III PO 8/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PO 8/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wasilewski (przewodniczący)

SSN Jerzy Kwaśniewski

SSN Barbara Wagner (sprawozdawca)

Protokolant Edyta Jastrzębska

w sprawie z odwołania sędziego A. W.

od decyzji Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego

w przedmiocie przeniesienia na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu

administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...],

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 8 lutego 2006 r.,

oddala odwołanie.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 1 marca 2004 r., podjętą na podstawie art. 94 § 1 ustawy z

dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju

sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) – powoływanej dalej także

jako „ustawa”, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego przeniósł sędziego

Naczelnego Sądu Administracyjnego A. W. na stanowisko sędziego wojewódzkiego

sądu administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dniem

15 marca 2004 r.

A. W. wniosła od tej decyzji odwołanie, zarzucając naruszenie art. 94 § 1

ustawy

Przepisy

administracyjnych

wprowadzające

i

ustawę

–

ustawę

Prawo

–

o

Prawo

o

ustroju

sądów

postępowaniu

przed

sądami

administracyjnymi oraz art. 2, art. 32, art. 178 ust. 1 i art. 180 ust. 1 i ust. 2

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz.

483 ze zm.).

W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, że decyzja Prezesa

Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie przeniesienia sędziego

Naczelnego Sądu Administracyjnego na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu

administracyjnego do wojewódzkiego sądu administracyjnego mogła zostać podjęta

wyłącznie po zasięgnięciu opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Według niej, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, ani aby taka opinia

była wydana, ani jaka jest jej treść, ani nawet, czy Prezes zwracał się do Kolegium

o opinię. Wskazała, że art. 94 ustawy nakazuje oceniać zasadność przeniesienia w

odniesieniu do każdego indywidualnego przypadku. Powołany przepis nie dotyczy

bowiem wszystkich sędziów. Zakłada, że tylko część z nich zostanie delegowana

na okres nie dłuższy niż dwa lata do pełnienia obowiązków w wojewódzkim sądzie

administracyjnym, zaś pozostali sędziowie będą kontynuować zatrudnienie w

Naczelnym

Sądzie

Administracyjnym.

Status

sędziów

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego od dnia 1 stycznia 2004 r. będzie zatem zróżnicowany.

Skarżąca podniosła również, że po przeniesieniu do wojewódzkiego sądu

administracyjnego sędziowie zachowają jedynie prawo do wynagrodzenia i tytuł

sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przeniesieni sędziowie zostaną

jednak pozbawieni prawa do przejścia w stan spoczynku po przepracowaniu nie

mniej niż 9 lat na stanowisku sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz

prawa do udziału w Zgromadzeniach Ogólnych Sędziów Naczelnego Sądu

Administracyjnego. Nadto, przepisy nie określają żadnych kryteriów, na podstawie

których Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego powinien podejmować decyzję

o przeniesieniu, delegowaniu lub pozostawieniu na dotychczas zajmowanym

stanowisku. Jej zdaniem, przepisy ustawy naruszają art. 32 Konstytucji, albowiem

zezwalają na odmienne traktowanie osób znajdujących się w takiej samej sytuacji

faktycznej i prawnej. Artykuł 94 ustawy pozostaje również w sprzeczności z art. 180

ust. 1 i ust. 2 Konstytucji, który wyraża zasadę nieusuwalności sędziego

gwarantującą niezawisłość. Stanowi on, że przeniesienie sędziego na inne

stanowisko wbrew jego woli może nastąpić jedynie na mocy orzeczenia sądu i tylko

w przypadkach określonych w ustawie. Wyraziła wątpliwość odnośnie do zgodności

art. 94 ustawy z art. 2 Konstytucji. Wskazała, że jakkolwiek zapewnienie sprawnego

działania sądownictwa administracyjnego po wdrożeniu jego reformy jest istotne z

uwagi na ważny interes społeczny, to jednak nie można „z góry założyć, iż

konieczność orzekania w wojewódzkich sądach administracyjnych przez sędziów

Naczelnego Sądu Administracyjnego będzie trwała w nieograniczonym przedziale

czasowym”. Z art. 95 § 1 ustawy wynika, że ustawodawca założył powołanie

dostatecznej ilości sędziów wojewódzkich sądów administracyjnych w okresie

dwóch

lat

od

dnia

wejścia

w

życie

ustawy

Prawo

o

ustroju

sądów

administracyjnych. W konkluzji skarżąca podniosła, że art. 94 § 1 ustawy nie

powinien

stanowić

podstawy

do

przeniesienia

na

stanowisko

sędziego

wojewódzkiego sądu administracyjnego, ponieważ jest niezgodny z Konstytucją.

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego pismem z dnia 8 kwietnia 2004

r. wniósł o oddalenie odwołania sędzi A. W. Wskazał, że w dniu wejścia w życie

Konstytucji RP ustrój sądu administracyjnego określała ustawa z dnia 11 maja 1995

r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Zgodnie

z powołaną ustawą, Naczelny Sąd Administracyjny, jako jeden Sąd, działał w

Warszawie i w ośrodkach zamiejscowych utworzonych dla jednego lub kilku

województw. Sędziowie NSA byli powoływani przez Prezydenta RP na stanowiska

sędziów NSA w Warszawie oraz w poszczególnych ośrodkach zamiejscowych

Sądu. Po zmianie ustroju sądu administracyjnego, została przyjęta zasada, że

postępowanie sądowe przed sądami administracyjnymi będzie co najmniej

dwuinstancyjne (art. 176 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji RP). Konstytucja RP

przesądziła, że sądami administracyjnymi mają być Naczelny Sąd Administracyjny

oraz inne sądy administracyjne (art. 184 Konstytucji RP). Określono termin (przed

upływem 5 lat od dnia wejścia Konstytucji w życie), w którym zostaną uchwalone

ustawy

wprowadzające

instancyjność

postępowania

przed

sądami

administracyjnym (art. 236 ust. 2 Konstytucji RP). Zasadniczych zmian dokonano

ustawami z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.

U. Nr 153, poz. 1269) oraz z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), które weszły w życie z

dniem 1 stycznia 2004 r. Wprowadzenie tych zmian w ustroju sądów

administracyjnych określiła ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy

wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę –

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zmiany w odniesieniu do

Naczelnego Sądu Administracyjnego polegały na tym, że Sąd ten stał się sądem

drugiej instancji. Zniesiono dotychczasowe ośrodki zamiejscowe tego Sądu. Jako

sądy pierwszej instancji właściwe do rozpoznania spraw sądowoadministracyjnych

powołano

wojewódzkie

sądy

administracyjne.

Artykuł

Konstytucji,

wprowadzając zasadę nieusuwalności sędziów, pozwala ustawodawcy określić, w

razie zmiany ustroju sądów, podstawy przenoszenia sędziów do innego sądu lub w

stan spoczynku.

W kwestii podnoszonego przez skarżącą zarzutu niezgodności art. 94

ustawy z art. 2 Konstytucji, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraził

pogląd, że odwoływanie się w sprawach o przeniesienie sędziego NSA do

orzekania w wojewódzkich sądach administracyjnych do zasady praw nabytych jest

chybione, albowiem nie ma konstytucyjnego prawa bycia sędzią NSA. Gdyby

jednak przyjąć, że dotychczasowi sędziowie NSA mieli prawo przypuszczać, że ich

sytuacja prawna pozostanie stabilna do czasu przejścia w stan spoczynku – to

należy przypomnieć, iż przeniesienie ich do wojewódzkiego sądu administracyjnego

nastąpiło w warunkach art. 180 ust. 5 Konstytucji, który stanowi, że „W razie zmiany

ustroju sądów lub zmiany granic okręgów sądowych wolno sędziego przenosić do

innego sądu lub w stan spoczynku z pozostawieniem mu pełnego uposażenia.”

Nadto, sędziowie przeniesieni do wojewódzkich sądów administracyjnych, na

podstawie art. 94 § 1 ustawy, zachowują „nabyty” tytuł sędziego NSA oraz „nabyte”

uposażenie sędziego NSA. Podkreślił, że przepis ten dotyczy sędziego NSA w

stanie czynnym, ponieważ ma on nadal orzekać, tyle że w wojewódzkim sądzie

administracyjnym, a nie w NSA. Modyfikuje zasadę określoną w art. 93 Przepisów

wprowadzających tylko w takim zakresie, że sędzia NSA może być przeniesiony do

wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zachowuje natomiast w tym okresie prawo

do wynagrodzenia i tytułu przysługującego sędziemu NSA. Należy zatem przyjąć,

że art. 94 ustawy nie odnosi się w ogóle do innych uprawnień sędziów NSA

powołanych na podstawie dotychczasowych przepisów.

W kwestii naruszenia art. 32 Konstytucji Prezes Naczelnego Sądu

Administracyjnego podniósł, że istotne znaczenie w sprawie ma art. 180 ust. 5

Konstytucji. Wedle powołanego przepisu, sędziego można przenieść wówczas, gdy

nastąpi zmiana ustroju sądów lub zmiana granic okręgów sądowych. Należy

przyjąć, że: (a) norma zawarta w art. 180 ust. 5 Konstytucji jest kompletna w tym

sensie, że powinna być wykładana tylko w kontekście postanowień Konstytucji; (b)

nie do sędziego należy wybór czy zostanie przeniesiony do innego sądu, czy w

stan spoczynku z pozostawieniem pełnego uposażenia; (c) ustrojodowaca

pozostawił

ustawodawcy

zwykłemu

i

podmiotowi

decydującemu

wybór

rozstrzygnięcia; (d) przeniesienie w stan spoczynku z pozostawieniem pełnego

uposażenia jest sytuacją wyjątkową, bowiem stan spoczynku sędziego i warunki

jego nabycia są opisane w art. 180 ust. 3 i 4 Konstytucji; (e) ustawodawca w

granicach warunków opisanych w art. 180 ust. 5 Konstytucji ma swobodę regulacji

instytucji przeniesienia sędziego czy to do innego sądu, czy to w stan spoczynku z

zachowaniem pełnego uposażenia. Rozpatrując art. 32 Konstytucji w kontekście

powołanego art. 180 ust. 5 Konstytucji, trudno uznać, że zarówno decyzje o

przeniesieniu sędziów do wojewódzkich sądów administracyjnych, jak i art. 94 § 1

Przepisów wprowadzających, będący podstawą tych decyzji, naruszają zasadę

równości wobec prawa. Zwrócił uwagę, że alternatywa opisana w art. 180 ust. 5

Konstytucji „przeniesienie do innego sądu lub przeniesienie w stan spoczynku z

pozostawieniem pełnego uposażenia” sama w sobie zawiera zróżnicowanie i w tym

sensie stwarza nierówność w sytuacji prawnej sędziów NSA.

Nieuzasadniony, w ocenie Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego,

jest również zarzut naruszenia art. 178 ust. 1 Konstytucji. Zasadę niezawisłości

gwarantują, między innymi, sposób powołania (art. 179 Konstytucji), sposób

„opróżnienia” stanowiska (art. 180 ust. 1 - 4 Konstytucji), niedopuszczalność

przenoszenia sędziego z wyjątkiem sytuacji opisanych w art. 180 ust. 5 Konstytucji,

immunitet sędziowski (art. 181 Konstytucji) oraz status materialny (art. 178 ust. 2

Konstytucji). Przeniesienie sędziego „do innego sądu”, nawet niższego, trudno

zatem uznać za naruszenie art. 178 ust. 1 Konstytucji. Wedle art. 180 ust. 1

Konstytucji, sędzia może być złożony z urzędu jedynie w sytuacjach wyjątkowych,

tylko na mocy orzeczenia sądu (dyscyplinarnego) i tylko w przypadkach

określonych w ustawie. Jeśli tak właśnie rozumieć zasadę nieusuwalności

sędziego, to przeniesienie sędziego do innego sądu w trybie art. 180 ust. 5

Konstytucji i art. 94 § 1 Przepisów wprowadzających trudno uznać za złamanie

zasady nieusuwalności sędziego, a więc naruszenie art. 180 ust. 1 Konstytucji.

Preferowanie w ustawie instytucji przeniesienia do innego sądu kosztem instytucji

przeniesienia w stan spoczynku z zachowaniem pełnego uposażenia nie jest

naruszeniem Konstytucji. Nie można również mówić o naruszeniu przepisów art.

180 ust. 2 i ust. 3 Konstytucji, które regulują zasadniczo inne przypadki

dopuszczające odstępstwo od konstytucyjnej zasady nieusuwalności sędziów (art.

180 ust. 1). Przypadki określone w art. 180 ust. 2 i ust. 3 związane są ściśle z

indywidualną sytuacją sędziego dotyczącą jego osoby. Natomiast art. 180 ust. 5 ma

inne znaczenie i odnosi się wprost do sytuacji wywołanej zmianą ustroju sądów lub

zmianą granic okręgów sądowych. Pojęcie „przeniesienia do innego sądu”, o

którym mowa w art. 180 ust. 5 Konstytucji RP oznacza przeniesienie na stanowisko

sędziego w innym sądzie. Sędziowie są powoływani do pełnienia urzędu sędziego

na stanowiskach sędziowskich w określonych sądach. Nie można zatem zgodzić

się z poglądem, że przeniesienie sędziego na stanowisko sędziego w innym sądzie

jest zasadniczo czym innym niż przeniesienie sędziego do innego sądu lub

orzekania w innym sądzie.

W kwestii zarzutów dotyczących procedury przenoszenia sędziów do

wojewódzkich

sądów

administracyjnych

Prezes

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego wskazał na wypracowane przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego

oraz

Kolegium

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego podstawowe etapy postępowania przy podejmowaniu decyzji

personalnych związanych z wprowadzaniem w życie przesądzonych przez

ustawodawcę zmian ustrojowych sądownictwa administracyjnego oraz reguły

(kryteria), „którymi powinien kierować się prezes NSA podejmując decyzje o

przeniesieniu sędziów NSA na stanowiska sędziów wojewódzkich sądów

administracyjnych”. Zagadnienie statusu prawnego sędziów NSA powołanych na

podstawie dotychczasowych przepisów w związku ze zmianą ustroju Sądu, co w

praktyce oznaczało wypracowanie reguł przenoszenia sędziów, było przedmiotem

kilku posiedzeń Kolegium NSA i odbywanych przez prezesa NSA i wiceprezesa

NSA spotkań z sędziami wydziałów NSA w Warszawie i ośrodkach zamiejscowych

NSA. W trakcie tych spotkań nie kwestionowano przedstawianej koncepcji realizacji

art. 94 Przepisów wprowadzających, co legło u podstaw przedstawienia tej

koncepcji do zaopiniowania Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego, a

następnie Zgromadzeniu Ogólnemu. Wdrażanie i przebieg reformy sądownictwa

administracyjnego uniemożliwiał przeniesienie wszystkich sędziów NSA w stan

spoczynku i pozostawienie orzecznictwa sądowoadministracyjnego w rękach 77

nowopowołanych sędziów wojewódzkich sądów administracyjnych i 80 asesorów

sądowych. Ten wzgląd zdecydował o przedstawieniu do opinii Kolegium NSA

propozycji przeniesienia do wojewódzkich sądów administracyjnych wszystkich

sędziów NSA, orzekających w dotychczasowych ośrodkach zamiejscowych.

Odnosząc się do zagadnienia braku indywidualizacji opinii rozstrzygnięć w toku

przenoszenia

sędziów

do

wojewódzkich

sądów

administracyjnych

Prezes

Naczelnego Sądu Administracyjnego podniósł, że podjęcie decyzji na podstawie

indywidualnej oceny wypełniania obowiązków sędziowskich prowadziłoby do

podważenia zasady, że przyczyną przeniesienia sędziego jest zmiana ustroju

sądów. Zasadnicze kryteria dotyczące przenoszenia sędziów zostały wypracowane

przez Kolegium NSA i zaakceptowane przez Zgromadzenie Ogólne. W tej sytuacji

w trakcie obrad Kolegium NSA w dniu 23 lutego 2004 r. Kolegium zaopiniowało

przeniesienie

poszczególnych

sędziów.

Polegało

to

na

odczytaniu

przez

przewodniczącego Kolegium kolejno nazwisk wszystkich przenoszonych sędziów,

zadaniu pytania czy w stosunku do propozycji przeniesienia wymienionych sędziów

są inne propozycje, a następnie przystąpieniu do aktu głosowania. Ten sposób

postępowania umożliwiał, w przypadku każdego sędziego zgłoszenie wniosku

odrębnego, propozycji odmiennej oraz odniesienia się do każdego indywidualnego

przypadku oddzielnie. Termin posiedzenia Kolegium był ogłoszony w trakcie

poprzedzającego Kolegium Zgromadzenia Ogólnego, a przebieg posiedzenia

Kolegium był powszechnie znany, bowiem w skład Kolegium dokonującego

opiniowania wchodzili członkowie reprezentujący wszystkie ośrodki zamiejscowe

NSA i wszystkie wydziały orzecznicze NSA w Warszawie. Taki skład Kolegium

został w NSA powołany właśnie dlatego, by wszystkie jednostki organizacyjne NSA

miały swego przedstawiciela w tym organie w związku z reformą sądownictwa

administracyjnego. Samodzielną podstawę podjęcia decyzji o przeniesieniu

stanowił przepis art. 94 §1 Przepisów wprowadzających, a nie przepisy art. 75

ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr

98, poz. 1070 ze zm.). Powołanie się na przepis art. 75 § 4 Prawa o ustroju sądów

powszechnych, w pouczeniu o prawie do wniesienia odwołania od decyzji do Sądu

Najwyższego, wynika jedynie stąd, że skoro przepis art. 94 §1 Przepisów

wprowadzających nie określał sprawy odwołania od decyzji, to przyjmując, że jest

to sprawa nieuregulowana, należy stosować odpowiednio przepisy Prawa o ustroju

sądów powszechnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Według art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i

ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w okresie trzech

miesięcy

od

dnia

wejścia

w

życie

ustawy

-

Prawo

o

ustroju

sądów

administracyjnych, tj. od 1 stycznia 2004 r., „sędzia Naczelnego Sądu

Administracyjnego może być przeniesiony przez Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego,

po

zasięgnięciu

Administracyjnego,

na

stanowisko

opinii

Kolegium

sędziego

Naczelnego

Sądu

wojewódzkiego

sądu

administracyjnego, w której dotychczas pełnił służbę, z pozostawieniem mu prawa

do

wynagrodzenia

i

tytułu

przysługującego

sędziemu

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego.” Odwołanie sędzi A. W. zostało oparte głównie na zarzutach

niezgodności tego przepisu z art. 2, art. 32, art. 178 ust. 1 i art. 180 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 listopada 2005 r., P 20/04, orzekł,

że art. 94 § 1 ustawy jest zgodny z art. 2, art. 32, art. 178 ust. 1 oraz art. 180

Konstytucji. Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do kwestionowania stanowiska

Trybunału. Poza wszystkim, skład orzekający w sprawie w pełni podziela zarówno

samo to rozstrzygnięcie jak i jego motywy, których powtarzanie tu jest zbędne.

Skoro ustawowa kompetencja Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego

do skutecznego przeniesienia sędziego tego Sądu na stanowisko sędziego

wojewódzkiego sądu administracyjnego do wojewódzkiego sądu administracyjnego,

w którym dotychczas pełnił służbę jest zgodna z Konstytucją, to rozważenia

wymaga zagadnienie czy podjęcie decyzji w tym przedmiocie nastąpiło po

zasięgnięciu opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego. Trybunał

Konstytucyjny nie odniósł się do tego zagadnienia, gdyż „do czasu, kiedy problemu

tego nie rozstrzygnie Sąd Najwyższy, ocena kwestii zgodności z Konstytucją byłaby

przedwczesna i stanowiłaby ingerencję Trybunału Konstytucyjnego w konstytucyjne

funkcje

organów

wymiaru

sprawiedliwości

co

do

usuwania

wątpliwości

interpretacyjnych dotyczących ustaw”.

Podniesiony przez sędzię W. w odwołaniu zarzut, że w jej sprawie Prezes

NSA nie zasięgał opinii Kolegium tego Sądu jest nieuzasadniony. Przede

wszystkim należy zauważyć, że przeniesienie sędziego NSA do wojewódzkiego

sądu administracyjnego na podstawie art. 94 § 1 ustawy nie jest decyzją

w

administracyjną

rozumieniu

przepisów

Kodeksu

postępowania

administracyjnego, wobec czego przy jej podejmowaniu nie ma zastosowania art.

106 k.p.a. Poza tym, jak wynika z odpowiedzi Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego na odwołanie, reguły przenoszenia sędziów Naczelnego Sądu

Administracyjnego

wypracowane

do

wojewódzkich

podczas posiedzeń

sądów

Kolegium

administracyjnych

oraz spotkań

zostały

odbywanych

z

zainteresowanym sędziami. Zasady te zostały następnie zaakceptowane przez

Kolegium, a także przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów Naczelnego Sądu

Administracyjnego w dniu 9 lutego 2004 r. Zasady przenoszenia sędziów NSA do

wojewódzkich sądów administracyjnych znane były także skarżącej i nie podjęła

ona w stosownym czasie - ani bezpośrednio, ani pośrednio - z nimi polemiki. Na

posiedzeniu Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 23 lutego 2004

r. organ ten - w obecności przedstawicieli wszystkich Ośrodków Zamiejscowych zaopiniował przeniesienie poszczególnych sędziów. Przyjęty tryb procedowania konsultowany, uzgadniany, a także zaakceptowany przez całe środowisko

sędziowskie sędziów NSA - umożliwiał faktycznie i realnie indywidualizację

formułowania opinii. W tych okolicznościach należy przyjąć, że przewidziany w art.

94 §

1 ustawy wymóg zasięgnięcia

opinii Kolegium

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego został dochowany.

Uprawnione organy Naczelnego Sądu Administracyjnego - Kolegium tego

Sądu i Zgromadzenie Ogólne jego sędziów - za zasadnicze kryterium przeniesienia

sędziego

do

wojewódzkiego

sądu

administracyjnego

przyjęły

zachowanie

dotychczasowego miejsca orzekania. Należy je uznać za usprawiedliwione i

niedyskryminujące. Zagwarantowało ono sędziom - przy pozostawieniu im prawa

do wynagrodzenia i tytułu przysługującego sędziemu NSA - stabilizację zarówno w

życiu zawodowym jak i prywatnym. Z drugiej strony, co nie mniej istotne, zapewniło

racjonalną i bezwzględnie konieczną w państwie prawnym ciągłość orzekania w

nowym systemie sądownictwa administracyjnego. Zapobiegło to destrukcji, a może

nawet paraliżowi wymiaru sprawiedliwości w tym zakresie. Przy tym, podzielić

trzeba pogląd zaprezentowany przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego

w odpowiedzi na odwołanie sędzi A. W., że indywidualna ocena wypełniania

obowiązków służbowych, „a w tym zwłaszcza działalności orzeczniczej sędziego”

naruszałoby zasadę niezawisłości sędziowskiej i prowadziło „do podważenia

zasady, że przyczyną przeniesienia sędziego jest zmiana ustroju sądów”.

Zarzut pozbawienia odwołującej się „uprawnienia do przejścia w stan

spoczynku po przepracowaniu nie mniej niż 9 lat na stanowisku sędziego

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego

[…]

czy

też

prawa

do

udziału

w

Zgromadzeniach Ogólnych Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego” nie

poddaje się weryfikacji w postępowaniu z odwołania od decyzji Prezesa NSA o

przeniesieniu na podstawie art. 94 ustawy. Czyni to niemożliwym badanie przez

Sąd Najwyższy innych niż ustawowo określone następstw prawnych decyzji o

przeniesieniu (art. 49 ustawy w związku z art. 8 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002

r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.) i art. 75 § 4 ustawy z

dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz.

1070 ze zm.).

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.