III PO 57/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PO 57/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący)

SSN Katarzyna Gonera (sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

Protokolant Halina Kurek

w sprawie z odwołania T.W.

od decyzji Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 1 marca 2004 r., znak L. Prez. Ia/S-1102/11/04

w przedmiocie przeniesienia na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu

administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...],

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 16 marca 2006 r.,

oddala odwołanie.

Uzasadnienie

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzją z dnia 1 marca 2004

r., wydaną na podstawie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy

wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271

ze zm.), przeniósł sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego T.W. na

stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego do Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego w [...].

W uzasadnieniu decyzji Prezes NSA podniósł, że podstawowym celem

reformy sądownictwa administracyjnego było zapewnienie sprawnego wykonywania

działalności orzeczniczej przez 14 wojewódzkich sądów administracyjnych,

utworzonych rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie

utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i

obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652). Osiągnięcie tego celu było możliwe

w drodze przenoszenia sędziów NSA na stanowiska sędziowskie w odpowiednich

wojewódzkich sądach administracyjnych na podstawie art. 94 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające, który upoważnia Prezesa NSA do przeniesienia sędziego

NSA na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego, po

zasięgnięciu opinii Kolegium NSA.

W skład NSA wchodziło 280 sędziów powołanych na te stanowiska na

podstawie dotychczasowych przepisów. Na wniosek Zgromadzenia Ogólnego

Sędziów NSA Prezydent RP rozporządzeniem z dnia 18 lutego 2004 r. w sprawie

ustalenia liczby stanowisk sędziowskich w Naczelnym Sądzie Administracyjnym

oraz liczby wiceprezesów (Dz. U. Nr 26, poz. 228) ustalił liczbę stanowisk

sędziowskich na 50. W konsekwencji – potrzebne stało się przeniesienie znacznej

liczby

powołanych

wcześniej

sędziów

NSA

do

wojewódzkich

sądów

administracyjnych.

Właśnie

wobec

sędziów

NSA,

zajmujących

dotychczas

stanowiska

sędziowskie w zniesionych z dniem 1 stycznia 2004 r. ośrodkach zamiejscowych

NSA, Kolegium NSA i Zgromadzenie Ogólne Sędziów NSA przyjęły regułę, że będą

oni wykonywać obowiązki sędziowskie w wojewódzkich sądach administracyjnych,

utworzonych w miejscowościach siedzib zniesionych ośrodków zamiejscowych

NSA, w których sędziowie dotychczas pełnili służbę. Decyzja o przeniesieniu

sędziego NSA T.W. została podjęta w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...].

W odwołaniu od tej decyzji sędzia T.W. zarzucił naruszenie:

1) art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) przez rozstrzygnięcie

o przeniesieniu sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego na stanowisko

sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego bez wymaganej tym przepisem

opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego;

2) naruszenie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy

wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez błędną wykładnię

tego przepisu i niewłaściwe jego zastosowanie, oparte na przesłankach

pozaprawnych;

3) naruszenie art. 2, art. 32, art. 178 ust. 1 i art. 180 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483) przez rozstrzygnięcie o

przeniesieniu sędziego na inne stanowisko w niedopuszczalnym trybie, na

podstawie niekonstytucyjnego przepisu ustawy.

Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że art. 94 § 1 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające, wskazany jako podstawa prawna

zaskarżonej decyzji, przewiduje obowiązek współdziałania Prezesa Naczelnego

Sądu Administracyjnego z Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego przy

podejmowaniu rozstrzygnięcia w sprawie ewentualnego przeniesienia sędziego

NSA na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z istoty

indywidualnego charakteru takiego rozstrzygnięcia i takiego współdziałania wynika,

że zarówno decyzja Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i opinia

Kolegium

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego,

nie

mogą

mieć

postaci

normatywnej ani nawet generalnej.

W ocenie skarżącego, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego nie

dopełnił obowiązku współdziałania z Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego

i nie zasięgnął jego opinii. Wynika to jednoznacznie z treści uzasadnienia

zaskarżonej decyzji, w której wskazana została jedynie uchwała tegoż Kolegium,

ustanawiająca „regułę" dotyczącą sędziów zajmujących dotychczas stanowiska w

ośrodkach zamiejscowych NSA. Uchwała ta nie tylko pod względem materialnym

koliduje z istotą opinii przewidzianej w art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.,

ale także nie czyni zadość wymogom współdziałania z punktu widzenia

procesowego. Zainteresowani sędziowie nie zostali o tej uchwale powiadomieni

przed podjęciem decyzji przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Odwołujący się jako sprzeczne z prawem ocenił prowadzenie całego

postępowania w sprawie przeniesienia sędziego na inne stanowisko bez jego

wiedzy i udziału. Według odwołującego się nie ulega wątpliwości, że sędzia

powinien być zawiadomiony o toczącym się postępowaniu i powinien mieć

możliwość przedstawienia swojego stanowiska w sprawie. Konkluzja ta, zdaniem

sędziego, wydaje się oczywista na tle przepisów procesowych, a nadto znajduje

dodatkowe potwierdzenie w treści stosowanego odpowiednio art. 75 § 3 Prawa o

ustroju sądów powszechnych. Z przepisu tego wynika bowiem, że przeniesienie

sędziego z przyczyn wymienionych w art. 75 § 2 pkt 1 jest dopuszczalne tylko

wtedy, gdy uwzględnienie wniosku sędziego co do nowego miejsca służbowego nie

jest możliwe. Z istoty rzeczy implikuje to konieczność zapewnienia sędziemu

warunków do złożenia ewentualnych wniosków w tej mierze, a niestworzenie

sędziemu takich możliwości i w konsekwencji niezapoznanie się z ewentualnymi

wnioskami przez organ orzekający - Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego,

oznacza

wadliwość

rozstrzygnięcia,

skoro

negatywna

ocena

możliwości

uwzględnienia takich wniosków jest jedną z koniecznych przesłanek przeniesienia

sędziego na inne stanowisko bez jego zgody. Tymczasem odwołujący się w ogóle

nie został przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego zawiadomiony o

wszczęciu postępowania dotyczącego przeniesienia, ani też nie miał możliwości

przedstawienia swojego stanowiska w sprawie.

Odwołujący się podniósł, że wykładnia art. 94 § 1 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r. powinna być zgodna z Konstytucją. Konstytucja Rzeczypospolitej

Polskiej statuuje zasadę niezawisłości (art. 178 ust. 1) i ściśle z nią związaną

zasadę nieusuwalności sędziów (art. 180 ust. 1). Przepis art. 94 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. musi być zatem traktowany jako przepis o charakterze

wyjątkowym, co ma kluczowe znaczenie dla jego wykładni i zakresu zastosowania.

Po

pierwsze,

ustanowiona

nim

kompetencja

Prezesa

NSA

może

być

wykorzystywana tylko wtedy, gdy jest to niezbędne z punktu widzenia dobra

wymiaru sprawiedliwości i gdy zamierzonego celu nie można osiągnąć za pomocą

innych środków; po drugie, przesłanki jego stosowania nie mogą być ustalone

dyskrecjonalnie

i

nie

mogą

mieć

charakteru

pozaprawnego;

po

trzecie,

rozstrzygnięcie podjęte na jego podstawie w odniesieniu do określonego sędziego

powinno zawierać szczegółowe uzasadnienie. W ocenie odwołującego się,

zaskarżona decyzja została wydana w oderwaniu od wspomnianych zasad

konstytucyjnych.

Zdaniem odwołującego się, przeniesienie sędziego Naczelnego Sądu

Administracyjnego na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego

nie jest jedynym rozwiązaniem służącym realizacji celu w postaci „zapewniania

sprawnego wykonywania działalności orzeczniczej przez 14 wojewódzkich sądów

administracyjnych”. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. przewiduje także możliwość

delegowania

sędziego

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego

do

pełnienia

obowiązków w wojewódzkim sądzie administracyjnym (art. 95 § 1). W tej sytuacji,

wobec istnienia alternatywy, co do zasady powinno być stosowane rozwiązanie

korzystniejsze dla sędziego, a mianowicie delegacja (delegowanie). Prezes

Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wskazał przyczyn, dla których od

rozwiązania tego odstąpił, zastępując je przeniesieniem, powodującym dalej

idącą, niekorzystną zmianę w statusie prawnym sędziego. Jedyną wskazaną

przez Prezesa NSA przesłanką faktyczną, która została wzięta pod uwagę, było

zajmowanie dotychczas przez skarżącego stanowiska w zniesionym obecnie

ośrodku

zamiejscowym

indywidualnych

Naczelnego

rozstrzygnięć

doszło

Sądu

w

Administracyjnego.

konsekwencji

do

Na

skutek

zróżnicowania

identycznego dotychczas statusu sędziów w oparciu o kryterium pozaprawne i do

wyodrębnienia aż trzech kategorii sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego: 1)

sędziów zajmujących stanowisko sędziego NSA, 2) sędziów delegowanych i 3)

sędziów przeniesionych do wojewódzkich sądów administracyjnych, którym

pozostawiono jedynie tytuł i „prawo do wynagrodzenia”.

W ocenie odwołującego się, waloru normatywnego nie ma wspomniana

„reguła” przyjęta przez Kolegium NSA i Zgromadzenie Ogólne Sędziów NSA,

gdyż organy te nie zostały ustawowo upoważnione do stanowienia prawa w tym

zakresie. Według odwołującego się, uchwała Kolegium NSA ustanawiająca

„regułę” w tej mierze jest w ogóle niedopuszczalna, a już na pewno nie może

stanowić podstawy do orzekania w indywidualnej sprawie sędziego. Nie może

ona stanowić elementu podstawy prawnej podjętej decyzji, choć w uzasadnieniu

decyzji użyto zwrotu: „kierując się tą regułą podjąłem decyzję o przeniesieniu

...”, traktując ją właśnie jako podstawę prawną. „Reguła” ta - wbrew stanowisku

zaprezentowanemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - w sposób oczywisty

koliduje z intencją i założeniami ustawodawcy, znajdującymi wyraz w art. 93

ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające. Z przepisu tego

wynika zasada, że osoby powołane na stanowiska sędziów Naczelnego Sądu

Administracyjnego

sędziami

na

Naczelnego

podstawie

Sądu

dotychczasowych

Administracyjnego.

przepisów

pozostają

Przyjmowanie

„reguły”

przeciwstawnej do tej zasady i wprowadzanie jej w życie za pomocą

indywidualnych rozstrzygnięć Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego jest

praktyką, której nie sposób zaakceptować. Wykorzystanie w tym celu - mającej

w założeniu charakter wyjątkowy - kompetencji przewidzianej w art. 94 ustawy z

dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające jest sprzeczne z jej istotą i

stanowi jej nadużycie.

Zdaniem odwołującego się, uzasadnienie zaskarżonej decyzji również pod

względem formalnym trudno uznać za wystarczające. W gruncie rzeczy ma ono

charakter pozorny, bowiem zawiera niemal wyłącznie twierdzenia ogólne i

właściwie nie odnosi się do przedmiotowej sprawy jako sprawy indywidualnej

skarżącego. Naruszono zatem wymogi art. 107 § 3 k.p.a.

Odwołujący się zwrócił uwagę, że zaskarżona decyzja zawiera pouczenie o

prawie wniesienia odwołania do Sądu Najwyższego, które zostało oparte m. in. na

podstawie art. 75 § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). Przepis ten nawiązuje do

zawartych w § 2 pkt 1 i pkt 2 tego samego artykułu przypadków, w których możliwe

jest przeniesienie sędziego na inne miejsce służbowe bez jego zgody. Chodzi tu w

szczególności

o

„zniesienie

stanowiska

wywołane

zmianą

w

organizacji

sądownictwa lub zniesienia danego sądu lub wydziału zamiejscowego albo

przeniesienie siedziby sądu". Skarżący podniósł, że z powołania się na ten przepis

(niezależnie od tego, że nastąpiło ono dopiero w pouczeniu o środku

odwoławczym, a w podstawie prawnej decyzji nie ma o nim mowy) wynika, że

Prezes NSA uznał art. 75 § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych,

za jedną z podstaw swojej decyzji. Stanowisko takie jest, zdaniem odwołującego

się, błędne, bowiem z dniem 1 stycznia 2004 r. nie powstały zdarzenia, o których

mowa w tym przepisie. Nie można, według skarżącego, mówić o „zniesieniu

stanowiska wywołanym zmianami w organizacji sądownictwa”, gdyż w dalszym

ciągu istnieje stanowisko sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie

zniesiono również wydziałów NSA, ale jego ośrodki zamiejscowe. Z tego powodu

art. 75 Prawa o ustroju sądów powszechnych nie może być przesłanką zwolnienia

od obowiązku uzyskania zgody sędziego na jego przeniesienie z NSA do

wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Tryb przeniesienia sędziego, ustanowiony w art. 94 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r. i zastosowany przy wydaniu zaskarżonej decyzji, budzi też

wątpliwości co do jego zgodności z Konstytucją. Art. 180 ust. 2 Konstytucji statuuje

zasadę, w myśl której przeniesienie sędziego na inne stanowisko wbrew jego woli

może nastąpić jedynie na mocy orzeczenia sądu i tylko w przypadkach określonych

w ustawie. Według odwołującego się, nie można przyjąć, że art. 180 ust. 5

Konstytucji, odnoszący się do zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów

sądowych i dotyczący w istocie tylko kwestii pozostawienia uposażenia, mógł być

interpretowany w oderwaniu od wspomnianej zasady; nie wydaje się, aby w razie

zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów sądowych ustawodawca był

zwolniony z obowiązku precyzyjnego określenia przesłanek przeniesienia sędziego

i dysponował swobodą w wyborze organu mającego podejmować indywidualne

rozstrzygnięcia w tym zakresie.

Zasada nieusuwalności sędziów wyklucza powierzenie samodzielnym

decyzjom władzy wykonawczej jakichkolwiek rozstrzygnięć dotyczących sytuacji

prawnej sędziów (por. uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24

czerwca 1998r., K 3/98, OTK z 1998 r. nr 4). Odwołujący się podniósł, że

przyznanie daleko idącej kompetencji w tym zakresie organowi monokratycznemu,

pozostającemu wprawdzie w systemie organizacyjnym władzy sądowniczej, ale

pełniącemu funkcję o charakterze administracyjnym, również budzi zastrzeżenia co

do zgodności z art. 178 i 180 Konstytucji.

W ocenie odwołującego się, nie tylko mało precyzyjne sformułowanie art. 94

§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., ale także - czy może przede wszystkim praktyka jego stosowania pokazuje, że zyskał on treść i skutki naruszające zasadę

niezawisłości sędziowskiej oraz zasadę równego traktowania. Stanowi to, zdaniem

odwołującego

się,

podstawę

do

uznania

przedmiotowego

przepisu

za

niekonstytucyjny (uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 czerwca

1998 r., K 3/98).

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o oddalenie odwołania.

Zdaniem Prezesa NSA zmiany ustroju sądów administracyjnych wymusiły

przeniesienia niektórych sędziów NSA na stanowiska sędziów wojewódzkich sądów

administracyjnych, z pozostawieniem im tytułu i wynagrodzenia sędziego

Naczelnego Sądu Administracyjnego, co odpowiada art. 180 ust. 5 Konstytucji.

Takie decyzje o przeniesieniu nie naruszały żadnych zasad konstytucyjnych, ale

były konieczne i zmierzały do realizacji reformy sądownictwa administracyjnego, a

przy tym zostały podjęte po wypracowaniu zasadniczych kryteriów przenoszenia

sędziów przez Kolegium NSA, które zostały zaakceptowane przez Zgromadzenie

Ogólne Sędziów tego Sądu w sposób, który umożliwiał każdemu sędziemu

zgłoszenie wniosków odrębnych lub propozycji odmiennych oraz odniesienie się do

każdego indywidualnego przypadku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołanie zostało oparte przede wszystkim na zarzutach naruszenia art. 94

§ 1 ustawy wprowadzającej przepisy reformujące sądownictwo administracyjne

oraz art. 2, art. 32, art. 178 ust. 1 i art. 180 Konstytucji Rzeczypospolitej przez

rozstrzygnięcie o przeniesieniu sędziego na inne stanowisko w niedopuszczalnym

trybie, na podstawie niekonstytucyjnego przepisu ustawy.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 listopada 2005 r., P 20/04, orzekł

że art. 94 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające jest zgodny z art. 2, art. 32, art.

178 ust. 1 oraz art. 180 Konstytucji. Przesądza to rozstrzygnięcie przedstawionego

w odwołaniu problemu konstytucyjności regulacji prawnych dotyczących reformy

sadownictwa administracyjnego zgodnie ze stanowiskiem Prezesa Naczelnego

Sądu Administracyjnego, a mianowicie, że kompetencja Prezesa NSA do

skutecznego

przeniesienia

sędziego

tego

Sądu

na

stanowisko

sędziego

wojewódzkiego sądu administracyjnego do wojewódzkiego sądu administracyjnego

w miejscowości, w której dotychczas pełnił służbę, jest zgodna z Konstytucją.

Zgodna z Konstytucją ustawowa kompetencja Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego do skutecznego przeniesienia sędziego NSA na stanowisko

sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego w miejscowości, w której

dotychczas pełnił służbę, z pozostawieniem mu prawa do wynagrodzenia i tytułu

przysługującego sędziemu Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 94 § 1 zdanie

pierwsze

ustawy),

wymagała

zatem

jedynie

zasięgnięcia

opinii

Kolegium

Naczelnego Sądu Administracyjnego, co zostało dopełnione przez opisany w

odpowiedzi na odwołanie proces wypracowywania reguł przenoszenia sędziów

NSA do wojewódzkich sądów administracyjnych. Tryb ten był przedmiotem kilku

posiedzeń Kolegium NSA, a także spotkań odbywanych przez prezesa i

wiceprezesów NSA z zainteresowanymi sędziami wydziałów NSA w Warszawie i

ośrodków zamiejscowych NSA. Zasady te zostały następnie zaakceptowane przez

Kolegium NSA, a także Zgromadzenie Ogólne Sędziów NSA w dniu 9 lutego 2004

r. Zauważyć przy tym należy, że: (1) zastosowany tryb opiniowania przez Kolegium

NSA propozycji decyzji dotyczących poszczególnych sędziów Naczelnego Sądu

Administracyjnego, podejmowanych następnie przez Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego na podstawie art. 94 § 1 Przepisów wprowadzających ustawę –

Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi i mających na celu ich „przeniesienie do wojewódzkiego

sądu

administracyjnego”,

faktycznie

i

realnie

umożliwiał

indywidualizację

formułowania tego typu opinii w stosunku do poszczególnych sędziów; (2) tryb ten

był wprowadzony po uprzedniej konsultacji oraz akceptacji przez całe środowisko

sędziowskie sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (zarówno przez

Kolegium NSA, jak przez Zgromadzenia Ogólnego Sędziów NSA); (3) tryb ten

zapewniał przy tym obiektywnie sprawne i szybkie przeprowadzenie tej procedury

w stosunku do wszystkich przenoszonych sędziów; a w konsekwencji (4) zapewniał

także skuteczne wywiązanie się upoważnionych organów NSA z ciążącego na nich

obowiązku wprowadzenia w życie tego etapu reformy ustrojowej sądownictwa

administracyjnego; i wreszcie (5) tryb ten nie naruszał żadnych obowiązujących w

tym zakresie przepisów ustawowych (por. wyrok SN z 12 stycznia 2006 r., III PO

1/04).

Oparcie się na tych regułach spełnia ustawowe wymagania zasięgnięcia

opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego koniecznej dla skutecznego

przeniesienia sędziego w trybie art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy, zważywszy że

regulacja ta nie ustanawia żadnych innych kryteriów lub warunków przenoszenia

sędziów NSA na stanowiska sędziów wojewódzkich sądów administracyjnych, w

szczególności uzyskania lub zapytania o zgodę przenoszonego sędziego. Zgoda

taka jest wymagana wyłącznie w razie przeniesienia do wojewódzkiego sądu

administracyjnego w miejscowości innej niż ta, w której sędzia dotychczas pełnił

służbę (zdanie drugie art. 94 § 1 ustawy), bądź w razie ponownego przeniesienia

do Naczelnego Sądu Administracyjnego, po zasięgnięciu opinii Kolegium tego Sądu

(art. 94 § 2 ustawy).

W tym kontekście należało uznać, że nie było przeszkód prawnych do

podjęcia przez Prezesa NSA decyzji o przeniesieniu sędziego bez wcześniejszego

uchylenia decyzji o jego delegowaniu. Decyzja o przeniesieniu znosiła delegowanie

(czyniła je bezprzedmiotowym). Ustawodawca, wprowadzając zmianę ustroju

sądów administracyjnych przyjął rozwiązanie, że sprawy sądowoadministracyjne

będą rozpoznawane do dnia 31 grudnia 2003 r. przez Naczelny Sąd

Administracyjny, a z dniem 1 stycznia 2004 r. wejdzie w życie nowy ustrój sądów

administracyjnych i z tym dniem rozpoczną działalność orzeczniczą w tych

sprawach wojewódzkie sądy administracyjne. Oznacza to przyjęcie założenia, że

wprowadzenie zmiany ustroju sądów administracyjnych nie powinno spowodować

przerw i zakłóceń w rozpoznawaniu spraw przez sądy administracyjne. Wykonanie

tego założenia w okresie przejściowym, w sytuacji gdy przepisy ustawy weszły w

życie z dniem 1 stycznia 2004 r., było możliwe jedynie dzięki skorzystaniu z art. 95

§ 1 Przepisów wprowadzających, który pozwalał delegować sędziów NSA do

pełnienia obowiązków w wojewódzkich sądach administracyjnych. Dlatego też

przyjęto, że delegowanie sędziów NSA do wojewódzkich sądów administracyjnych

na podstawie art. 95 § 1 Przepisów wprowadzających, które miało służyć

zapewnieniu sprawności postępowania, poprzedzi podejmowanie decyzji o

przenoszeniu sędziów do tych sądów. W takiej sytuacji delegowanie sędziego do

pełnienia obowiązków w określonym wojewódzkim sądzie administracyjnym nie

mogło stanowić przeszkody do podjęcia decyzji o przeniesieniu sędziego w okresie

delegowania, gdy przeniesienie następowało przed upływem okresu delegowania.

W konsekwencji powyższego Sąd Najwyższy uznał legalność zaskarżonej decyzji

Prezesa NSA o przeniesieniu odwołującego się na podstawie art. 94 § 1 zdanie

pierwsze ustawy, która nie naruszała jego nabytych uprawnień do tytułu i

wynagrodzenia przysługującego sędziemu NSA.

Nie są uzasadnione argumenty odwołania przypisujące czynności Prezesa

NSA o przeniesieniu sędziego NSA na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu

administracyjnego,

administracyjnej

w

nazwanej

decyzją,

charakteru

rozumieniu

Kodeksu

postępowania

prawnego

decyzji

administracyjnego.

Czynność prezesa NSA jest czynnością z zakresu stosunku służbowego, bliższą

czynnościom z zakresu prawa pracy. W związku z tym zasięgnięcie opinii Kolegium

NSA nie wymagało takiego sformalizowania, jakie musi towarzyszyć wydaniu

decyzji administracyjnej po zasięgnięciu opinii innego organu. Czynność prezesa

NSA w przedmiocie przeniesienia sędziego NSA nie jest decyzją administracyjna w

rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc przy jej

podejmowaniu nie mają zastosowania przepisy tego Kodeksu, w tym w

szczególności art. 106 k.p.a. (por. wyrok SN 12 stycznia 2006 r., III PO 1/04) .

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.