III PZ 3/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PZ 3/10

POSTANOWIENIE

Dnia 6 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z powództwa J. W.

przeciwko C.Polska Spółce Akcyjnej w W.

o zadośćuczynienie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 maja 2010 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 26 października 2009 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Powód J. W. w sprawie z przeciwko C. Polska Spółce Akcyjnej w W.e o

zadośćuczynienie wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 26

października 2009 r., którym odrzucono jego skargę o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 marca 2008 r., opartą na art. 403 § 2 k.p.c.

Skarżący podniósł, że w sprawie zaistniały nowe okoliczności, tj. zaświadczenie

lekarskie, które nie mogło być przedłożone w trakcie procesu. We wskazanym

przez skarżącego zaświadczeniu lekarskim z dnia 27 lipca 2009 r. zawarto

informację o rozpoznaniu: „U w/w podejrzewam zaburzenia urojeniowe, tworzone

m.in. przez czynniki sytuacyjne i stany lękowe”. Sąd Apelacyjny uzasadniając

postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania wskazał, że

powołany w skardze środek dowodowy (zaświadczenie lekarskie) powstał po

uprawomocnieniu się wyroku, a zatem nie zostały spełnione przesłanki wskazane w

przepisie art. 403 § 2 k.p.c., a co za tym idzie skarga nie została oparta na

ustawowej podstawie.

W zażaleniu skarżący podniósł, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi

ustawowa podstawa wznowienia postępowania wskazana w art. 403 § 2 k.p.c., jako

że diagnozę postawioną w zaświadczeniu lekarskim z dnia 27 lipca 2009 r. można

było postawić wcześniej, albowiem zaburzenia istniały wcześniej w trakcie

postępowania

sądowego

zakończonego

prawomocnym

wyrokiem.

Choroba

pozwanego mimo, że istniała wcześniej, została jednak zdiagnozowana dopiero w

lipcu 2009 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione.

W ocenie Sądu Najwyższego Sąd Apelacyjny trafnie przyjął, iż podnoszone

w skardze okoliczności nie mogą uzasadniać wznowienia postępowania. Żądanie

wznowienia postępowania oparte na podstawie art. 403 § 2 k.p.c. jest

dopuszczalne wtedy, gdy po zakończeniu postępowania, którego dotyczy skarga,

ujawniły się okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć

wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim

postępowaniu. Podstawą wznowienia postępowania na podstawie art. 403 § 2

k.p.c. mogą być takie nowe okoliczności oraz środki dowodowe, które zaistniały

przed rozstrzygnięciem sporu - w trakcie postępowania i przed jego zakończeniem.

Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi

podstawy wznowienia postępowania przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. Stanowisko to jest utrwalone (por. między innymi uchwałę składu siedmiu sędziów

Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68 mającej moc zasady

prawnej, OSN 1969 nr 12, poz. 208; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13

października 2005 r., IV CZ 96/05, LEX nr 186917; postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 15 września 2005 r. II CZ 78/05, LEX nr 453799;

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2008 r., II UZ 31/08, LEX nr

500233). Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela także pogląd wyrażony w

przywołanym przez Sąd Apelacyjny postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 22

kwietnia 1975 r., III PZP 4/75 (OSNC 1976 nr 2, poz. 38), zgodnie z którym

uzyskanie - po uprawomocnieniu się wyroku - świadectwa lekarza specjalisty, które

to świadectwo przedstawia wyniki badań strony procesowej i zawiera ocenę stanu

zdrowia badanego odmienną od wyrażonej przez biegłych lekarzy w poprzednio

zakończonym postępowaniu sądowym, nie stanowi późniejszego wykrycia takiego

środka dowodowego, jaki ma na uwadze przepis art. 403 § 2 k.p.c. Także to

stanowisko

jest

konsekwentnie

podtrzymywane

w

orzecznictwie

Sądu

Najwyższego (por.: postanowienie z dnia 10 stycznia 1977 r., I CO 5/76, LEX nr

7899 oraz postanowienie z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 510/00, LEX nr

535989) a w przedmiotowej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności, które

mogłyby stanowić podstawę do jego zmiany.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.