III RN 137/98 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedSkarbowej w L. z dnia 10 lipca 1997 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995 r. Naczelny Sąd Administracyjny pismem z dnia 3 września 1997
Legislator headnote
AI generatedart. 236 ust. 2 Konstytucji; III RN 137/98 · Sąd Najwyższy: administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 189 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Postanowienie z dnia 11 marca 1999 r.
III RN 137/98
Przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego jest dopuszczalne na podstawie art. 58 KPA
w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).
Przewodniczący: SSN Jerzy Kwaśniewski, Sędziowie SN: Andrzej Wasilewski
(sprawozdawca), Andrzej Wróbel.
Sąd Najwyższy, przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Włodzimierza
Skoniecznego, po rozpoznaniu w dniu 11 marca 1999 r. sprawy ze skargi Czesława
M. na decyzję Izby Skarbowej w L. z dnia 10 lipca 1997 r. [...] w przedmiocie wniosku
skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu sądowego od skargi, na
skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości [...] od wyroku Naczelnego
Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 20 lutego
1998 r. [...]
p o s t a n o w i ł:
u c h y l i ć zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Czesław M. pismem z dnia 26 sierpnia 1997 r. wniósł skargę do Naczelnego
Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu na decyzję Izby
Skarbowej w L. z dnia 10 lipca 1997 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób
fizycznych za 1995 r. Naczelny Sąd Administracyjny pismem z dnia 3 września 1997
r. wezwał skarżącego do określenia w terminie tygodniowym wartości przedmiotu
sporu. W odpowiedzi skarżący w piśmie z dnia 16 września 1997 r. określił wartość
przedmiotu sporu na kwotę 8.461,50 zł. Z kolei pismem z dnia 1 października 1997 r.,
którego doręczenie potwierdziła córka skarżącego w dniu 7 października 1997 r., Na-
czelny Sąd Administracyjny wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 253,80 zł. Następnie, wobec nieuiszczenia przez skarżącego wpisu od złożonej skargi w terminie zakreślonym przez Sąd, Naczelny Sąd Administracyjny wydanym na posiedzeniu niejawnym postanowieniem z dnia 8 grudnia 1997 r. [...] odrzucił skargę na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym
Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm. - powoływanej nadal jako:
ustawa o NSA). W tej sytuacji skarżący pismem z dnia 10 stycznia 1998 r. zwrócił się
do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu o
przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, motywując to tym, że uchybienie w tym
zakresie spowodowane zostało jego ciężką chorobą, na dowód czego załączył stosowne zaświadczenie lekarskie i równocześnie powiadomił Sąd o uiszczeniu wymaganego wpisu, a fakt ten potwierdził załączoną kserokopią dowodu wpłaty kwoty
253,80 zł. Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 20 lutego 1998 r. [...] odrzucił powyższy wniosek skarżącego o
przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, podnosząc w uzasadnieniu, że jego
uwzględnienie było niedopuszczalne z uwagi na prawomocność postanowienia o odrzuceniu skargi z powodu nieuiszczenia wpisu od wniesionej skargi w wyznaczonym
przez Sąd terminie.
Minister Sprawiedliwości pismem z dnia 17 września 1998 r. [...] wniósł rewizję
nadzwyczajną od powyższego postanowienia Naczelnego Sądu AdministracyjnegoOśrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 20 lutego 1998 r. [...] zarzucając mu
rażące naruszenie art. 59 ustawy o NSA w związku z art. 168 §1 KPC i na podstawie
art. 57 ust. 2 ustawy o NSA wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu-Ośrodkowi Zamiejscowemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej podniesiono w szczególności, że poza wyraźnym uregulowaniem prawnym dotyczącym przywrócenia
terminu do wniesienia skargi (art. 35 ust. 3 ustawy o NSA) w ustawie o NSA brak jest
przepisów dotyczących przywrócenia terminu do dokonania innych czynności procesowych. Dlatego w takiej sytuacji w celu przywrócenia terminu do dokonania innych
czynności prawnych należy stosować odpowiednio przepisy art. 57 - art. 60 KPA i art.
168 §1 i następne KPC w związku z art. 59 ustawy o NSA. Stanowisko takie jest tym
bardziej uzasadnione, że skoro ustawodawca stworzył możliwość przywrócenia terminu do wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, to tym bardziej
Sąd uprawniony jest także do przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od złożonej
skargi. Interpretacja przeciwna byłaby niezgodna z interpretacją logiczną i celowościową powołanych przepisów, a ponadto prowadziłaby do naruszenia konstytucyjnej
zasady „prawa do sądu”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym jest
mowa wprawdzie wprost o dopuszczalności stosowania instytucji prawnej przywrócenia terminu jedynie w odniesieniu do przywrócenia terminu do wniesienia skargi do
Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 35 ust. 3 ustawy o NSA), jednakże art. 59
ustawy o NSA stanowi wyraźnie, że w sprawach nie unormowanych w tej ustawie w
postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym należy stosować odpowiednio między innymi także art. 58 KPA określający zasady przywracania terminu
na prośbę zainteresowanego, a w pozostałym zakresie również przepisy Kodeksu
postępowania cywilnego. W rozpoznawanej sprawie skarżący pismem z dnia 10
stycznia 1998 r. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego z prośbą o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od wniesionej uprzednio skargi, przy czym
równocześnie wskazał na okoliczności uprawdopodabniające, że uchybienie to nastąpiło bez jego winy oraz powiadomił Sąd o uiszczeniu wymaganego wpisu, a tym
samym uczynił on zadość obowiązującym w tym wypadku wymaganiom prawnym
określonym w art. 58 KPA w związku z art. 59 ustawy o NSA.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 236 ust. 2
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz.
483) oraz art.39313 KPC w związku art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie
Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania
administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 189 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.