III PO 51/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PO 51/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący)

SSN Katarzyna Gonera (sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

Protokolant Halina Kurek

w sprawie z odwołania M.P.

od decyzji Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 1 marca 2004 r., znak L. Prez. Ia/S-1102/15/04

w przedmiocie przeniesienia na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu

administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] ,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 16 marca 2006 r.,

oddala odwołanie.

UZASADNIENIE

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzją z dnia 1 marca 2004

r., wydaną na podstawie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy

wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271

ze zm.), przeniósł sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego M. P. na

stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego do Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego w [...].

W uzasadnieniu decyzji Prezes NSA podniósł, że podstawowym celem

reformy sądownictwa administracyjnego było zapewnienie sprawnego wykonywania

działalności orzeczniczej przez 14 wojewódzkich sądów administracyjnych,

utworzonych rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie

utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i

obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652). Osiągnięcie tego celu było możliwe

w drodze przenoszenia sędziów NSA na stanowiska sędziowskie w odpowiednich

wojewódzkich sądach administracyjnych na podstawie art. 94 § 1 ustawy, który

upoważnia Prezesa NSA do przeniesienia sędziego NSA na stanowisko sędziego

wojewódzkiego sądu administracyjnego, po zasięgnięciu opinii Kolegium NSA.

W skład NSA wchodziło 280 sędziów powołanych na te stanowiska na podstawie

dotychczasowych przepisów. Na wniosek Zgromadzenia Ogólnego Sędziów NSA

Prezydent RP rozporządzeniem z dnia 18 lutego 2004 r. w sprawie ustalenia liczby

stanowisk sędziowskich w Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz liczby

wiceprezesów (Dz. U. Nr 26, poz. 228) ustalił liczbę stanowisk sędziowskich na 50.

W konsekwencji – potrzebne stało się przeniesienie znacznej liczby powołanych

wcześniej sędziów NSA do wojewódzkich sądów administracyjnych.

Właśnie

wobec sędziów NSA, zajmujących dotychczas stanowiska sędziowskie w

zniesionych z dniem 1 stycznia 2004 r. ośrodkach zamiejscowych NSA, Kolegium

NSA i Zgromadzenie Ogólne Sędziów NSA przyjęły regułę, że będą oni wykonywać

obowiązki sędziowskie w wojewódzkich sądach administracyjnych utworzonych w

miejscowościach siedzib zniesionych ośrodków zamiejscowych NSA, w których

dotychczas pełnili służbę. Decyzja o przeniesieniu sędziego NSA M.P. została

podjęta w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania nowo utworzonego

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...].

W odwołaniu od tej decyzji sędzia M.P. zarzuciła naruszenie:

1) art. 93, art. 94 § 1 i art. 95 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy

wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271

ze zm.); 2) art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 w związku z art. 180 ust. 5 Konstytucji RP;

3) art. 107 § 3 k.p.a.

Podnosząc

powyższe

zarzuty

odwołująca

się

wniosła

o

uchylenie

zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie

postępowania w sprawie przeniesienia na stanowisko sędziego wojewódzkiego

sądu administracyjnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie

sprawy

do

ponownego

rozpoznania

Prezesowi

Naczelnego

Sądu

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego.

Odwołująca

się

wskazała,

że

decyzją

Prezesa

Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2004 r. została delegowana do orzekania w

Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w [...] na okres od 1 stycznia 2004 r. do 31

marca 2004 r. W ocenie odwołującej się takie ukształtowanie jej sytuacji prawnej

uniemożliwiało skuteczne przeniesienie jej, w trybie art. 94 § 1 Przepisów

wprowadzających, na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego

do

Wojewódzkiego

Sądu

Administracyjnego

w

[...].

Zastosowanie

trybu

przewidzianego w art. 94 § 1 ustawy jest bowiem dopuszczalne w okresie trzech

miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju

sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), czyli do 31 marca 2004

r. Zdaniem odwołującej się w okresie delegowania (art. 95 § 1 Przepisów

wprowadzających)

skutecznie

Prezes

przenieść

jej

Naczelnego

na

Sądu

stanowisko

Administracyjnego

sędziego

nie

mógł

wojewódzkiego

sądu

administracyjnego, gdyż decyzją z 5 stycznia 2004 r. otrzymała status sędziego

Naczelnego Sądu Administracyjnego - delegowanego do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w [...]. Według sędzi M.P. decyzja o delegowaniu jej obowiązuje

nadal, gdyż nie została ani uchylona, ani też zmieniona. Ponadto odwołująca się

zauważyła, że żaden przepis ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów

administracyjnych, ani przepisy wprowadzające ustawy reformujące sądownictwo

administracyjne, ani też art. 77 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju

sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) mający zastosowanie na

podstawie art. 49 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 8 § 1

ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz.

2052), nie uprawnia Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, bez zgody

sędziego, do odwołania go z delegowania dokonanego na podstawie art. 95 § 1

Przepisów wprowadzających. Tylko bowiem w przypadku delegowania na czas

nieokreślony sędzia może być odwołany z delegowania lub z niego ustąpić za

trzymiesięcznym uprzedzeniem. Zdaniem odwołującej się, bez znaczenia pozostaje

sam

fakt

podjęcia

decyzji

o

przeniesieniu

jej

na

stanowisko

sędziego

wojewódzkiego sądu administracyjnego przed upływem trzymiesięcznego terminu,

o którym mowa w art. 94 § 1 Przepisów wprowadzających, skoro Prezes

Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczył termin przeniesienia na dzień 15

marca 2004 r. przypadający w okresie delegacji. Odwołująca się podniosła, że

zastosowanie przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego trybu delegacji

na okres trzech miesięcy wykluczyło możliwość zastosowania trybu przeniesienia i

w świetle art. 93 § 1 Przepisów wprowadzających pozostaje ona nadal sędzią

Naczelnego Sądu Administracyjnego delegowanym (art. 95 § 1 Przepisów

wprowadzających) do orzekania w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w [...]

do dnia 31 marca 2004 r. Jednocześnie odwołująca się wskazała, że z uwagi na to,

iż Naczelny Sąd Administracyjny funkcjonuje nadal, choć jako sąd drugiej instancji,

wątpliwym jest twierdzenie, że zachodzi przypadek zmiany ustroju tego Sądu, który

uzasadnia odstępstwa od zasady ustanowionej w art. 180 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji

RP. Odwołująca się podniosła również, że zgodnie z art. 180 ust. 1 Konstytucji RP

sędziowie są nieusuwalni, a przeniesienie sędziego do innej siedziby lub na inne

stanowisko wbrew jego woli nastąpić może jedynie na mocy orzeczenia sądu i tylko

w przypadkach określonych w ustawie. Zgodnie z art. 180 ust. 5 Konstytucji RP, w

razie zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów sądowych wolno sędziego

przenieść do innego sądu lub w stan spoczynku z pozostawieniem mu pełnego

uposażenia. Przepis art. 180 ust. 5 Konstytucji RP dopuszcza zatem, w

przewidzianych w nim przypadkach, zastosowanie dwóch trybów, a łączna analiza

treści art. 180 ust. 1 i 2 Konstytucji prowadzi do wniosku, że zastosowanie jednego

z dwóch trybów w nim przewidzianych nie może się dokonać bez woli sędziego.

Odwołująca się wskazała, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji jej wola nie była

brana pod uwagę.

W ocenie sędzi M.P., zastosowana wobec niej forma przeniesienia na niższe

stanowisko,

z

zachowaniem

jedynie

prawa

do

tytułu

sędziego

NSA

i

wynagrodzenia, pozbawia ją praw nabytych, w szczególności prawa przejścia w

stan spoczynku na zasadach przewidzianych dla sędziów Sądu Najwyższego,

korzystania ze świadczeń zdrowotnych przewidzianych w art. 5a ustawy z dnia 31

lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska

państwowe (Dz.U. Nr 81, poz. 20 ze zm.), które z mocy art. 49 ustawy Prawo o

ustroju sądów administracyjnych mają zastosowanie tylko do Naczelnego Sądu

Administracyjnego i sędziów tego Sądu. Narusza to zasadę ochrony tych praw

wywodzącą się z art. 2 Konstytucji RP. Zastosowanie formy przeniesienia do sądu

niższej instancji, zamiast delegowania z możliwością przeniesienia w stan

spoczynku, przeczy też zasadzie proporcjonalności przewidzianej w art. 31 ust. 3

Konstytucji, zgodnie z którą przy ograniczaniu konstytucyjnych uprawnień

obywatela należy stosować najmniej uciążliwe dla uprawnionego środki ingerencji

w ograniczane prawo.

W odpowiedzi na odwołanie, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego

wniósł o jego oddalenie, podkreślając, że zmiany ustroju sądów administracyjnych

wymusiły

przeniesienia

wojewódzkich

sądów

niektórych

sędziów

administracyjnych,

z

NSA

na

stanowiska

pozostawieniem

im

sędziów

tytułu

i

wynagrodzenia sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego, co odpowiada art.

180 ust. 5 Konstytucji. Takie decyzje o przeniesieniu nie naruszały żadnych zasad

konstytucyjnych, ale były konieczne i zmierzały do realizacji reformy sądownictwa

administracyjnego, a przy tym zostały podjęte po wypracowaniu zasadniczych

kryteriów przenoszenia sędziów przez Kolegium NSA. Zostały one zaakceptowane

przez Zgromadzenie Ogólne tego Sądu w sposób, który umożliwiał każdemu

sędziemu zgłoszenie wniosków odrębnych lub propozycji odmiennych oraz

odniesienia się do każdego indywidualnego przypadku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołanie zostało oparte na zarzucie naruszenia art. 93, art. 94 § 1 i art. 95

ustawy

Przepisy

-

administracyjnych

i

wprowadzające

ustawę

-

ustawę

Prawo

o

o

ustroju

sądów

postępowaniu

przed

sądami

-

Prawo

administracyjnymi oraz naruszenia art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 w związku z art. 180

ust. 5 Konstytucji RP. Dodatkowo wskazano naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd Najwyższy nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 93, art. 94 § 1 oraz

art. 95 Przepisów wprowadzających. Zdaniem Sądu Najwyższego, należy podzielić

zaprezentowany w odpowiedzi na odwołanie pogląd Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego, że w toku delegacji nie następuje zmiana statusu sędziego,

który otrzymuje jedynie uprawnienie do orzekania w innym sądzie. A zatem w

okresie objętym delegowaniem mogą być podejmowane w stosunku do tego

sędziego czynności dotyczące jego stosunku służbowego, w tym przeniesienie na

stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego w trybie określonym

w art. 94 § 1 ustawy. Decyzje o przeniesieniu lub delegowaniu nie są bowiem

decyzjami administracyjnymi w rozumieniu przepisów k.p.a. Do podjęcia czynności

przeniesienia sędziego NSA do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie jest

zatem konieczne „uchylenie” wcześniejszej czynności delegowania sędziego NSA

do orzekania w wojewódzkim sądzie administracyjnym. Oznacza to, że późniejsza

decyzja

o

przeniesieniu

czyni

wcześniejszą

decyzję

o

delegowaniu

bezprzedmiotową. Ponadto, wbrew argumentacji przedstawionej w odwołaniu,

przepis art. 94 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające nie wymaga ani uzyskania

zgody sędziego na takie przeniesienie, ani też zapytania go o taką zgodę. Ze

stanowiska Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartego w odpowiedzi

na odwołanie i niepodważanego przez odwołującą się wynika, że zasadnicze

kryteria dotyczące przenoszenia sędziów zostały wypracowane przez Kolegium

Naczelnego Sądu Administracyjnego i zaakceptowane przez Zgromadzenie Ogólne

Sędziów tego Sądu w dniu 9 lutego 2004 r. W konsekwencji, w trakcie obrad w dniu

23 lutego 2004 r. Kolegium zaopiniowało przeniesienie poszczególnych sędziów.

Polegało to na odczytywaniu przez przewodniczącego Kolegium kolejno nazwisk

wszystkich przenoszonych sędziów, zadaniu pytania, czy w stosunku do propozycji

przeniesienia wymienionych sędziów są inne propozycje, a następnie przystąpieniu

do aktu głosowania. Ten sposób postępowania umożliwiał zgłoszenie odrębnego

wniosku w przypadku każdego sędziego, odmiennej propozycji oraz odniesienie się

do każdego indywidualnego przypadku oddzielnie. Termin posiedzenia Kolegium

był ogłoszony w trakcie poprzedzającego go Zgromadzenia Ogólnego, a przebieg

posiedzenia – powszechnie znany, gdyż w skład Kolegium wchodzili członkowie

reprezentujący

wszystkie

ośrodki

zamiejscowe

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego i wszystkie wydziały orzecznicze tego Sądu w Warszawie. Taki

skład Kolegium został powołany celem zapewnienia wszystkim jednostkom

organizacyjnym Sądu przedstawiciela w tym organie w związku z reformą

sądownictwa. Uniknięto indywidualnych ocen w zakresie wypełniania przez

poszczególnych sędziów obowiązków sędziowskich, a zwłaszcza działalności

orzeczniczej sędziów, co naruszałoby zasadę niezawisłości sędziowskiej oraz

podważało przyczynę przeniesienia, którą była zmiana ustroju sądów.

Zgodna z Konstytucją ustawowa kompetencja Prezesa Naczelnego

Sądu Administracyjnego do skutecznego przeniesienia sędziego NSA na

stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego w miejscowości, w

której pełnił służbę, z pozostawieniem mu prawa do wynagrodzenia i tytułu

przysługującego sędziemu Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 94 § 1 zdanie

pierwsze ustawy Przepisy wprowadzające), wymagała jedynie zasięgnięcia opinii

Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego, co zostało spełnione przez

przedstawiony

w

odpowiedzi

na

odwołanie

proces

wypracowania

reguł

przenoszenia sędziów NSA do wojewódzkich sądów administracyjnych, który był

przedmiotem kilku posiedzeń Kolegium NSA, a także spotkań odbywanych przez

prezesa i wiceprezesów NSA z zainteresowanymi sędziami wydziałów NSA w

Warszawie i ośrodków zamiejscowych NSA. Zasady te zostały następnie

zaakceptowane przez Kolegium, a także Zgromadzenie Ogólne NSA w dniu 9

lutego 2004 r. Oparcie się na tych regułach spełnia ustawowe wymagania

zasięgnięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego, koniecznej dla

skutecznego przeniesienia sędziego w trybie art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy,

zważywszy że regulacja ta nie ustanawia żadnych innych kryteriów lub warunków

przenoszenia sędziów NSA na stanowiska sędziów wojewódzkich sądów

administracyjnych, w szczególności kryterium

uzyskania zgody lub zapytania o

zgodę przenoszonego sędziego. Zgoda taka jest wymagana wyłącznie w razie

przeniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego w miejscowości innej niż

ta, w której sędzia dotychczas pełnił służbę (zdanie drugie art. 94 § 1 ustawy), bądź

w razie ponownego przeniesienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, po

zasięgnięciu opinii Kolegium tego Sądu (art. 94 § 2 ustawy).

Zdaniem Sądu Najwyższego, zastosowany tryb procedury spełniał ustawowe

wymagania zasięgnięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego,

koniecznej dla skutecznego przeniesienia sędziego na podstawie art. 94 § 1 zdanie

pierwsze

ustawy,

gdyż

faktycznie

i

realnie

umożliwiał

indywidualizację

formułowania tego typu opinii w stosunku do poszczególnych sędziów. Tryb ten był

wprowadzony po uprzedniej konsultacji oraz akceptacji przez całe środowisko

sędziowskie Naczelnego Sądu Administracyjnego (jego Kolegium i Zgromadzenie

Ogólne), zapewniał obiektywnie sprawne i szybkie przeprowadzenie tej procedury

w stosunku do wszystkich przenoszonych sędziów, a w konsekwencji zapewniał

skuteczne wywiązanie się upoważnionych organów z ciążącego na nich obowiązku

wprowadzenia

w

życie

tego

etapu

reformy

ustrojowej

sądownictwa

administracyjnego. Tryb ten nie naruszał również żadnych obowiązujących w tym

zakresie przepisów ustawowych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia

2006 r., III PO 1/04, niepublikowany).

Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Decyzje o

przeniesieniu lub delegacji nie są bowiem decyzjami administracyjnymi, do których

mają zastosowania przepisy k.p.a. Są to niewątpliwie czynności prawne Prezesa

Naczelnego Sądu Administracyjnego, zbliżone do czynności podejmowanych w

sprawach z zakresu stosunku służbowego sędziego, a zatem bliższe czynnościom

z zakresu prawa pracy. Za niezasadny należało uznać zatem podniesiony przez

odwołującą zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w związku z niewskazaniem w

zaskarżonej decyzji indywidualnych motywów, jakimi kierował się organ decyzyjny

przy podejmowaniu konkretnego rozstrzygnięcia.

dotyczące

przeniesienia

Administracyjnego

do

lub

delegowania

wojewódzkiego

sądu

Czynności Prezesa

sędziego

Naczelnego

administracyjnego

–

NSA

Sądu

jako

rozstrzygnięcia indywidualne podejmowane w ramach istniejącego już i trwającego

nadal stosunku służbowego – nie są decyzjami administracyjnymi, a to oznacza, że

nie stosuje się do nich przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Sąd Najwyższy nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 2, art. 31 ust. 3 i

art. 32 w związku z art. 180 ust. 5 Konstytucji RP. Badanie zgodności przepisów

ustaw z Konstytucją należy do Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 7

listopada 2005 r., P 20/04, uznał, że art. 94 § 1 ustawy wprowadzającej reformę

sądownictwa administracyjnego jest zgodny z art. 2, art. 32, art. 178 ust. 1 i art. 180

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego

przesądził, zgodnie ze stanowiskiem Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego,

że jego kompetencja do skutecznego przeniesienia sędziego Naczelnego Sądu

Administracyjnego na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego

do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w którym dotychczas pełnił służbę, jest

zgodna z Konstytucją.

Sąd Najwyższy nie podzielił zarzutu naruszenia art. 180 ust. 5 Konstytucji

RP. Sąd Najwyższy miał na uwadze, że wykonywanie zawodu sędziego jest służbą

publiczną, dlatego w granicach wyraźnie określonych w Konstytucji, m.in. w jej art.

180 ust. 5, można w celu realizacji konstytucyjnie legitymowanych celów zmienić w

pewnym zakresie status poszczególnych sędziów, ponieważ przyznane im

gwarancje nie mają chronić ich indywidualnych i grupowych interesów oraz pozycji

zawodowej i zamiarów życiowych. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku

w sprawie P 20/04 podniósł, że Konstytucja w nierówny sposób ochrania

nieusuwalność sędziów oraz zakaz ich przenoszenia na inne stanowisko służbowe.

W sytuacji istotnych zmian w organizacji sądownictwa lub jednej z jego gałęzi w

pełni dopuszczalna jest nawet dość głęboka ingerencja w status służbowy

sędziego, w zakresie powierzonego mu stanowiska. Taki charakter miały zmiany

wprowadzone przez przepisy ustaw reformujących sądownictwo administracyjne.

Z tego samego powodu Sąd Najwyższy nie uznał za uzasadniony zarzutu

naruszenia zasady równości sędziów wobec prawa (art. 32 Konstytucji). Zasada

równości nie oznacza zakazu różnicowania na przyszłość sytuacji prawnej

określonych osób, które w danym momencie znajdują się w analogicznej sytuacji

faktycznej i prawnej. Zasadniczo ustawodawca powinien wskazać kryteria

przyszłego zróżnicowania, a w miarę możności powinny to być kryteria obiektywne,

związane z dziedziną, w której następuje zróżnicowanie, oraz zgodne z zasadami

sprawiedliwości społecznej. Ustawodawca istotnie nie wskazał, jakimi kryteriami

powinien

kierować

się

Prezes

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego

przy

dokonywaniu wyboru sędziów „delegowanych” oraz sędziów „przeniesionych”.

Zostało to pozostawione jego uznaniu. Jednakże, nie narusza to zasady równości,

ponieważ wskazanie ścisłych i całkowicie jednoznacznych kryteriów ustawowych

nie było możliwe. Kryteria te zostały przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów

NSA i przez Kolegium tego Sądu. Były to kryteria zobiektywizowane.

Rozważając ewentualne naruszenie zasady równego traktowania sędziów

NSA przez prawo należy również uwzględnić

zakres zróżnicowania sytuacji

prawnej osób, o których mowa w art. 93-95 Przepisów wprowadzających.

Wszystkie te osoby pozostają w służbie sędziowskiej, zachowują tytuł sędziego

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego

i

prawo

do

wynagrodzenia

według

wcześniejszych zasad. Istotna różnica polega więc na tym, że sędziowie

„przeniesieni” i „delegowani” orzekają w sądach pierwszej instancji, a więc ich

orzeczenia mogą być kontrolowane przez składy orzekające Naczelnego Sądu

Administracyjnego złożone z sędziów, którzy przed reformą sądownictwa

administracyjnego

zajmowali

równorzędne

stanowiska.

Faktycznie

więc

przeniesienie do sądu pierwszej instancji może być odczuwane jako swego rodzaju

„degradacja”

i obniżenie prestiżu związanego z rangą zawodową. Jednakże

okoliczności

tej

nie

można

uznać

za

przejaw

niezgodnego

z

prawem

zróżnicowania pozycji sędziów .

Odnosząc się do zarzutu pozbawienia odwołującej się innych uprawnień (w

szczególności prawa przejścia w stan spoczynku na zasadach przewidzianych dla

sędziów Sądu Najwyższego czy prawa do korzystania ze świadczeń zdrowotnych

na podstawie ustawy o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska

państwowe) należało stwierdzić, że nie poddaje się on weryfikacji w postępowaniu

z odwołania od decyzji Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego o

przeniesieniu w trybie art. 94 ustawy. Wyklucza to możliwość badania przez Sąd

Najwyższy innych niż ustawowo określone następstw prawnych decyzji o

przeniesieniu (art. 49 ustawy Prawo o ustroju sadów administracyjnych w związku z

art. 8 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym i art. 75 § 4 Prawa o ustroju sądów

powszechnych).

Z powyższych względów odwołanie – jako nieuzasadnione – podlegało

oddaleniu na podstawie art. 49 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju

sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 8 § 1

ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052

ze zm.) oraz w związku z art. 75 § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.).