III PZ 11/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PZ 11/11

POSTANOWIENIE

Dnia 9 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Halina Kiryło

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z powództwa Z. S.

przeciwko Politechnice /…/

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Okręgowego w L. z dnia 15 maja 2007 roku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 stycznia 2012 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w L.

z dnia 26 września 2011 r.,

oddala zażalenie

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z

dnia 14 grudnia 2006 r., oddalono powództwo Z. S. przeciwko Politechnice /…/ o

przywrócenie do pracy. Wyrok ten został zaskarżony przez powoda apelacją, która

została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych z dnia 15 maja 2007 r. Wyrokiem Sądu Rejonowego – Sądu Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 września 2008 r., została oddalona skarga

powoda o wznowienie postępowania zakończonego wspomnianym wyrokiem tego

Sądu z dnia 14 grudnia 2006 r., zaś wyrokiem Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 lutego 2009 r., została oddalona apelacja

powoda od tego orzeczenia.

Pismem z dnia 12 maja 2011 r. powód wniósł w sprawie kolejną skargę

o wznowienie postępowania wskazując jako jej podstawę art. 403 § 2 k.p.c.

Wskazał, że do pisma z dnia 20 kwietnia 2011 r. wydanego mu przez pracodawcę

został dołączony odpis pisma pracodawcy z dnia 11 lutego 2005 r. dotyczącego

powiadomienia związków zawodowych o zamiarze wypowiedzenia powodowi

stosunku pracy, którego treść dotychczas była przed nim skrywana.

Postanowieniem z dnia 26 września 2011 r., Sąd Okręgowy - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych odrzucił tę skargę wskazując, że z mocy art. 416 § 1

k.p.c. jest ona niedopuszczalna.

W zażaleniu na to postanowienie powód wskazał, między innymi, że jego

zdaniem z treści przywołanego przez Sąd Okręgowy przepisu art. 416 § 1 k.p.c.

wynika, ze niedopuszczalne jest jedynie dalsze wznowienie postępowania

zakończonego

prawomocnym

orzeczeniem

wydanym

na

skutek

skargi

o wznowienie. Z przepisu nie wynika zaś jednoznacznie, że przepisy dotyczące

postępowania

cywilnego

zabraniają

dalszego

wznowienia

„pierwotnego”

postępowania, gdyż kategoryczny zakaz odnosi się jedynie do postępowania

zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek wznowienia

postępowania. Z tego, w jego ocenie, wynika że nie może się on domagać

wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 22

września 2008 r., od którego apelacja powoda została oddalona przez Sąd

Okręgowy wyrokiem z dnia 3 lutego 2009 r. zaś może domagać się wznowienia

postępowania prowadzonego przez ten Sąd pod sygnaturą VII … . W ocenie

powoda,

jeżeli

ustawodawca

dopuszczałby

tylko

jednokrotne

wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem, to takie jednoznaczne

stwierdzenie znalazłoby swój wyraz w treści przepisu. Skarżący podkreślił, że

możliwość

tylko

jednokrotnego

wznowienia

postępowania

zakończonego

prawomocnym orzeczeniem dawałoby możliwość wykorzystywania tego przepisu

przez nieuczciwe strony.

Powód wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyjęcie do

rozpoznania jego skargi o wznowienie postępowania ewentualnie o uchylenia

postanowienia Sądu Okręgowego i przekazanie temu Sądowi sprawy do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne.

Zgodnie z art. 416 k.p.c. niedopuszczalne jest dalsze wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek

skargi o wznowienie (§ 1). Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skarga o wznowienie

postępowania została oparta na podstawie wznowienia określonej w art. 401 1, który

to wyjątek nie ma jednak zastosowania w sprawie.

Skarżący błędnie interpretuje powyższą regulację. Według poglądów

wyrażonych w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz w piśmiennictwie, które Sąd

Najwyższy w obecnym składzie podziela, przepis art. 416 k.p.c. podyktowany jest

dążnością

do

utrzymania

mocy

obowiązującej

prawomocnych

wyroków

i postanowień co do istoty sprawy wydanych w postępowaniu nieprocesowym. Jest

to przepis bezwzględny i ani przyczyny nieważności, ani przyczyny restytucyjne nie

mogą

uzasadniać

wznowienia

postępowania

zakończonego

prawomocnym

orzeczeniem, wydanym na skutek skargi o wznowienie. Poza sytuacją opisaną

hipotezą normy art. 4011 k.p.c. (a więc przypadkiem oparcia skargi o wznowienie

postępowania na tej podstawie, jaką jest orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o

niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego został wydany zaskarżony

wyrok, z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą),

wyłączona jest możliwość ponownego domagania się wznowienia postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem, jeśli uprzednio orzeczono o oddaleniu

skargi o wznowienie tegoż postępowania. Reguła ta dotyczy także przypadku

wniesienia skargi przez inny podmiot lub oparcia jej na innej podstawie (por. między

innymi postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 21 kwietnia 2011 r., III UZ 10/11,

LEX nr 966825; z dnia 15 grudnia 2000 r., I CKN 1142/00, OSNC 2001, nr 7 - 8,

poz. 108). Innymi słowy, wznowienie postępowania poza wyjątkiem wskazanym w

art. 416 § 2 k.p.c., w tej samej sprawie jest możliwe tylko raz (por. między innymi K.

Weitz w: T. Ereciński i in., Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Część

pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze, tom 2, red. T. Ereciński, Warszawa 2009,

s. 429-430). Skarga wniesiona z naruszeniem art. 416 § 1 k.p.c. podlega

odrzuceniu, jako niedopuszczalna z mocy ustawy (art. 410 § 1 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy z mocy art. 39814 w związku z art. 3941 § 3

orzekł jak w sentencji.