III PZ 5/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PZ 5/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca)

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa M. S.

przeciwko Urzędowi Miasta R.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 listopada 2010 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w […]

z dnia 6 kwietnia 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z

dnia 6 kwietnia 2010 r. zmienił na skutek zażalenia powoda postanowienie Sądu

Rejonowego zawarte w wyroku z dnia 2 lutego 2010 r., zasądzające od pozwanego

Urzędu Miasta na rzecz M. S. kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego, w ten sposób, że zasądził z tego tytułu od pozwanego na rzecz

powoda kwotę 900 zł, a ponadto zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę

225 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu

zażaleniowym.

Pozwany wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w części

zasądzającej od niego 225 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego

powoda w postępowaniu zażaleniowym, zarzucając naruszenie art. 98 § 1 k.p.c. i

wnosząc o uchylenie postanowienia w części zaskarżonej oraz o zasądzenie

kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu

zażalenia podniesiono, że niewłaściwe naliczenie przez Sąd pierwszej instancji

kosztów zastępstwa było błędem tego Sądu i nie wynikało z działania pozwanego.

Pozwany nie wnosił nawet odpowiedzi na zażalenie powoda, uznając iż Sąd

powinien w sposób prawidłowy rozstrzygnąć o tych kosztach. W takiej sytuacji

obciążenie pozwanego przez Sąd Okręgowy dodatkowo kosztami postępowania

zażaleniowego narusza art. 98 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c., strona przegrywająca sprawę obowiązana jest

zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia

praw i celowej obrony (koszty procesu). W przepisie tym wyrażona została w

zakresie kosztów procesu zasada odpowiedzialności za jego wynik. Strona

przegrywająca sprawę zwraca na żądanie przeciwnika koszty procesu. Dla oceny,

czy strona przegrała sprawę, obojętne jest, czy ponosi ona winę za prowadzenie

procesu. Sam fakt, że sprawę przegrała, choćby nawet tylko formalnie, kwalifikuje

ją jako stronę przegrywającą, obowiązaną do zwrotu kosztów przeciwnikowi (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 października 1967 r., I CZ 81/67, LEX nr

6221). Przepis art. 98 § 1 k.p.c. stanowiący o obowiązku strony przegrywającej

sprawę do zwrócenia przeciwnikowi na jego żądanie kosztów niezbędnych do

celowego dochodzenia praw i celowej obrony, jest podstawą do orzeczenia także o

kosztach postępowania zażaleniowego i obciążenia nimi - na ogólnych zasadach przeciwnika procesowego, niezależnie od faktu, że kosztów tych „nie wywołał", nie

biorąc

bezpośredniego

udziału

w

postępowaniu

międzyinstancyjnym

(por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2009 r., II UZ 39/09, LEX nr

560848). Powoływanie się przez pozwanego na to, że „niewłaściwe naliczenie

przez Sąd I instancji kosztów zastępstwa było błędem Sądu, nie wynikało z

działania pozwanego” nie może zatem doprowadzić do oczekiwanego przez niego

rezultatu, albowiem nie ma znaczenia dla oceny, iż pozwany był stroną

przegrywającą

w

postępowaniu

zażaleniowym,

czego

konsekwencją

jest

konieczność zwrotu powodowi kosztów poniesionych przez niego w tym

postępowaniu, stosownie do zasady wyrażonej w art. 98 § 1 k.p.c.

Zarzuty żalącego okazały się zatem nieuzasadnione, w związku z czym

należało postanowić ja w sentencji (art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814

k.p.c.).