III RN 22/98 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 7 kwietnia 1998 r.

III RN 22/98

Brak umieszczenia zawiadomienia na drzwiach mieszkania adresata powoduje nieskuteczność doręczenia w trybie art. 44 KPA.

Przewodniczący SSN: Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Andrzej Wasilewski, Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej Włodzimierza

Skoniecznego, po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 1998 r. sprawy ze skargi Barbary i

Zdzisława U. na decyzję Wojewody K. z dnia 27 marca 1997 r. [...] w przedmiocie

rozbiórki tablicy reklamowej, na skutek rewizji nadzwyczajnej Rzecznika Praw Obywatelskich od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 20 sierpnia 1997 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

u c h y l i ć zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie postanowieniem z dnia 20 sierpnia 1997 r. odrzucił skargę Barbary i Zdzisława U. na decyzją

Wojewody Kieleckiego z dnia 27 marca 1997 r. utrzymującą w mocy decyzję organu

pierwszej instancji o nakazaniu skarżącym dokonanie rozbiórki wolnostojącej tablicy

reklamowej. Postanowienie to - stosownie do jego uzasadnienia - zostało wydane na

podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74,

poz. 368 ze zm.) po ustaleniu, że skarżący pomimo dwukrotnych wezwań do uiszczenia wpisu od skargi w wyznaczonym terminie, doręczonych w trybie pocztowego

awizowania - wezwań tych nie podjęli i żądanego wpisu nie uiścili.

Rzecznik Praw Obywatelskich w rewizji nadzwyczajnej od powyższego postanowienia zarzucił rażące naruszenie art. 44 KPA w związku z art. 59 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz art. 27 ust. 2 tej ustawy i art. 1 i 56 ust. 1

przepisów konstytucyjnych.

Według Rzecznika Praw Obywatelskich nie zachodziły określone w art. 44

KPA warunki skuteczności doręczenia zastępczego skarżącym wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, gdyż zawiadomienie awizujące to wezwanie nie zostało

umieszczone na drzwiach mieszkania adresatów. Rewidujący wyraził pogląd, że w

konsekwencji wadliwego odrzucenia skargi, naruszone zostało podstawowe prawo

obywatelskie jakim jest prawo do rozpatrzenia sprawy przez niezawisły sąd. Wniosek

rewizji nadzwyczajnej dotyczył uchylenia zaskarżonego postanowienia w celu

ponownego rozpoznania sprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rewizja nadzwyczajna Rzecznika Praw Obywatelskich ma usprawiedliwione

podstawy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazuje się na dwukrotne

wysłanie wezwań do skarżących o uiszczenie wpisu od skargi, najpierw 8 maja 1997

r., a następnie 23 maja 1997 r. Już w pierwszym z tych wezwań wyznaczony został

tygodniowy termin do uiszczenia wpisu pod rygorem odrzucenia skargi, a pomimo to

skarżący zostali wezwani ponownie do tego samego. Przyczynę takiego postępowania mogły - jak się wydaje - stanowić wątpliwości co do tego czy zachowane zostały

wymagania doręczenia zastępczego określone w art. 44 KPA w związku z art. 59

ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Istotnie, jak to zasadnie podniesiono

w rewizji nadzwyczajnej, z dokumentacji oddawczej Urzędu Pocztowego nie wynika,

czy miało miejsce wymagane umieszczenie zawiadomienia o przesyłce na drzwiach

mieszkania adresatów albo ich biura lub innego pomieszczenia, w którym wykonują

swoje czynności zawodowe. Jednakże takie same wątpliwości wynikają również na

tle „potwierdzenia odbioru” wezwania z dnia 23 maja 1997 r. [...].

Należy podzielić wyrażone w rewizji nadzwyczajnej stanowisko zarówno co do

stosowania art. 44 KPA tak, aby wszystkie warunki tzw. doręczenia zastępczego były

dokładnie spełnione, jak i co do konsekwencji wadliwego ustalenia, że wezwanie do

uiszczenia wpisu od skargi we wskazanym terminie zostało skutecznie doręczone.

Chodzi wszak o respektowanie prawa obywateli do rozpatrzenia ich sprawy przez

niezawisły sąd.

Z powyższych, przyczyn Sąd Najwyższy uwzględnił rewizję nadzwyczajną i

orzekł zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie KPC (Dz. U. Nr 74,

poz. 368 ze zm.) oraz art. 393 13 KPC.