III PO 36/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PO 36/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Herbert Szurgacz

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca)

Protokolant Edyta Jastrzębska

w sprawie z odwołania sędziego Z. W.

od decyzji Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego

w przedmiocie przeniesienia na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu

administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...[,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 8 marca 2006 r.,

oddala odwołanie.

Uzasadnienie

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia 1 marca 2004 r.,

wydaną na podstawie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy

wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze

zmianami, powoływanej dalej jako ustawa reformująca sądownictwo administracyjne

lub ustawa), przeniósł z dniem 15 marca 2004 r. sędziego Naczelnego Sądu

Administracyjnego

Z.W.

Administracyjnego

do

na

stanowisko

Wojewódzkiego

sędziego

Sądu

Wojewódzkiego

Administracyjnego

w

Sądu

[...[.

W

uzasadnieniu decyzji Prezes NSA podniósł, iż podstawowym celem reformy

sądownictwa

administracyjnego

było

zapewnienie

sprawnego

działalności

orzeczniczej

wojewódzkich

sądów

przez

wykonywania

administracyjnych,

utworzonych rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie

utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz utworzenia ich siedzib i

obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652). Osiągnięcie tego celu było możliwe w

drodze przenoszenia sędziów NSA na stanowiska sędziowskie w odpowiednich

wojewódzkich sądach administracyjnych na podstawie art. 94 § 1 ustawy, który

upoważnia Prezesa NSA do przeniesienia sędziego NSA na stanowisko sędziego

wojewódzkiego sądu administracyjnego, po zasięgnięciu opinii Kolegium NSA.

W skład NSA wchodziło 280 sędziów powołanych na te stanowiska na podstawie

dotychczasowych przepisów. Na wniosek Zgromadzenia Ogólnego Sędziów NSA,

Prezydent RP rozporządzeniem z dnia 18 lutego 2004 r. w sprawie ustalenia liczby

stanowisk sędziowskich w Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz liczby

wiceprezesów (Dz.U. Nr 26, poz. 228), ustalił liczbę stanowisk sędziowskich na 50.

Wymagało to przeniesienia znacznej liczby powołanych wcześniej sędziów NSA do

wojewódzkich sądów administracyjnych.

W odniesieniu do przenoszonych sędziów NSA, zajmujących dotychczas stanowiska

sędziowskie w zniesionych z dniem 1 stycznia 2004 r. ośrodkach zamiejscowych

NSA, Kolegium NSA i Zgromadzenie Ogólne Sędziów NSA przyjęły regułę, że będą

oni wykonywać obowiązki sędziowskie w wojewódzkich sądach administracyjnych

utworzonych w miejscowościach siedzib zniesionych ośrodków zamiejscowych NSA,

w których sędziowie dotychczas pełnili służbę. Decyzja o przeniesieniu sędziego

Naczelnego Sądu Administracyjnego Z.W. została podjęta w celu zapewnienia

sprawnego funkcjonowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...[.

W

odwołaniu

od

powyższej

decyzji

sędzia

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego Z.W. zarzucił naruszenie art. 2, art. 32, art. 52 ust. 1, art. 178 ust.

1, art. 179 i art. 180 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez przeniesienie go na

stanowisko niższe, niż wynika to z aktu powołania Prezydenta RP, art. 45 ust. 1

Konstytucji poprzez naruszenie zasady niezależności i niezawisłości sądu polegające

na pozakonstytucyjnej ingerencji organu posiadającego określone prerogatywy

władzy wykonawczej w najistotniejszą sferę władzy sądowej, co może podważyć

zaufanie obywateli do niezależności sądów oraz wzbudzić obawy co do dalszych

losów sędziego, uzależnionych wyłącznie od woli Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego, art. 94 § 1 w związku z art. 95 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002

r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i

ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,

poz. 1271 ze zm.) poprzez to, że w okresie delegowania do orzekania w

Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w [...[ przeniesiono go na stanowisko

sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego bez uchylenia bądź zmiany

pierwszej decyzji oraz bez powołania się na uzasadnioną zmianę sytuacji faktycznej

lub prawnej, podczas gdy tryby te wykluczają się, art. 94 § 1 ustawy poprzez

pominięcie

indywidualnej

opinii

odnośnie

przebiegu

służby

sędziowskiej

odwołującego, a wreszcie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne

wyjaśnienie jego indywidualnej sytuacji i słusznego interesu, przebiegu służby

sędziowskiej oraz pominięcie właściwego uzasadnienia faktycznego decyzji, co

świadczy o braku indywidualnego rozpoznania jego sprawy.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż prawidłowość podstawy prawnej

dokonanego przeniesienia budzi zastrzeżenia ze względu na rysującą się

niezgodność normy art. 94 § 1 ust. 1 ustawy z art. 178 ust.1, art. 179 i art. 180 ust.1,

2 i 5 Konstytucji RP. Gwarantem określonej w art. 178 ust. 1 Konstytucji zasady

niezawisłości jest bowiem instytucja nieusuwalności sędziego (art. 180 ust. 1)

realizowana przez rozwiązania przewidziane w art. 179 oraz art. 180 ust. 2, 3 i 5

Konstytucji. Skoro art. 180 ust. 5 Konstytucji zezwala jedynie na przeniesienie

sędziego do innego sądu w razie zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów

sądowych, to z treści tej normy nie można wywodzić, że pozwala ona (tak jak to

czyni art. 94 § 1 ust. 1 ustawy) na dalej idące konsekwencje w postaci

jednoczesnego przeniesienia sędziego bez jego zgody na niższe stanowisko

(sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego) od tego, na które został powołany

(sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego). Oznacza to, że nawet zmiana

ustroju sądów lub zmiana granic okręgów sądowych nie uchyla konstytucyjnej

gwarancji nieusuwalności sędziego ze stanowiska, na które powołał go Prezydent

RP. Kierując się dyrektywą zawartą w art. 180 ust. 5 Konstytucji należy uznać, że

jeżeli z przyczyn zawartych w tym przepisie z przeniesieniem sędziego do innego

sądu (na co ustawa zasadnicza zezwala) łączy się jednostronne przeniesienie go na

niższe stanowisko niż to, na które powołał go Prezydent RP (czego ustawa

zasadnicza nie dopuszcza), to sędzia nie wyrażający zgody na przyjęcie niższego

stanowiska powinien być przeniesiony w stan spoczynku. Pozostawienie przez art.

94 § 1 ustawy jedynie prawa do tytułu sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego

oraz dotychczasowego wynagrodzenia nie jest tożsame z pozostawieniem mu

stanowiska sędziego NSA wraz z zespołem przypisanych mu funkcji i ze związanymi

z tym stanowiskiem ekspektatywami. Podstawy takiego przeniesienia nie może

również stanowić art. 75 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U nr 98, póz. 1070 ze zmianami).

Odwołujący wskazał, iż przeniesienie sędziego na inne stanowisko niż to, na

które na mocy art. 179 Konstytucji powołał go Prezydent RP, może nastąpić tylko w

przypadkach określonych w ustawie. Brak jest regulacji, która pozwalałaby – poza

przypadkami uregulowanymi w wyczerpujący sposób w art. 180 ust. 2 Konstytucji –

jakiemukolwiek innemu podmiotowi na zmianę aktu Prezydenta RP powołującego

sędziego na dane stanowisko poprzez powołanie go na inne stanowisko sędziowskie

niż określone w tym akcie. Przepis art. 94 § 1 ust. 1 ustawy narusza – z podanych

względów – konstytucyjną zasadę niezawisłości i nieusuwalności sędziów, gdyż

pozostawia regulację statusu sędziego NSA dyskrecjonalnej władzy Prezesa NSA.

Przepis ten budzi również wątpliwości co do jego zgodności z Konstytucją z tego

powodu, że nie formułuje jakichkolwiek kryteriów decydujących o przeniesieniu z

grona sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego ich części na stanowiska

sędziów wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z uzyskanych informacji wynika, że

przesądzać o tym miała data powołania na stanowisko i miejsce zamieszkania.

Stanowi to naruszenie art. 32 Konstytucji, statuującego zasadę równości wobec

prawa, art. 52 Konstytucji zapewniającego każdemu wolność poruszania się po

terytorium RP oraz wyboru miejsca zamieszkania i art. 65 ust. 1 Konstytucji

zapewniającego każdemu wolność wyboru miejsca pracy. Brak ustawowych

kryteriów przeniesienia części sędziów NSA posiadających nominację Prezydenta

RP na stanowisko sędziów NSA na niższe stanowiska sędziów wojewódzkich sądów

administracyjnych

koliduje

z

zasadą

demokratycznego

państwa

prawa

i

nieusuwalności sędziów. Brak udziału w tej procedurze Krajowej Rady Sądownictwa,

legitymowanej do obrony niezależności i niezawisłości sędziowskiej (art. 186

Konstytucji), uniemożliwia ochronę tych zasad, prowadząc do nie poddających się

kontroli i podważających prestiż wymiaru sprawiedliwości kryteriów oceny sędziów.

Odwołujący podniósł, iż ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. przewiduje trzy formy

służby dotychczasowych sędziów NSA: 1) pozostanie w Naczelnym Sądzie

Administracyjnym, 2) delegowanie do orzekania (pełnienia obowiązków) w jednym z

wojewódzkich sądów administracyjnych i 3) przeniesienie na stanowisko sędziego

wojewódzkiego sądu administracyjnego. W dniu 5 stycznia 2004 r. Prezes

Naczelnego Sądu Administracyjnego delegował go do orzekania w Wojewódzkim

Sądzie Administracyjnym w [...[ na okres od 1 stycznia do 31 marca 2004 r.,

przywołując w podstawie prawnej art. 95 § 1 wspomnianej ustawy, zatem dokonał

wyboru formy delegowania go do WSA w [...[. Zdaniem odwołującego, skoro w

okresie delegowania nie nastąpiły nowe okoliczności faktyczne lub prawne, nie było

podstaw do zmiany raz zastosowanego trybu. Ponadto w okresie od 15 do 31 marca

2004 r. funkcjonowały w obrocie prawnym dwa różne akty odmiennie określające

status prawny odwołującego. Z aktów władczych podjętych przez Prezesa NSA nie

wynika

bowiem,

aby

delegacja

do

orzekania

w

Wojewódzkim

Sądzie

Administracyjnym na okres od 1 stycznia do 31 marca 2004 r. została uchylona.

Zdaniem odwołującego kwestionowana decyzja narusza również art. 107 § 3

k.p.a., albowiem jej uzasadnienie nie zawiera elementów wymaganych przez

powołany przepis. Organ decyzyjny nie wskazał bowiem indywidualnych motywów,

jakimi kierował się przy podejmowaniu konkretnego rozstrzygnięcia, powołując się

jedynie na pozaustawową – bo przyjętą przez Kolegium i Zgromadzenie Ogólne

Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego – regułę, według której sędziowie

zajmujący dotychczas stanowiska sędziowskie w zniesionych z dniem 1 stycznia

2004 r. ośrodkach zamiejscowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (a więc z

wyłączeniem NSA w Warszawie) „będą wykonywać obowiązki sędziowskie w tych

wojewódzkich

sądach

administracyjnych,

które

zostały

utworzone

w

tych

miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu

Administracyjnego, w których sędziowie dotychczas pełnili służbę”. Naruszono także

przepisy o zasięganiu opinii Kolegium NSA sprawie przeniesienia do wojewódzkiego

sądu administracyjnego, gdyż z istoty opinii wynika konieczność dokonania

indywidualnych ocen poszczególnych kandydatów.

Zdaniem

odwołującego,

podjęcie

przez

Prezesa

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego zaskarżonej decyzji z naruszeniem zasady niezawisłości i

nieusuwalności sędziów, może podważyć zaufanie obywateli do niezależności sądów

i narusza art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy ma prawo do

sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez

właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.

W konkluzji odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o oddalenie odwołania

podkreślając, że zmiany ustroju sądów administracyjnych wymusiły przeniesienia

niektórych

sędziów

administracyjnych,

z

NSA

na

stanowiska

pozostawieniem

im

sędziów

tytułu

i

wojewódzkich

wynagrodzenia

sądów

sędziego

Naczelnego Sądu Administracyjnego, co odpowiada art. 180 ust. 5 Konstytucji. Takie

decyzje o przeniesieniu nie naruszały żadnych zasad konstytucyjnych, ale były

konieczne i zmierzały do realizacji reformy sądownictwa administracyjnego, a przy

tym zostały podjęte po wypracowaniu przez Kolegium NSA zasadniczych kryteriów

przenoszenia sędziów, które zostały zaakceptowane przez Zgromadzenie Ogólne

Sędziów tego Sądu w sposób, który umożliwiał każdemu sędziemu zgłoszenie

wniosków odrębnych lub propozycji odmiennych oraz odniesienia się do każdego

indywidualnego przypadku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Badanie zgodności przepisów ustaw z Konstytucją należy do Trybunału

Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 7 listopada 2005 r., P 20/04 uznał, że art. 94

§ 1 ustawy reformującej sądownictwo administracyjne jest zgodny z art. 2, art. 32,

art. 178 ust. 1 i art. 180 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu

powołanego wyroku, którego Sąd Najwyższy nie będzie powielał, Trybunał odniósł

się do kwestii zgodności zakwestionowanej regulacji z Konstytucją również w

aspekcie zakresu i skali zróżnicowania statusu sędziów Naczelnego Sądu

Administracyjnego, o których mowa w art. 93 – 95 ustawy oraz zasady praw

nabytych wskazując, iż „nie ma czegoś takiego, jak konstytucyjne podmiotowe prawo

sędziego do „nieusuwalności” czy też do „zajmowania określonego stanowiska

służbowego w określonym sądzie”, a „dopiero w sytuacji, gdyby okazało się, że w

praktyce sądowej art. 94 § 1 ustawy rozumiany jest w taki sposób, iż prowadzi to do

odebrania lub ograniczenia konkretnie wskazanych praw podmiotowych, byłaby

podstawa do ewentualnych rozważań, czy doszło do naruszenia zasady praw

nabytych”.

Konsekwencją uznania art. 94 § 1 ustawy reformującej sądownictwo

administracyjne za zgodny z art. 180 Konstytucji jest nietrafność zarzutu, iż

zakwestionowane uregulowanie narusza art. 179 Konstytucji oraz może skutkować

naruszeniem prawa do rozpatrzenia sprawy przez niezawisły sąd (art. 45 ust. 1

Konstytucji). Przepis art. 179 ustawy zasadniczej przewiduje powoływanie sędziów

na czas nieoznaczony i pozostaje w ścisłym związku z art. 180 ust. 1 Konstytucji,

stanowiącym o nieusuwalności sędziów jako „fundamencie” funkcjonowania władzy

sądowniczej i gwarancji niezawisłości sędziowskiej. Dlatego też przepisy te muszą

być rozpatrywane łącznie. W uzasadnieniu wyroku z dnia 7 listopada 2005 r., P

20/04 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż w konstytucyjnej formule zawartej w art.

180 ust. 1 i pozostającej w związku z art. 179 „chodzi ogólnie o funkcję (stanowisko)

sędziego, ponieważ z ustrojowego punktu widzenia zwolnienie sędziego ze służby

stanowi najpoważniejsze „zagrożenie” dla jego niezawisłości. O wiele mniejsze

niebezpieczeństwo niesie natomiast z sobą przeniesienie na inne stanowisko. W

kolejnych ustępach art. 180 Konstytucji sprecyzowano zakres dopuszczalnych

odstępstw od zasady podstawowej, przy czym regulacja zawarta w ust. 2 i 5 dotyczy

również przeniesienia sędziego na inne stanowisko służbowe, to jest do innego sądu

(również w innej siedzibie) lub na inne stanowisko w tym samym sądzie. Gwarancji

nieusuwalności, która nie ma charakteru absolutnego, nie można zatem odnosić w

równej mierze do zwolnienia ze służby i do przeniesienia na inne stanowisko

służbowe”. Skoro zatem art. 94 § 1 ustawy jest zgodny z art. 180 Konstytucji należy

uznać, iż nie zachodzi jego niezgodność z art. 179 ustawy zasadniczej, a gdy nadto

jest zgodny z art. 178 ust. 1 Konstytucji nie może skutkować naruszeniem jej art. 45

ust. 1.

Nieuzasadniony jest zarzut niezgodności art. 94 § 1 ustawy reformującej

sądownictwo administracyjne, a w konsekwencji zaskarżonej decyzji, z art. 52 ust. 1 i

art. 186 ust. 1 Konstytucji poprzez brak ustawowych i poddających się kontroli

kryteriów

decydujących

o

przeniesieniu

części

sędziów

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego na stanowiska sędziów wojewódzkich sądów administracyjnych.

Zarzut ten odwołujący powiązał z konstytucyjnymi zasadami równości (art. 32),

państwa prawa (art. 2) i nieusuwalności sędziów (art. 180), w którym to zakresie

zakwestionowany przepis został przez Trybunał Konstytucyjny uznany za zgodny z

ustawą zasadniczą. Ponadto w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 listopada 2005 r., P

20/04

Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż powierzenie dokonania przeniesienia

sędziów Prezesowi Naczelnego Sądu Administracyjnego bez wskazania konkretnych

kryteriów ustawowych, jakimi powinien się kierować przy dokonywaniu wyboru

sędziów

„delegowanych”

oraz

sędziów

„przeniesionych”

było

konstytucyjnie

dopuszczalne również z tego względu, iż zagwarantowano prawo odwołania do Sądu

Najwyższego, zapewniające zainteresowanemu możliwość wykazania, że działania

Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w jego przypadku miały charakter

dyskryminujący albo oparte były na nieuzasadnionych lub nieprawdziwych

podstawach faktycznych. Na takie okoliczności w odniesieniu do swojej osoby

odwołujący się nie powołuje.

Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 94 § 1 ustawy poprzez

zastosowanie

przez

Prezesa

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego

„trybu

przeniesienia” pomimo, iż wcześniej został przez niego zastosowany „tryb

delegowania”. W myśl art. 93 ustawy osoby powołane na stanowiska sędziów

Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie dotychczasowych przepisów

pozostają sędziami Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przepis ten należy

rozumieć jako regułę, zgodnie z którą po dniu wejścia w życie ustawy osoby w nim

wymienione pozostają na stanowisku sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Na warunkach przewidzianych w art. 95 § 1 ustawy Prezes Naczelnego Sądu

Administracyjnego może delegować sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego

(a więc tego, o którym mowa w art. 93 ustawy) do pełnienia obowiązków w

wojewódzkim

sądzie

administracyjnym.

Należy podzielić

zaprezentowany w

odpowiedzi na odwołanie pogląd Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w

toku delegacji nie następuje zmiana statusu sędziego, który otrzymuje jedynie

uprawnienie do orzekania w innym sądzie. A zatem w okresie objętym delegowaniem

mogą być podejmowane w stosunku do tego sędziego czynności dotyczące jego

stosunku służbowego, w tym przeniesienie na stanowisko sędziego wojewódzkiego

sądu administracyjnego w trybie określonym w art. 94 § 1 ustawy, który to przepis

został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za zgodny z ustawą zasadniczą.

Zgodna z Konstytucją ustawowa kompetencja Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego do skutecznego przeniesienia sędziego Naczelnego Sądu

Administracyjnego na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego

w miejscowości, w której pełnił służbę, z pozostawieniem mu prawa do

wynagrodzenia

i

tytułu

przysługującego

sędziemu

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego (art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy), wymagała jedynie

zasięgnięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przepis ten nie

wymaga bowiem uzyskania zgody sędziego na takie przeniesienie, ani też zapytania

go o taką zgodę. Ze stanowiska Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego,

zawartego w odpowiedzi na odwołanie i nie podważanego przez odwołującego

wynika,

że

zasadnicze

kryteria

dotyczące

przenoszenia

sędziów

zostały

wypracowane przez Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego i zaakceptowane

przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów tego Sądu w dniu 9 lutego 2004 r. W

konsekwencji w trakcie obrad w dniu 23 lutego 2004 r. Kolegium zaopiniowało

przeniesienie poszczególnych sędziów. Polegało to na odczytywaniu przez

przewodniczącego Kolegium kolejno nazwisk wszystkich przenoszonych sędziów,

zadaniu pytania, czy w stosunku do propozycji przeniesienia wymienionych sędziów

są inne propozycje, a następnie przystąpieniu do aktu głosowania. Ten sposób

postępowania umożliwiał zgłoszenie odrębnego wniosku w przypadku każdego

sędziego, odmiennej propozycji oraz odniesienia się do każdego indywidualnego

przypadku oddzielnie. Termin posiedzenia Kolegium był ogłoszony w trakcie

poprzedzającego

go

Zgromadzenia

Ogólnego,

a

przebieg

posiedzenia

–

powszechnie znany, gdyż w skład Kolegium wchodzili członkowie reprezentujący

wszystkie Ośrodki Zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego i wszystkie

wydziały orzecznicze tego Sądu w Warszawie. Taki skład Kolegium został powołany

celem zapewnienia wszystkim jednostkom organizacyjnym Sądu przedstawiciela w

tym organie w związku z reformą sądownictwa. Uniknięto indywidualnych ocen w

zakresie wypełniania przez poszczególnych sędziów obowiązków sędziowskich, a

zwłaszcza działalności orzeczniczej sędziów, co naruszałoby zasadę niezawisłości

sędziowskiej oraz podważało przyczynę przeniesienia, którą była zmiana ustroju

sądów.

Należy uznać, iż zastosowany tryb procedury spełniał ustawowe wymagania

zasięgnięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego koniecznej dla

skutecznego przeniesienia sędziego na podstawie art. 94 § 1 zdanie pierwsze

ustawy, gdyż faktycznie i realnie umożliwiał indywidualizację formułowania tego typu

opinii w stosunku do poszczególnych sędziów. Tryb ten był wprowadzony po

uprzedniej

konsultacji

oraz

akceptacji

przez

całe

środowisko

sędziowskie

Naczelnego Sądu Administracyjnego (jego Kolegium i Zgromadzenie Ogólne),

zapewniał obiektywnie sprawne i szybkie przeprowadzenie tej procedury w stosunku

do wszystkich przenoszonych sędziów, a w konsekwencji zapewniał skuteczne

wywiązanie

się

upoważnionych

organów z ciążącego

na nich

obowiązku

wprowadzenia

w

życie

tego

etapu

reformy

ustrojowej

sądownictwa

administracyjnego. Tryb ten nie naruszał również żadnych obowiązujących w tym

zakresie przepisów ustawowych (por. także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12

stycznia 2006 r., III PO 1/04 – dotychczas niepublikowany).

W konsekwencji niezasadny okazał się zawarty w uzasadnieniu odwołania

zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne

wyjaśnienie

indywidualnej

sytuacji

odwołującego

i

przebiegu

jego

służby

sędziowskiej oraz niewskazanie w zaskarżonej decyzji indywidualnych motywów,

jakimi kierował się organ decyzyjny przy podejmowaniu konkretnego rozstrzygnięcia,

a powołanie się jedynie na pozaustawowe kryterium miejsca zamieszkania.

Zasadnicze kryterium, jakim było dotychczasowe miejsce pełnienia przez sędziego

służby, zostało wypracowane przez Kolegium i zaakceptowane przez Zgromadzenie

Ogólne Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z celowym pominięciem

indywidualnych ocen w zakresie działalności orzeczniczej poszczególnych sędziów i

wypełniania

przez

nich

obowiązków

sędziowskich.

Ponadto

trafne

jest

zaprezentowane w odpowiedzi na odwołanie przez Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego stanowisko, że rozstrzygnięcia w kwestii przeniesienia lub

delegowania sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego do wojewódzkiego sądu

administracyjnego – jako rozstrzygnięcia indywidualne podejmowane w ramach

istniejącego już i trwającego nadal stosunku służbowego – nie są decyzjami

administracyjnymi, a to oznacza, że nie stosuje się do nich przepisów Kodeksu

postępowania administracyjnego.

Z powyższych względów odwołanie – jako nieuzasadnione – podlega

oddaleniu na podstawie art. 49 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju

sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zmianami) w związku z art. 8 §

1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052

ze zmianami) oraz w związku z art. 75 § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zmianami).