy o NSA. Przepis art.

16 § 1 KPA nie jest tam wymieniony, stąd zarzut jego naruszenia jest niezrozumiały i

oczywiście nie może być uwzględniony. Powołane w rewizji nadzwyczajnej przepisy

art. 7 i art. 77 mają odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed NSA. Nie są

one jednak podstawą do uwzględniania zarzutu bezpodstawnego ustalenia w zaskarżonym wyroku, iż plan zagospodarowania przestrzennego wykluczał budownictwo

mieszkaniowe na spornym terenie. Wnoszący rewizję nadzwyczajną stawia ten zarzut traktując plan zagospodarowania przestrzennego jako zdarzenie faktyczne, którego zaistnienie wymaga przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego,

zgodnie z art. 7 i art. 77 KPA. Nie jest to pogląd trafny. Plan zagospodarowania

przestrzennego jest prawem lokalnym (miejscowym), a w postępowaniu dowodowym

nie ustala się prawa, ale fakty. Sporna budowa została rozpoczęta w 1989 r. Obowiązywał wówczas art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (jednolity tekst: Dz.U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99 ze zm.), z którego wynika, iż

uchwałę rady narodowej o planie miejscowym ogłasza się w wojewódzkim dzienniku

urzędowym oraz zamieszcza się na tablicy w siedzibie terenowego organu administracji państwowej odpowiedniego stopnia. Charakter miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jeszcze wyraźniej określiła ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o

zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415 ze zm.). Stanowi ona w art.

7, iż ten plan jest przepisem gminnym. Bezzasadność zarzutu naruszenia art. 7 i art.

77 KPA wynika także stąd, iż w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 maja 1991 r. [...] dotyczącego tej samej nieruchomości, NSA stwierdził, iż „bezsporne jest, że teren, na

którym wzniesione zostały przedmiotowe obiekty, położony jest w otulinie rezerwatu

„L.K.” i w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego W. przeznaczony jest

pod uprawy rolniczo-polowe, bez prawa zabudowy....”.

Z tych względów, na podstawie art. 39312 KPC w związku z art. 10 ustawy o

zmianie Kodeksu postępowania cywilnego.... orzeczono jak w sentencji.