III PZ 1/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PZ 1/10

POSTANOWIENIE

Dnia 14 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Małgorzata Gersdorf

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa B. M.

przeciwko Zarządowi Nieruchomości Komunalnych […]

o przywrócenie do pracy ewentualnie odszkodowanie, wynagrodzenie za czas

pozostawania bez pracy oraz ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 kwietnia 2010 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 12 stycznia 2010 r.,

oddala zażalenie i zasądza od powoda na rzecz strony

pozwanej kwotę 325 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Powód B. M. w sprawie przeciwko Zarządowi Nieruchomości Komunalnych

wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych z dnia 12 stycznia 2010 r., którym odrzucono jego skargę kasacyjną

odnoszącą się do wyroku tego Sądu z dnia 6 października 2009 r. oraz do

postanowień Sądu Okręgowego z dnia 6 października 2009 r. w sprawach VII Pz

47/09 i VII Pz 48/09. Skarga kasacyjna powoda została odrzucona między innymi z

tego powodu, że wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana przez powoda

zarówno w apelacji jak i w samej skardze była niższa niż 10.000 zł. Powód w obu

tych pismach oznaczył ją na 9.800 zł.

W odpowiedzi na zażalenie strona pozwana wniosła o jego oddalenie i

zasądzenie na jej rzecz od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa

procesowego w wysokości prawem przewidzianej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zawarta w zażaleniu polemika skarżącego z rozstrzygnięciem Sądu

Okręgowego sprowadza się głównie do stwierdzenia, że skarżący, wbrew temu co

podniósł Sąd, wskazał w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu sporu na kwotę

28.000 zł, która została w ten sposób oznaczona przez Sąd pierwszej instancji.

Godzi się zauważyć, iż takie działanie powoda należy kwalifikować jako celowe

wprowadzanie w błąd Sądu Najwyższego, twierdzenia powoda mijają się bowiem

całkowicie ze stanem, który wynika z akt sprawy. Nie ulega żadnej wątpliwości, że

zarówno w apelacji, jak i w skardze kasacyjnej sam powód oznaczył wartość

przedmiotu zaskarżenia na kwotę 9.800 zł. Niezależnie od tego, że wartość ta jest

w istocie błędna, to powód jako wnoszący skargę, który jej nie sprostował w

otwartym dla wniesienia skargi kasacyjnej terminie ponosi wszystkie skutki prawne

dokonanej czynności (tak również postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26

listopada 1999 r., III CZ 135/99, LEX nr 528190 oraz postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 12 stycznia 2005 r., I PZ 24/04, niepubl.). W związku z

powyższym należało stwierdzić, że orzeczenie Sądu Okręgowego o odrzuceniu

skargi było prawidłowe, w myśl bowiem art. 3982 § 1 k.p.c. niedopuszczalna jest

skarga kasacyjna w sprawach o prawa majątkowe z zakresu prawa pracy i

ubezpieczeń społecznych, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa

niż 10.000 zł. Wobec powyższego odnoszenie się do pozostałych zarzutów

skarżącego jest zbędne.

Z tych względów na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z 3941 § 3 k.p.c.

orzeczono, jak w sentencji.

O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o art. 98 k.p.c.