III PZ 7/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PZ 7/11

POSTANOWIENIE

Dnia 30 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda (przewodniczący)

SSN Halina Kiryło (sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Handlowo - Usługowego BJB Spółki z

ograniczoną odpowiedzialnością

przeciwko K. K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 30 września 2011 r.,

zażalenia strony powodowej na pkt II wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych […]

z dnia 29 czerwca 2011 r.,

1.oddala zażalenie,

2.zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 120 (sto

dwadzieścia)

złotych

tytułem

zwrotu

kosztów

zastępstwa

procesowego w postępowaniu zażaleniowym.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 29

czerwca 2011 r. oddalił apelację pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 lutego 2011 r. i apelację powódki od

wyroku uzupełniającego Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych z dnia 28 marca 2011 r. a także zniósł wzajemnie koszty procesu

między stronami w postępowaniu apelacyjnym.

Uzasadnienie

orzeczenia

o

kosztach

procesu

sprowadza

się

do

stwierdzenia, iż o kosztach procesu w postępowaniu apelacyjnym postanowiono na

podstawie art. 100 k.p.c.

Na powyżej wskazane postanowienie o kosztach procesu powódka złożyła

zażalenie, zarzucając naruszenie art. 98 k.p.c. oraz 100 k.p.c. i wniosła o: 1/zmianę

zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki

sumy 225 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu

apelacyjnym;

2/

zasądzenie

od

powoda

na

rzecz

pozwanego

kosztów

postępowania zażaleniowego według norm przepisanych, w tym kosztów

zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu zażalenia powódka wskazała, iż w

niniejszej sprawie od wyroku Sądu pierwszej Instancji wniosły apelację obie strony

z tym, że wartość zaskarżenia w przypadku powódki wynosiła 2.379 zł, natomiast w

przypadku pozwanej 7.135 zł. Sąd drugiej Instancji oddalił obie apelację, a zatem

każda ze stron winna zwrócić drugiej koszty postępowania w drugiej instancji. Jak

wskazuje powódka w jej przypadku powinna to być kwota 225 zł, a w przypadku

pozwanej 450 zł. Z powyższego powódka wywodzi, iż wskazana różnica pomiędzy

kosztami

nie

uzasadnia

zniesienia

wzajemnych

kosztów

postępowania

apelacyjnego, gdyż koszty należne stronie powodowej są wyższe dwukrotnie od

kosztów należnych stronie pozwanej – a zatem zdaniem powódki, po wzajemnej

kompensacie pozwana winna zwrócić na rzecz powódki kwotę 225 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z regułą ogólną w zakresie zwrotu kosztów procesu wyrażoną w art.

98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi

na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenie praw i celowej obrony.

Natomiast w przypadkach, w których żądania stron procesu uwzględnione zostaną

wyłącznie w częściach, w myśl zastosowanego w przedmiotowej sprawie art. 100

k.p.c. sąd wzajemnie znosi koszty lub stosunkowo je rozdziela. Regulacja ta wyraża

zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Jak podkreśla się w orzecznictwie

Sądu Najwyższego, o wyborze przez sąd zasady wzajemnego zniesienia kosztów

albo ich stosunkowego rozdzielenia decydują istotnie względy słuszności, co jednak

nie może być utożsamiane z dowolnością. Podstawy do wzajemnego zniesienia

kosztów będą zachodziły wówczas, gdy żądanie zostanie uwzględnione w około

połowie, przy mniej więcej równej wysokości kosztów poniesionych przez każdą ze

stron. Realny wynik wzajemnego zniesienia kosztów zasadniczo nie powinien być

bowiem inny niż wynik ich rozdzielenia w takim stosunku, w jakim każda ze stron

proces przegrała. Stosunkowy podział kosztów procesu dotyczy ich całości, co

oznacza przyjęcie za podstawę obliczeń sumy należności obu stron, którą dzieli się

proporcjonalnie do stosunku, w jakim strony utrzymały się ze swoimi roszczeniami

lub obroną, otrzymując w wyniku kwoty stanowiące ich udziały w całości kosztów.

Jeśli poniesione przez stronę koszty procesu przewyższają obciążający ją udział zasądzeniu na jej rzecz podlega różnica (wyrok Sądu Najwyższego z 11 grudnia

2007 r., I PK 157/07, OSNP 2009, Nr 3-4, poz. 33; por. też postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 10 maja 1985 r., II CZ 56/85, niepublikowane).

Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy wypada stwierdzić, iż wbrew

zarzutom żalącego się Sąd Okręgowy wydał prawidłowe orzeczenie. Warto

zauważyć, że z mocy wyroku drugoinstancyjnego oddalono w całości apelacje

powódki

i

pozwanego.

Prawdą

jest,

że

będący

konsekwencją

takiego

rozstrzygnięcia ostateczny wynik procesu należy analizować z uwzględnieniem

wartości przedmiotu sporu (wynoszącego 9.513,20 złotych) i zaskarżenia

apelacyjnego oraz związanych z tym kosztów postępowania obciążających każdą

ze stron. Oddalenie obydwu apelacji oznacza zaś, że powódka utrzymała się ze

swoim roszczeniem co do kwestionowanej przez pozwaną kwoty świadczenia

zasadzonego wyrokiem Sądu pierwszej instancji, tj. 7.135,00 złotych, natomiast

uległa w zakresie dalszej, nieuwzględnionej przez ten Sąd kwoty 2.379,00 złotych,

a więc kwoty niższej od będącej wartością zaskarżenia apelacyjnego strony

przeciwnej. Mimo to nie nosi jednak cech dowolności wzajemne zniesienie między

stronami kosztów postępowania apelacyjnego, jeśli zważyć na charakter sprawy

(należącej do sporów z zakresu prawa pracy), jej stopień skomplikowania

faktycznego i prawnego oraz związanych z tym kosztów celowej obrony,

ponoszonych przez pozwaną będącą pracownikiem. Kierowanie się w tym

względzie

przez Sąd drugiej instancji zasadami słuszności było więc w pełni

uprawnione.

Z tych też względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku

z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O kosztach

postępowania zażaleniowego rozstrzygnięto stosownie do art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w

związku z art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz.

1349 ze zm.).