III PZ 2/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PZ 2/13

POSTANOWIENIE

Dnia 28 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący)

SSN Katarzyna Gonera

SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J. B.

przeciwko Urzędowi Skarbowemu w Z.

o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 23

listopada 2011 r., sygn. akt …35/11,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 maja 2013 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 28 grudnia 2012 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z

dnia 28 grudnia 2012 r. odrzucił skargę pozwanego Urzędu Skarbowego w Z. o

wznowienie

postępowania

w

sprawie

z

powództwa

J.

B. zakończonej

prawomocnym wyrokiem tego Sądu Okręgowego z dnia 23 listopada 2011 r.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy wyjaśnił, że prawomocnym

wyrokiem z dnia 23 listopada 2011 r., wydanym w sprawie …35/11, Sąd Okręgowy

- Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację pozwanego Urzędu

Skarbowego w Z. od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych z dnia 26 maja 2011 r., którym to wyrokiem Sąd Rejonowy zasądził od

pozwanego Urzędu Skarbowego w Z. na rzecz powoda J. B. kwotę 12.871,98 zł

tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez

wypowiedzenia, nadał wyrokowi w części zasądzającej odszkodowanie rygor

natychmiastowej wykonalności do kwoty 4.290,66 zł oraz umorzył postępowanie w

pozostałym zakresie.

Sąd Okręgowy, oddalając apelację strony pozwanej, podzielił ustalenia

faktyczne i rozważania prawne Sądu pierwszej instancji. Z prawomocnych ustaleń

Sądu Rejonowego wynikało zaś, że powód J. B. był zatrudniony w pozwanym

Urzędzie Skarbowym w Z. na stanowisku poborcy podatkowego. Pismem z dnia 25

sierpnia 2010 r. pozwany Urząd Skarbowy w Z. rozwiązał z powodem umowę o

pracę bez wypowiedzenia, podając jako przyczynę rozwiązania umowy o pracę

popełnienie przestępstwa polegającego na fałszowaniu dokumentów urzędowych,

to jest sporządzeniu fikcyjnych protokołów zajęć ruchomości u zobowiązanych w

celu wyłudzenia należnej prowizji.

Sąd

Rejonowy

uznał,

że

oświadczenie

pozwanego

pracodawcy

o

rozwiązaniu z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia zostało złożone z

naruszeniem przepisu art. 52 § 1 pkt 2 k.p. Powołany przepis dopuszcza bowiem

rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym z powodu

popełnienia przestępstwa, jeżeli przestępstwo (zbrodnia lub występek) jest

oczywiste

lub

zostało

stwierdzone

prawomocnym

wyrokiem.

Przesłanki

dopuszczające rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę w trybie powołanego

przepisu, zdaniem Sądu Rejonowego, nie zostały natomiast spełnione, ponieważ w

dacie składania powodowi przez pozwanego pracodawcę oświadczenia o

rozwiązaniu z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia nie było prawomocnego

wyroku stwierdzającego popełnienie przez powoda przestępstwa i nie toczyło się

przeciwko niemu postępowanie karne. W toku postępowania pracowniczego z

powództwa J. B. przed Sądem Pracy, Prokuratura Rejonowa prowadziła wprawdzie

postępowanie w sprawie dokonanego w okresie od 23 czerwca 2010 r. do 28 lipca

2010 r. w Z. niedopełnienia obowiązków służbowych przez poborców skarbowych

Urzędu Skarbowego w Z., poprzez poświadczenie nieprawdy w protokołach zajęcia

i odbioru ruchomości co do faktu przeprowadzenia czynności egzekucyjnej w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci wynagrodzenia ryczałtowego, to jest o

czyn z art. 231 § 1 k.k. w zbiegu z art. 271 § 3 w związku z art. 11 § 2 k.k. w

związku z art. 12 k.k. Postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w

tym czasie było jednak prowadzone w sprawie, a nie przeciwko osobom. W ocenie

Sądu Rejonowego, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał ponadto na

stwierdzenie, że czyn, będący podstawą rozwiązania z powodem umowy o pracę

bez wypowiedzenia w trybie art. 52 § 1 k.p., był oczywisty, co Sąd Rejonowy

wnikliwie uzasadnił w pisemnych motywach swojego rozstrzygnięcia.

Urząd Skarbowy w Z. w dniu 4 czerwca 2012 r. wniósł skargę o wznowienie

postępowania

zakończonego

powyższym

prawomocnym

wyrokiem

Sądu

Okręgowego oddalającym apelację Urzędu Skarbowego w Z. od wyroku Sądu

Rejonowego z dnia 26 maja 2011 r.

Skargę o wznowienie postępowania skarżący oparł na podstawie art. 404

k.p.c., w związku z przestępstwem stwierdzonym prawomocnym wyrokiem Sądu

Rejonowego z dnia 3 kwietnia 2012 r. w sprawie sygn. akt …1072/11. Skarżący

wniósł o zmianę wyroku Sądu Okręgowego z dnia 23 listopada 2011 r. poprzez

uwzględnienie apelacji pozwanego i oddalenie powództwa powoda J. B. w całości,

orzeczenie o zwrocie przez powoda na rzecz pozwanego spełnionego świadczenia

w kwocie 12.871,98 zł wraz z zasądzonymi kosztami postępowania w kwocie

643,60 zł, ewentualnie zaś o uchylenie prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z

dnia 23 listopada 2011 r. oraz wyroku Sądu Rejonowego z dnia 26 maja 2011 r. i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o

zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania według norm

przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżący podał, że podstawą prawną do wniesienia skargi o wznowienie

postępowania w sprawie jest prawomocny wyrok Sądu Rejonowego Wydział Karny

z dnia 3 kwietnia 2012 r. w sprawie …1072/11, orzekający o popełnieniu

przestępstwa, uzasadniającego rozwiązanie z powodem umowy o pracę w trybie

art. 52 § 1 pkt 2 k.p., który to wyrok miał wpływ na wynik sprawy zakończonej

prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 23 listopada 2011 r.,

utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 26 maja 2011 r. Zgodnie z

powołanym przez skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 3

kwietnia 2012 r., sygn. akt …1072/11 J. B. został uznany za winnego zarzucanych

mu czynów.

Oceniając tak sformułowaną skargę o wznowienie postępowania, Sąd

Okręgowy uznał, że skarga ta podlega odrzuceniu. Rozstrzygnięcie to poprzedził

stwierdzeniem, iż skarga o wznowienie postępowania podlega badaniu przez sąd

pod

kątem

dopuszczalności

samej

skargi

oraz

dopuszczalności

samego

wznowienia. O dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania decyduje

zachowanie ustawowego terminu do jej wniesienia (art. 407 k.p.c. i 408 k.p.c.) oraz

oparcie skargi na ustawowych podstawach wznowienia wymienionych w art. 401

k.p.c., 4011 k.p.c. i art.403 k.p.c., natomiast badanie dopuszczalności wznowienia

obejmuje ocenę zasadności skargi.

Nie budził wątpliwości Sądu Okręgowego fakt, że Urząd Skarbowy w Z.

złożył skargę o wznowienie postępowania z zachowaniem ustawowego terminu do

jej złożenia, o którym mowa w art. 407 §1 k.p.c. oraz w art.408 k.p.c.

Jednak skarga o wznowienie postępowania wniesiona w niniejszej sprawie

nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. W skardze nie powołano

bowiem ani przepisów art. 401 k.p.c., 4011 k.p.c. i art. 403 k.p.c., wymieniających

ustawowe podstawy wznowienia, ani też okoliczności faktycznych, które dawałyby

podstawę do zastosowania któregoś z powyższych przepisów.

Powołane w skardze fakty mające uzasadniać żądanie wznowienia

postępowania, skarżący odnosi się do treści art. 404 k.p.c., zgodnie z którym

można żądać wznowienia z powodu przestępstwa, jeżeli czyn został ustalony

prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być

wszczęte lub zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Sąd

Okręgowy zauważył zaś, iż powołany w skardze o wznowienie postępowania

przepis art. 404 k.p.c. ma charakter ogólny i dotyczy sytuacji faktycznych objętych

zakresem zastosowania art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. Przepis art. 404 k.p.c. stanowi

jedynie uzupełnienie regulacji z art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c., który wymienia jako

podstawę wznowienia uzyskanie wyroku za pomocą przestępstwa. W przepisie art.

403 § 1 pkt 2 k.p.c. chodzi o przestępstwa, których celem przestępczego działania

jest uzyskanie wyroku określonej treści, np. łapownictwo, fałszywe zeznania.

Powołany w skardze o wznowienie postępowania przepis art. 404 k.p.c. nie może

stanowić samodzielnej podstawy wznowienia, a wskazane w skardze okoliczności

nie dają podstaw do powiązania w niniejszej sprawie przepisu art. 404 k.p.c. z

przepisem art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. Wyrok Sądu Rejonowego z dnia 3 kwietnia 2012

r. w sprawie sygn. akt …1072/11, na który powołuje się skarżący, uzasadniając

podstawę wznowienia, nie odnosi się z kolei w żaden sposób do dyspozycji art. 403

§ 1 pkt 2 k.p.c. w związku z art. 404 k.p.c.

Strona pozwana złożyła zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego,

wnosząc o jego zmianę lub uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego

rozpatrzenia.

Skarżonemu

postanowieniu

zarzucono

naruszenie

prawa

procesowego, to jest art. 410 § 1 k.p.c. w związku z art. 403 § 2 k.p.c. i art. 404

k.p.c., poprzez odrzucenie skargi o wznowienie postępowania wskutek przyjęcia,

przez Sąd Okręgowy, że nie powołano przepisów art. 401 k.p.c., 4011 k.p.c., 403

k.p.c. z wyłączeniem wskazanego w podstawie skargi art. 404 k.p.c., który w ocenie

pozwanej jest również ustawową podstawą do wniesienia skargi o wznowienie

postępowania.

Sąd poprzestał na zbadaniu, czy wskazane w skardze podstawy mieszczą

się w zamkniętym katalogu przewidzianym w art. 401, art. 401 1, art. 403 i art. 404

k.p.c., pomijając jednocześnie argumenty skarżącej zawarte w uzasadnieniu skargi

o wznowienie postępowania, jak i w dowodach z dokumentów - z akt sprawy karnej.

Podstawą prawną do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w sprawie było

natomiast wykrycie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Wydział Karny z dnia

3 kwietnia 2012 r. w sprawie sygn. akt …1072/11, orzekającego o popełnieniu

przestępstwa przez powoda J. B.

Orzeczenie Sądu w sprawie karnej potwierdza zasadność przyjętej przez

pozwanego podstawy wypowiedzenia umowy o pracę z J. B., wskazującej

przyczynę rozwiązania umowy o pracę z winy pracownika w trybie art. 52 § 1 pkt 2

k.p.

z

uwagi

na

stwierdzone

sfałszowanie

dokumentów

urzędowych,

tj.

sporządzanie fikcyjnych zajęć ruchomości u zobowiązanych, w celu wyłudzenia

nienależnej prowizji, tzn. popełnienie oczywistego przestępstwa.

Fakt popełnienia przez powoda przestępstwa był dla pracodawcy oczywisty,

a fakt tak późnego potwierdzenia winy powoda w wyroku karnym wynikał z

trudności dowodowych w prowadzonym postępowaniu karnym.

Zarówno w skardze o wznowienie postępowania wskazano jej podstawę

prawną, a okoliczności sprawy rozwinięto w jej uzasadnieniu. Rozstrzygające

znaczenie dla oceny podstaw skargi o wznowienie postępowania mają zaś

przytoczone w skardze okoliczności uzasadniające jej złożenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione i dlatego musi podlegać oddaleniu.

Wstępnie Sąd Najwyższy uważa za niezbędne przypomnieć, iż zgodnie z

treścią art. 399 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania, które zostało

zakończone prawomocnym wyrokiem, jedynie w wypadkach przewidzianych w

dziale VI Kodeksu postępowania cywilnego. Wynika to z faktu, iż skarga o

wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem pozwalającym na

wzruszenie prawomocnych orzeczeń sądowych, korzystających co do zasady z

powagi rzeczy osądzonej (art. 366 k.p.c.) i wiążących nie tylko strony postępowania

i Sąd, który wydał to orzeczenie, ale również inne Sądy oraz inne organy

państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie

przewidzianych także inne osoby (art. 365 § 1 k.p.c.). Dlatego skarga o wznowienie

postępowania musi podlegać szczególnym rygorom, zarówno w zakresie formy, jak

i treści (zawartości). Jak bowiem trafnie stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia

17 lipca 2006 r., I PK 5/06 (Wokanda 2006 nr 11, s. 33) skarga o wznowienie

postępowania nie jest narzędziem służącym zapewnianiu jednolitości orzeczeń,

nawet w sprawach o roszczenia oparte na jednakowych podstawach faktycznych i

prawnych. Możliwość ponownego rozpoznania prawomocnie zakończonej sprawy

na skutek skargi o wznowienie postępowania otwiera się tylko wówczas, gdy

zaistnieje jedna z ustawowych podstaw wymienionych w Kodeksie postępowania

cywilnego. Wypada więc podkreślić, iż przepisy określające warunki, w których

może nastąpić uchylenie lub zmiana prawomocnego wyroku muszą być, jako

wyjątek od wspomnianej reguły, interpretowane ściśle.

Stosownie do art. 409 k.p.c. skarga o wznowienie postępowania powinna

czynić zadość warunkom pozwu oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego

orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające

zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz wniosek o uchylenie lub zmianę

zaskarżonego orzeczenia. Oceny, czy wymienione wymogi formalne skargi zostały

spełnione, Sąd właściwy do rozpoznania skargi dokonuje na posiedzeniu

niejawnym, a następnie na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. odrzuca ją, jeżeli została

wniesiona po upływie przepisanego terminu, była niedopuszczalna lub nieoparta na

ustawowej podstawie. Warunkiem możliwości rozpatrywania zasadności skargi jest

przy tym spełnienie wszystkich przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie.

Brak nawet jednej z nich sprawia zaś, że rozpatrywanie sprawy nie jest możliwe.

Dlatego

też

stwierdzenie

braku

spełnienia

choćby

jednej

z

przesłanek

wymienionych w art. 410 § 1 k.p.c. powoduje odrzucenie skargi.

Sformułowane w zażaleniu zarzuty nie są zasadne, albowiem słusznie Sąd

Okręgowy stwierdził, że skarga powoda nie została oparta na ustawowej podstawie

wznowienia postępowania. W pełni trafnie Sąd ten zwrócił też uwagę na fakt

niepowołania przez autora skargi przepisów art. 401, 401 1 i 403 k.p.c. oraz

ograniczenie się do wskazania jako podstawy prawnej wznowienia postępowania

art. 404 k.p.c. w sytuacji, gdy podstawy wznowienia postępowania są określone w

art. 401, 4011 i 403 k.p.c. Również wykładnia art. 404 k.p.c. wskazana przez Sąd

Okręgowy jest prawidłowa i utrwalona w orzecznictwie. Artykuł 404 k.p.c. nie

stanowi samodzielnej przesłanki wznowienia postępowania. Przepis ten zawiera

jedynie uzupełnienie regulacji z art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. Przewiduje, że dodatkowym

warunkiem oparcia skargi o wznowienie postępowania o podstawę w postaci

uzyskania wyroku za pomocą przestępstwa jest co do zasady stwierdzenie

popełnienia przestępstwa prawomocnym wyrokiem skazującym. Rozwiązanie to

podkreśla rozgraniczenie kognicji sądu cywilnego i karnego. Dlatego też należy

uznać, że w przypadku powołania jako podstawy wznowienia postępowania w art.

403 § 1 pkt 2 k.p.c., powstaje obowiązek wykazania, że czyn przestępczy był

ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie

może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów

(art. 404 k.p.c.). Sąd Najwyższy podkreśla jednak, że chodzi tu o sytuację, w której

za pomocą przestępstwa został uzyskany prawomocny wyrok, od którego

wnoszona jest skarga o wznowienie postępowania. Taka sytuacja z całą pewnością

nie zachodzi zaś w rozpoznawanej sprawie.

Co do zarzutu wskazanego w zażaleniu, że Sąd Okręgowy przyjął zamknięty

katalog przesłanek wznowienia, to jest to założenie słuszne. Jeszcze raz wypada

bowiem przypomnieć, iż istota skargi o wznowienie postępowania polega na

wyjątkowości tego środka zaskarżenia, dotyczącego postępowań zakończonych

prawomocnymi

orzeczeniami,

dlatego

przepisy

stanowiące

o

podstawach

wznowienia postępowania wymagają ścisłej interpretacji, zgodnie z ich treścią i

funkcją pełnioną przez ten środek zaskarżenia. Jednak, co szczególnie istotne,

wbrew twierdzeniem skarżącej, Sąd Okręgowy uwzględnił nie tylko powołane wyżej

przepisy prawa, ale również okoliczności wskazane przez skarżącą, i zgodnie ze

swoją oceną uznał, że żadna z powołanych w skardze okoliczności nie uzasadnia

ustawowej przyczyny wznowienia. W tym kontekście warto również odnieść się do

treści art. 403 § 2 k.p.c., jedynego w ocenie Sądu Najwyższego, mogącego

zawierać potencjalne przesłanki wznowienia w niniejszej sprawie, chociaż nie

powołanego przez autora skargi o wznowienie postępowania. Artykuł 403 § 2 k.p.c.

stanowi, że można również żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia

prawomocnego wyroku, dotyczącego tego samego stosunku prawnego, albo

wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby

mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w

poprzednim postępowaniu. Żadna z tych przesłanek nie znajdzie jednak

zastosowania w sprawie. Sąd Najwyższy godzi się ze skarżącym, że wskazany

wyrok skazujący Sądu Rejonowego z dnia 3 kwietnia 2012 r., jest okolicznością,

której nie mógł podnieść w zakończonym postępowaniu. Jednak wznowienie

postępowania z przyczyn wskazanych w art. 403 § 2 k.p.c. może opierać się tylko

na takim prawomocnym wyroku (dotyczącym zresztą tego samego stosunku

prawnego) oraz na takich okolicznościach faktycznych lub środkach dowodowych,

które

istniały

w

czasie

wydawania

orzeczenia

objętego

wznowieniem

postępowania, jednak strona nie miała możliwości wówczas ich powołania. Trzeba

bowiem podkreślić, że wymieniony przepis kładzie nacisk na to, iż wykrycie

wymienionych w nim okoliczności faktycznych lub środków dowodowych musi być

późniejsze, co oznacza, że musi do niego dojść po uprawomocnieniu się wyroku, a

więc w sytuacji, w której powoływanie się na nie było już niemożliwe. Wykrycie

należy z kolei rozumieć jako dowiedzenie się o istnieniu tych okoliczności lub

środków dowodowych w zakresie umożliwiającym powoływanie się na nie. Owe

okoliczności i środki dowodowe, aby zostać wykryte, muszą jednakże istnieć w

sensie

obiektywnym

już

w

czasie

trwania

postępowania

zakończonego

zaskarżonym wyrokiem. Te same wymogi odnoszą się do wykrycia prawomocnego

wyroku, dotyczącego tego samego stosunku prawnego. Jak bowiem stwierdził Sąd

Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68

(OSNC

1969

nr

12,

poz.

208)

środek

dowodowy,

który

powstał

po

uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania

przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. Analogiczne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w

postanowieniach z dnia 13 października 2005 r., IV CZ 96/05 oraz z dnia 10 lutego

2006 r., I PZ 33/05 (OSNP 2007 nr 3-4, poz. 48), przy czym w pierwszym z

wymienionych orzeczeń Sąd Najwyższy dodał także, iż w świetle art. 403 § 2 k.p.c.

możliwość powoływania nowych faktów i dowodów jest ograniczona jedynie do tych

okoliczności i środków dowodowych, które istniały już w okresie trwania

zakończonego postępowania. W postanowieniu z dnia 16 maja 2008 r., III CZ 20/08

(LEX nr 420807) Sąd Najwyższy wyjaśnił natomiast, iż w przepisie art. 403 § 2

k.p.c. chodzi o późniejsze wykrycie faktów i dowodów dla strony nie tylko

nieznanych w toku poprzedniego postępowania, lecz których także nie mogła znać,

choć istniały już w toku tego postępowania, ale nie były objęte materiałem sprawy.

Dodać w tym miejscu wypada, że z końcowego zwrotu art. 403 § 2 k.p.c. wynika

nadto, że „wykrycie” odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim

postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wtedy nieujawnialnych, bo nieznanych

stronom. Strona może więc powołać się na nie jedynie wówczas, gdy nie mogła z

nich skorzystać przed rozstrzygnięciem, albowiem wymieniony przepis obejmuje

jedynie fakty nieujawnialne albo stronie nieznane i dla niej niedostępne. Fakty

natomiast ujawnialne, czyli te, które strona powinna znać, tj. miała możliwość

dostępu do nich, nie są objęte hipotezą tego przepisu (por. postanowienie Sądu

Apelacyjnego w Katowicach z dnia 11 kwietnia 2008 r., I ACa 172/08, OSA 2009 nr

5, poz. 60 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2005 r., III CZP

134/04, LEX nr 151652). Nie można natomiast oprzeć skargi o wznowienie

postępowania

na

rzekomym

„wykryciu”

okoliczności

faktycznej

i

środka

dowodowego znanych stronie, a pominiętych przez Sąd drugiej instancji na

podstawie art. 381 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 marca

2007 r., II UZ 3/07, OSNP 2008 nr 11-12, poz. 178). Skoro zatem powoływany w

zażaleniu

jako

„podstawa

prawna

do

wniesienia

skargi

o

wznowienie

postępowania” wyrok Sądu Rejonowego z dnia 3 kwietnia 2012 r., abstrahując od

tego, że nie dotyczy on tego samego stosunku prawnego, zapadł już po wydaniu

wyroku, którego dotyczy skarga o wznowienie postępowania, to nie może być on

uznany również za przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 403

§ 2 k.p.c.

Na marginesie, Sąd Najwyższy wyjaśnia również, że przyjęcie zgodności z

prawem

zastosowania

przez

pracodawcę

szczególnego

sposobu

natychmiastowego pozbycia się pracownika na podstawie art. 52 § 1 pkt 2 k.p.,

któremu

pracodawca

zarzucił

oczywiste

popełnienie

przestępstwa

uniemożliwiającego dalsze zatrudnienie, wymaga istnienia tej oczywistości przed

złożeniem oświadczenia woli pracodawcy w przedmiocie rozwiązania z tego

powodu umowy o pracę i nie może być wynikiem przeprowadzonego następnie

postępowania dowodowego w sprawie pracowniczej. Sąd pracy powinien jedynie

bezspornie ustalić zaistnienie oczywistego czynu kwalifikowanego przez prawo

karne jako przestępstwo na podstawie uzasadnionego przekonania o braku

jakichkolwiek wątpliwości co do wyniku ewentualnego postępowania karnego, w

którym sąd karny mógłby potwierdzić oczywistość popełnienia przestępstwa (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2007 r., III PZ 7/06). W

przedmiotowej sprawie, ze względu na czas trwania postępowania karnego i jego

prawie roczne zawieszenie, o takiej oczywistości nie mogło być mowy. Żalący się

podnosi wprawdzie w uzasadnieniu zażalenia, iż „fakt popełnienia przestępstwa

przez powoda był dla pracodawcy oczywisty”, jednakże następnie sam sobie

zaprzecza, podając, że „fakt tak późnego potwierdzenia winy powoda w wyroku

karnym wynikał z trudności dowodowych w prowadzonym postępowaniu karnym”.

Tym samym przyznaje, iż oczywistość popełnienia przestępstwa wynikała

wyłącznie z przeświadczenia pracodawcy, niepopartego w chwili rozwiązywania z

powodem umowy o pracę na podstawie art. 52 § 1 pkt 2 k.p. żadnym

przekonującym o owej oczywistości dowodem.

Kierując się wskazanymi wyżej motywami, Sąd Najwyższy uznał zatem, że

zażalenie było bezzasadne. Mając ten fakt na względzie oraz opierając się na treści

39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.