III PO 4/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PO 4/10

POSTANOWIENIE

Dnia 21 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Romualda Spyt

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa M. I.

przeciwko T. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 września 2010 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych

z dnia 22 kwietnia 2010 r., w przedmiocie rozstrzygnięcia o kosztach sądowych

odrzuca zażalenie.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2010 r. odmówił przyjęcia

do rozpoznania skargi kasacyjnej powoda M. I. od wyroku Sądu Okręgowego –

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 31 sierpnia 2009 r. i zasądził od

powoda na rzecz pozwanej T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością kwotę 900

złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu

kasacyjnym.

Powyższe postanowienie w części rozstrzygającej o kosztach postępowania

kasacyjnego zostało zaskarżone zażaleniem pozwanej. Żaląca się wniosła o

zmianę orzeczenia w tym zakresie i zasądzenia na jej rzecz kosztów zastępstwa

procesowego w wysokości 8.000 złotych powiększonej o podatek VAT, to jest

kwoty 9.760 złotych.

W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że składając odpowiedź na skargę

kasacyjną powoda strona pozwana wniosła o zwrot rzeczywiście poniesionych

kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym, dołączając fakturę

oraz potwierdzenie dokonania zapłaty. Określona w umowie strony i jej

pełnomocnika kwota owych kosztów odpowiada zaś normie § 2 pkt 1-3

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z

urzędu (Dz.U. Nr 1263, poz. 1349 ze zm.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kodeks postępowania cywilnego ustanawia jednolity system zaskarżania

orzeczeń

sądowych

w

sprawach

cywilnych,

opierający

się

na

zasadzie

dwuinstancyjności. Przeciwko prawomocnym orzeczeniom sądów drugiej instancji

może być nadto skierowana do Sądu Najwyższego skarga kasacyjna (art. 398¹ § 1

k.p.c.), albo zażalenie (art. 394¹ § 1 i § 2 k.p.c.), które to środki zaskarżenia mają

nadzwyczajny charakter. Dopuszczalność poszczególnych środków odwoławczych

lub innych środków zaskarżenia jest zatem wyczerpująco uregulowana w

przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Ich wniesienie jest możliwe tylko

wówczas, gdy akt ten dopuszcza oznaczony środek odwoławczy lub inny środek

zaskarżenia.

Kwestię dopuszczalności wnoszenia do Sądu Najwyższego zażaleń normuje

art. 394¹ k.p.c. Instytucja zażalenia do Sądu Najwyższego podlega odrębnej od art.

394 k.p.c. regulacji, ograniczającej ją do wypadków wymienionych w tymże

przepisie. Powołany przepis wykładany jest więc restrykcyjnie w judykaturze

(postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2007 r., IV CZ 28/07,

OSNC 2008 nr 2, poz. 29; z dnia 14 grudnia 2007 r., III CZ 61/07, Biul. SN 2008 nr

4, poz. 12; z dnia 15 lipca 2008 r., III UZ 3/08, LEX nr 497695; z dnia 7

października 2009 r., III UZ 3/09, LEX nr 560877 i z dnia 20 stycznia 2010 r., II PZ

29/09, LEX nr 577837). Podkreśla się, że przepisy Kodeksu postępowania

cywilnego

nie

przewidują

możliwości

wniesienia

jakiegokolwiek

środka

odwoławczego od orzeczenia Sądu Najwyższego, a więc również zażalenia na

rozstrzygnięcie

o

kosztach

zastępstwa

procesowego

strony,

zawarte

w

postanowieniu o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy z mocy art. 394¹ § 3 k.p.c. w

związku z art. 398²¹ k.p.c. oraz w związku z art. 373 k.p.c. orzekł jak w sentencji.