III PZ 1/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PZ 1/11

POSTANOWIENIE

Dnia 18 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący)

SSN Jerzy Kwaśniewski

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J. G.

przeciwko Przedszkolu Miejskiemu […]

o wznowienie postępowania w sprawie Pa …/10,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 kwietnia 2011 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych […]

z dnia 29 grudnia 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z

dnia 29 grudnia 2010 r. odrzucił zażalenie wniesione osobiście przez J. G. na

postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 1 grudnia 2010 r. odrzucające skargę

powódki o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego

Sądu z dnia 12 kwietnia 2010 r.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy stwierdził, że orzekając w

niniejszej sprawie działa jako sąd drugiej instancji, zaś dopuszczalność zażalenia

na postanowienia sądu drugiej instancji regulowana jest treścią art. 394 1 k.p.c.,

który wskazuje katalog postanowień sądu drugiej instancji, podlegających

zaskarżeniu do Sądu Najwyższego w drodze zażalenia. Zgodnie z treścią art. 871 §

1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron

przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności

procesowych

związanych

z

przed

sądem

podejmowanych

postępowaniem

niższej

przed

instancji.

Sądem

Najwyższym,

Niespełnienie

wymogu

obowiązkowego zastępstwa strony w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

stanowi zaś przesłankę do odrzucenia zażalenia.

Pełnomocnik powódki wniosła na powyższe postanowienie zażalenie.

Postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 394 k.p.c. przez nietrafne stanowisko, iż

Sąd Okręgowy rozpoznawał niniejszą sprawę jako sąd drugiej instancji, wnosząc o

uchylenie postanowienia w całości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne.

Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 3 kwietnia 2007 r., III CZP 137/06 (OSNC

2007 nr 9, poz. 125), rozstrzygając wątpliwości co do znaczenia użytego w

przepisie art. 405 k.p.c. sformułowania „sąd, który ostatnio orzekał co do istoty

sprawy”, przyjął, że sąd drugiej instancji, który oddalił apelację, jest sądem

orzekającym ostatnio co do istoty sprawy w rozumieniu art. 405 zdanie drugie

k.p.c., właściwym do wznowienia postępowania na podstawach określonych w art.

403 k.p.c. Stąd też właściwym do rozpoznania skargi o wznowienie postępowania z

przyczyn restytucyjnych wniesionej przez skarżącą był Sąd drugiej instancji – jako

sąd orzekający co do istoty sprawy. W postępowaniu ze skargi o wznowienie

postępowania nie ulega zmianie tok instancji; pozostaje on taki sam jak w

postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem. Skarga o wznowienie

postępowania nie jest powództwem o ukształtowanie prawa, gdyż nie rozpoczyna

nowego

postępowania,

ale

stanowi

kontynuację

procesu

zakończonego

prawomocnym wyrokiem, z zachowaniem statusu instancyjnego poszczególnych

sądów biorących udział w tym postępowaniu. Sąd okręgowy rozpoznaje zatem

skargę o wznowienie postępowania od wyroku oddalającego apelację jako sąd

drugiej instancji. Postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania

kończące postępowanie w sprawie wydane przez sąd, który orzekał w sprawie

prawomocnie

zakończonej

w drugiej

instancji,

podlega

więc

zaskarżeniu

zażaleniem do Sądu Najwyższego (394 § 2 k.p.c.), z zachowaniem wymagań

wynikających z przepisu art. 871 § 1 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z

dnia: 22 lipca 1999 r., I PKN 312/99, M. Prawn. 2000 nr 3; 13 sierpnia 2002 r., I PZ

62/02, OSNP 2004 nr 11, poz. 195; 20 czerwca 2008 r., IV CZ 36/08, LEX nr

637707; 8 września 2010 r., III PZ 6/10, niepublikowane). Niedochowanie tych

wymogów uprawniało Sąd drugiej instancji do odrzucenia zażalenia w oparciu o

odpowiednio stosowany (na mocy art. 398

k.p.c.) art. 370 k.p.c. w związku z art.

397 § 2 k.p.c.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na mocy art. 394 1 § 3 k.p.c. w

związku z art. 39814 k.p.c. postanowił jak w sentencji.