III PO 35/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PO 35/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Herbert Szurgacz

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca)

Protokolant Edyta Jastrzębska

w sprawie z odwołania sędziego K.S.

od decyzji Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego

w przedmiocie przeniesienia na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu

administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...],

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 8 marca 2006 r.,

oddala odwołanie.

Uzasadnienie

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia 1 marca 2004 r.,

wydaną na podstawie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy

wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze

zmianami, powoływanej dalej jako ustawa reformująca sądownictwo administracyjne

lub ustawa), przeniósł z dniem 15 marca 2004 r. sędziego Naczelnego Sądu

Administracyjnego

K.S.

Administracyjnego

do

na

stanowisko

Wojewódzkiego

sędziego

Sądu

Wojewódzkiego

Administracyjnego

w

Sądu

[...].

W

uzasadnieniu decyzji Prezes NSA podniósł, iż podstawowym celem reformy

sądownictwa

administracyjnego

było

zapewnienie

sprawnego

działalności

orzeczniczej

wojewódzkich

sądów

przez

wykonywania

administracyjnych,

utworzonych rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie

utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz utworzenia ich siedzib i

obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652). Osiągnięcie tego celu było możliwe w

drodze przenoszenia sędziów NSA na stanowiska sędziowskie w odpowiednich

wojewódzkich sądach administracyjnych na podstawie art. 94 § 1 ustawy, który

upoważnia Prezesa NSA do przeniesienia sędziego NSA na stanowisko sędziego

wojewódzkiego sądu administracyjnego, po zasięgnięciu opinii Kolegium NSA.

W skład NSA wchodziło 280 sędziów powołanych na te stanowiska na podstawie

dotychczasowych przepisów. Na wniosek Zgromadzenia Ogólnego Sędziów NSA,

Prezydent RP rozporządzeniem z dnia 18 lutego 2004 r. w sprawie ustalenia liczby

stanowisk sędziowskich w Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz liczby

wiceprezesów (Dz.U. Nr 26, poz. 228), ustalił liczbę stanowisk sędziowskich na 50.

Wymagało to przeniesienia znacznej liczby powołanych wcześniej sędziów NSA do

wojewódzkich sądów administracyjnych.

W odniesieniu do przenoszonych sędziów NSA, zajmujących dotychczas stanowiska

sędziowskie w zniesionych z dniem 1 stycznia 2004 r. ośrodkach zamiejscowych

NSA, Kolegium NSA i Zgromadzenie Ogólne Sędziów NSA przyjęły regułę, że będą

oni wykonywać obowiązki sędziowskie w wojewódzkich sądach administracyjnych

utworzonych w miejscowościach siedzib zniesionych ośrodków zamiejscowych NSA,

w których sędziowie dotychczas pełnili służbę. Decyzja o przeniesieniu sędziego

Naczelnego Sądu Administracyjnego K.S. została podjęta w celu zapewnienia

sprawnego funkcjonowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...].

W

odwołaniu

od

powyższej

decyzji

sędzia

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego K.S. zarzuciła naruszenie art. 178 ust. 1, art. 179 i art. 180 ust. 1,

2 i 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002

r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i

ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,

poz. 1271 ze zm.) w zakresie określonej w nim procedury przenoszenia sędziego

Naczelnego Sądu Administracyjnego na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu

administracyjnego oraz art. 107 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż stanowiący materialnoprawną

podstawę zaskarżonej decyzji przepis art. 94 § 1 ustawy jest niezgodny z art. 178

ust. 1, art. 179 i art. 180 ust. 1, 2 i 5 Konstytucji. Gwarantem określonej w art. 178

ust. 1 Konstytucji zasady niezawisłości jest instytucja nieusuwalności sędziego (art.

180 ust. 1 Konstytucji). Przeniesienie sędziego na inne stanowisko, niż to, na które

na mocy art. 179 Konstytucji powołał go Prezydent RP, może nastąpić tylko w

przypadkach określonych w art. 180 ust. 2 i 5 Konstytucji. Skoro ustawa zasadnicza

przewiduje możliwość przeniesienia sędziego wbrew jego woli na inne stanowisko

jedynie na mocy orzeczenia sądu i tylko w przypadkach określonych w ustawie, to

możliwość przeniesienia sędziego – z uwagi na zmiany ustroju sądów – na

stanowisko inne niż to, na które został powołany przez Prezydenta RP uchybia

zasadzie nieusuwalności sędziów, w szczególności pozostaje w sprzeczności z

normami wyrażonymi w art. 180 ust. 2 i 5 Konstytucji RP. Naruszenie zasady

nieusuwalności godzące w niezawisłość sędziowską skutkować może naruszeniem

prawa do rozpatrzenia sprawy przez niezawisły sąd (art. 45 Konstytucji RP).

Podstawy przeniesienia nie może również stanowić art. 75 § 2 ustawy z dnia 27 lipca

2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze

zmianami).

Odwołująca podniosła również, iż przepis art. 94 § 1 ustawy jest sprzeczny z

jej art. 93 stanowiącym, iż osoby powołane na stanowiska sędziów Naczelnego Sądu

Administracyjnego na podstawie dotychczasowych przepisów pozostają sędziami

Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pozostawienie przeniesionym sędziom tytułu

sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego i wynagrodzenia nie jest bowiem

tożsame z zajmowaniem stanowiska sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Konsekwencją niekonstytucyjności art. 94 § 1 ustawy jest niekonstytucyjność § 2

tego

przepisu,

wprowadzającego

możliwość

przeniesienia

przez

Prezesa

Naczelnego Sądu Administracyjnego sędziego – bez udziału Prezydenta i Krajowej

Rady

Sądownictwa

–

ze

stanowiska

sędziego

wojewódzkiego

sądu

administracyjnego w wojewódzkim sądzie administracyjnym na stanowisko sędziego

Naczelnego Sądu Administracyjnego w Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Ta

sprzeczność art. 93 i art. 94 § 1 i 2 ustawy powoduje niemożność ustalenia składu

sędziów

tworzących

Administracyjnego

i

Zgromadzenie

Ogólne

Zgromadzenie

Sędziów

Ogólne

Wojewódzkiego

Sędziów

Naczelnego

Sądu

Sądu

Administracyjnego.

Przepis art. 94 § 1 ustawy budzi również wątpliwości co do jego zgodności z

Konstytucją z tego powodu, że nie formułuje jakichkolwiek kryteriów decydujących o

przeniesieniu z grona sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego ich części na

stanowiska

sędziów

wojewódzkiego

sądu

administracyjnego.

Z

uzyskanych

informacji wynika, że przesądzać o tym miała (choć nie zawsze) data powołania na

stanowisko i miejsce zamieszkania. Stanowi to naruszenie art. 32 Konstytucji,

statuującego zasadę równości wobec prawa, art. 52 Konstytucji zapewniającego

każdemu wolność poruszania się po terytorium RP oraz wyboru miejsca

zamieszkania i art. 65 ust. 1 Konstytucji zapewniającego każdemu wolność wyboru

miejsca pracy. Brak ustawowych kryteriów przeniesienia części sędziów NSA

posiadających nominację Prezydenta RP na stanowisko sędziów NSA na niższe

stanowiska sędziów wojewódzkich sądów administracyjnych koliduje z zasadą

demokratycznego państwa prawa i nieusuwalności sędziów. Brak udziału Krajowej

Rady Sądownictwa w tej procedurze narusza przepis art. 186 Konstytucji RP,

uniemożliwiając ochronę zasady niezawisłości i niezależności sędziowskiej oraz

prowadząc do nie poddających się kontroli i podważających prestiż wymiaru

sprawiedliwości kryteriów oceny sędziów przez Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego.

Stosownie do art. 94 § 1 przeniesienie sędziego NSA na stanowisko sędziego

wojewódzkiego sądu administracyjnego może nastąpić po zasięgnięciu opinii

Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z zasięgnięciem opinii nie może być

utożsamiane wskazanie w uzasadnieniu decyzji, że Kolegium Naczelnego Sądu

Administracyjnego przyjęło „regułę”, iż sędziowie dotychczasowych ośrodków

zamiejscowych

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego

będą

pełnili

obowiązki

sędziowskie w wojewódzkich sądach administracyjnych, utworzonych w byłych

ośrodkach zamiejscowych. Tymczasem przedmiotową decyzją dokonano nie

powierzenia obowiązków sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego w

wojewódzkim sądzie administracyjnym, lecz przeniesienia na stanowisko sędziego

wojewódzkiego sądu administracyjnego w wojewódzkim sądzie administracyjnym.

Odwołująca podniosła, iż ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. przewiduje

sprawowanie

urzędu

przez

sędziego

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego

powołanego na to stanowisko na podstawie dotychczasowych przepisów poprzez: 1)

pozostanie w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, 2) delegowanie do pełnienia

obowiązków (w tym orzekania) w jednym z wojewódzkich sądów administracyjnych i

3) przeniesienie na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego w

wojewódzkim sądzie administracyjnym. W dniu 5 stycznia 2004 r. Prezes

Naczelnego Sądu Administracyjnego delegował ją do orzekania w Wojewódzkim

Sądzie Administracyjnym w [...] na okres od 1 stycznia do 31 marca 2004 r.,

przywołując w podstawie prawnej art. 95 § 1 wspomnianej ustawy, zatem dokonał

wyboru trybu delegowania jej do WSA w [...]. Skoro w okresie delegowania nie

nastąpiły nowe okoliczności faktyczne lub prawne, nie było podstaw do zmiany raz

zastosowanego trybu. Ponadto w okresie od 15 do 31 marca 2004 r. funkcjonowały

w obrocie prawnym dwa różne akty odmiennie określające status prawny

odwołującej. Z aktów władczych podjętych przez Prezesa NSA nie wynika bowiem,

aby delegacja do orzekania w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym na okres od 1

stycznia do 31 marca 2004 r. została uchylona.

Zdaniem odwołującej kwestionowana decyzja narusza również art. 107 § 3

k.p.a., gdyż jej uzasadnienie nie zawiera elementów wymaganych przez powołany

przepis. Organ decyzyjny nie wskazał bowiem indywidualnych motywów, jakimi

kierował się przy podejmowaniu konkretnego rozstrzygnięcia.

W konkluzji odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o oddalenie odwołania

podkreślając, że zmiany ustroju sądów administracyjnych wymusiły przeniesienia

niektórych

sędziów

administracyjnych,

z

NSA

na

stanowiska

pozostawieniem

im

sędziów

tytułu

i

wojewódzkich

wynagrodzenia

sądów

sędziego

Naczelnego Sądu Administracyjnego, co odpowiada art. 180 ust. 5 Konstytucji. Takie

decyzje o przeniesieniu nie naruszały żadnych zasad konstytucyjnych, ale były

konieczne i zmierzały do realizacji reformy sądownictwa administracyjnego, a przy

tym zostały podjęte po wypracowaniu przez Kolegium NSA zasadniczych kryteriów

przenoszenia sędziów, które zostały zaakceptowane przez Zgromadzenie Ogólne

Sędziów tego Sądu w sposób, który umożliwiał każdemu sędziemu zgłoszenie

wniosków odrębnych lub propozycji odmiennych oraz odniesienia się do każdego

indywidualnego przypadku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Badanie zgodności przepisów ustaw z Konstytucją należy do Trybunału

Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 7 listopada 2005 r., P 20/04 uznał, że art. 94

§ 1 ustawy reformującej sądownictwo administracyjne jest zgodny z art. 2, art. 32,

art. 178 ust. 1 i art. 180 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu

powołanego wyroku, którego Sąd Najwyższy nie będzie powielał, Trybunał odniósł

się do kwestii zgodności zakwestionowanej regulacji z Konstytucją również w

aspekcie zakresu i skali zróżnicowania statusu sędziów Naczelnego Sądu

Administracyjnego, o których mowa w art. 93 – 95 ustawy oraz zasady praw

nabytych wskazując, iż „nie ma czegoś takiego, jak konstytucyjne podmiotowe prawo

sędziego do „nieusuwalności” czy też do „zajmowania określonego stanowiska

służbowego w określonym sądzie”, a „dopiero w sytuacji, gdyby okazało się, że w

praktyce sądowej art. 94 § 1 ustawy rozumiany jest w taki sposób, iż prowadzi to do

odebrania lub ograniczenia konkretnie wskazanych praw podmiotowych, byłaby

podstawa do ewentualnych rozważań, czy doszło do naruszenia zasady praw

nabytych”.

Konsekwencją uznania art. 94 § 1 ustawy reformującej sądownictwo

administracyjne za zgodny z art. 180 Konstytucji jest nietrafność zarzutu, iż

zakwestionowane uregulowanie narusza art. 179 Konstytucji oraz może skutkować

naruszeniem prawa do rozpatrzenia sprawy przez niezawisły sąd (art. 45

Konstytucji). Przepis art. 179 ustawy zasadniczej przewiduje powoływanie sędziów

na czas nieoznaczony i pozostaje w ścisłym związku z art. 180 ust. 1 Konstytucji,

stanowiącym o nieusuwalności sędziów jako „fundamencie” funkcjonowania władzy

sądowniczej i gwarancji niezawisłości sędziowskiej. Dlatego też przepisy te muszą

być rozpatrywane łącznie. W uzasadnieniu wyroku z dnia 7 listopada 2005 r., P

20/04 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż w konstytucyjnej formule zawartej w art.

180 ust. 1 i pozostającej w związku z art. 179 „chodzi ogólnie o funkcję (stanowisko)

sędziego, ponieważ z ustrojowego punktu widzenia zwolnienie sędziego ze służby

stanowi najpoważniejsze „zagrożenie” dla jego niezawisłości. O wiele mniejsze

niebezpieczeństwo niesie natomiast z sobą przeniesienie na inne stanowisko. W

kolejnych ustępach art. 180 Konstytucji sprecyzowano zakres dopuszczalnych

odstępstw od zasady podstawowej, przy czym regulacja zawarta w ust. 2 i 5 dotyczy

również przeniesienia sędziego na inne stanowisko służbowe, to jest do innego sądu

(również w innej siedzibie) lub na inne stanowisko w tym samym sądzie. Gwarancji

nieusuwalności, która nie ma charakteru absolutnego, nie można zatem odnosić w

równej mierze do zwolnienia ze służby i do przeniesienia na inne stanowisko

służbowe”. Skoro zatem art. 94 § 1 ustawy jest zgodny z art. 180 Konstytucji należy

uznać, iż nie zachodzi jego niezgodność z art. 179 ustawy zasadniczej, a gdy nadto

jest zgodny z art. 178 ust. 1 Konstytucji nie może skutkować naruszeniem jej art. 45.

Nieuzasadniony jest zawarty w uzasadnieniu odwołania zarzut niezgodności

art. 94 § 1 ustawy reformującej sądownictwo administracyjne z art. 52, art. 65 ust. 1 i

art. 186 Konstytucji poprzez brak ustawowych i poddających się kontroli kryteriów

decydujących o przeniesieniu części sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego

na stanowiska sędziów wojewódzkich sądów administracyjnych. Zarzut ten

odwołująca powiązała z konstytucyjnymi zasadami równości wobec prawa (art. 32),

państwa prawa (art. 2) i nieusuwalności sędziów (art. 180), w którym to zakresie

zakwestionowany przepis został przez Trybunał Konstytucyjny uznany za zgodny z

ustawą zasadniczą. Ponadto w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 listopada 2005 r., P

20/04

Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż powierzenie dokonania przeniesienia

sędziów Prezesowi Naczelnego Sądu Administracyjnego bez wskazania konkretnych

kryteriów ustawowych, jakimi powinien się kierować przy dokonywaniu wyboru

sędziów

„delegowanych”

oraz

sędziów

„przeniesionych”

było

konstytucyjnie

dopuszczalne również z tego względu, iż zagwarantowano prawo odwołania do Sądu

Najwyższego, zapewniające zainteresowanemu możliwość wykazania, że działania

Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w jego przypadku miały charakter

dyskryminujący albo oparte były na nieuzasadnionych lub nieprawdziwych

podstawach faktycznych. Na takie okoliczności w odniesieniu do swojej osoby

odwołująca się nie powołuje.

W konsekwencji nietrafny jest zarzut niekonstytucyjności art. 94 § 2 ustawy

reformującej sądownictwo administracyjne, którą odwołująca uzasadnia jako

następstwo niekonstytucyjności § 1 powołanego przepisu. Należy przy tym zwrócić

uwagę, iż przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa

Naczelnego Sądu Administracyjnego o przeniesieniu w trybie art. 94 § 1 ustawy.

Wyklucza to możliwość badania przez Sąd Najwyższy w tym postępowaniu innych

niż

ustawowo

określone

następstw

prawnych

decyzji

dotyczącej

kwestii

przeniesienia, w tym związanych z ustaleniem składu sędziów tworzących

Zgromadzenia Ogólne Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich

sądów administracyjnych.

Za nieuzasadnione muszą być uznane zarzuty odwołującej, iż art. 94 § 1

ustawy pozostaje w sprzeczności z jej art. 93 oraz naruszenia pierwszego z

wymienionych przepisów poprzez zastosowanie przez Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego „trybu przeniesienia” pomimo, iż wcześniej został przez niego

zastosowany „tryb delegowania”. W myśl art. 93 ustawy osoby powołane na

stanowiska

sędziów

dotychczasowych

Naczelnego

przepisów

Sądu

pozostają

Administracyjnego

sędziami

na

podstawie

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego. Przepis ten należy rozumieć jako regułę, zgodnie z którą po dniu

wejścia w życie ustawy osoby w nim wymienione pozostają na stanowisku sędziego

Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na warunkach przewidzianych w art. 95 § 1

ustawy Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego może delegować sędziego

Naczelnego Sądu Administracyjnego (a więc tego, o którym mowa w art. 93 ustawy)

do pełnienia obowiązków w wojewódzkim sądzie administracyjnym. Należy podzielić

zaprezentowany w odpowiedzi na odwołanie pogląd Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego, że w toku delegacji nie następuje zmiana statusu sędziego, który

otrzymuje jedynie uprawnienie do orzekania w innym sądzie. A zatem w okresie

objętym delegowaniem mogą być podejmowane w stosunku do tego sędziego

czynności dotyczące jego stosunku służbowego, w tym przeniesienie na stanowisko

sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego w trybie określonym w art. 94 § 1

ustawy, który to przepis został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za zgodny z

ustawą zasadniczą.

Zgodna z Konstytucją ustawowa kompetencja Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego do skutecznego przeniesienia sędziego Naczelnego Sądu

Administracyjnego na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego

w miejscowości, w której pełnił służbę, z pozostawieniem mu prawa do

wynagrodzenia

i

tytułu

przysługującego

sędziemu

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego (art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy), wymagała jedynie

zasięgnięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przepis ten nie

wymaga bowiem uzyskania zgody sędziego na takie przeniesienie, ani też zapytania

go o taką zgodę. Ze stanowiska Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego,

zawartego w odpowiedzi na odwołanie i nie podważanego przez odwołującą wynika,

że zasadnicze kryteria dotyczące przenoszenia sędziów zostały wypracowane przez

Kolegium

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego

i

zaakceptowane

przez

Zgromadzenie Ogólne Sędziów tego Sądu w dniu 9 lutego 2004 r. W konsekwencji w

trakcie obrad w dniu 23 lutego 2004 r. Kolegium zaopiniowało przeniesienie

poszczególnych sędziów. Polegało to na odczytywaniu przez przewodniczącego

Kolegium kolejno nazwisk wszystkich przenoszonych sędziów, zadaniu pytania, czy

w stosunku do propozycji przeniesienia wymienionych sędziów są inne propozycje, a

następnie przystąpieniu do aktu głosowania. Ten sposób postępowania umożliwiał

zgłoszenie odrębnego wniosku w przypadku każdego sędziego, odmiennej

propozycji oraz odniesienia się do każdego indywidualnego przypadku oddzielnie.

Termin posiedzenia Kolegium był ogłoszony w trakcie poprzedzającego go

Zgromadzenia Ogólnego, a przebieg posiedzenia – powszechnie znany, gdyż w

skład Kolegium wchodzili członkowie reprezentujący wszystkie Ośrodki Zamiejscowe

Naczelnego Sądu Administracyjnego i wszystkie wydziały orzecznicze tego Sądu w

Warszawie. Taki skład Kolegium został powołany celem zapewnienia wszystkim

jednostkom organizacyjnym Sądu przedstawiciela w tym organie w związku z

reformą sądownictwa. Uniknięto indywidualnych ocen w zakresie wypełniania przez

poszczególnych sędziów obowiązków sędziowskich, a zwłaszcza działalności

orzeczniczej sędziów, co naruszałoby zasadę niezawisłości sędziowskiej oraz

podważało przyczynę przeniesienia, którą była zmiana ustroju sądów.

Należy uznać, iż zastosowany tryb procedury spełniał ustawowe wymagania

zasięgnięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego koniecznej dla

skutecznego przeniesienia sędziego na podstawie art. 94 § 1 zdanie pierwsze

ustawy, gdyż faktycznie i realnie umożliwiał indywidualizację formułowania tego typu

opinii w stosunku do poszczególnych sędziów. Tryb ten był wprowadzony po

uprzedniej

konsultacji

oraz

akceptacji

przez

całe

środowisko

sędziowskie

Naczelnego Sądu Administracyjnego (jego Kolegium i Zgromadzenie Ogólne),

zapewniał obiektywnie sprawne i szybkie przeprowadzenie tej procedury w stosunku

do wszystkich przenoszonych sędziów, a w konsekwencji zapewniał skuteczne

wywiązanie

się

wprowadzenia

upoważnionych

w

życie

tego

organów z ciążącego

etapu

reformy

na nich

ustrojowej

obowiązku

sądownictwa

administracyjnego. Tryb ten nie naruszał również żadnych obowiązujących w tym

zakresie przepisów ustawowych (por. także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12

stycznia 2006 r., III PO 1/04 – dotychczas niepublikowany).

W konsekwencji niezasadny okazał się zarzut naruszenia przez zaskarżoną

decyzję art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w niej indywidualnych motywów,

jakimi kierował się organ decyzyjny przy podejmowaniu konkretnego rozstrzygnięcia,

a powołanie się jedynie na pozaustawowe kryterium miejsca dotychczasowego

pełnienia służby. Takie zasadnicze kryterium zostało bowiem wypracowane przez

Kolegium i zaakceptowane przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów Naczelnego Sądu

Administracyjnego. Ponadto trafne jest zaprezentowane w odpowiedzi na odwołanie

przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że rozstrzygnięcia

w

kwestii

przeniesienia

lub

delegowania

sędziego

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego do wojewódzkiego sądu administracyjnego – jako rozstrzygnięcia

indywidualne podejmowane w ramach istniejącego już i trwającego nadal stosunku

służbowego – nie są decyzjami administracyjnymi, a to oznacza, że nie stosuje się

do nich przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotowa decyzja

nie jest również sprzeczna z przyjętą przez Kolegium „regułą”, albowiem zawarty w

tej ostatniej zwrot, iż „sędziowie dotychczasowych ośrodków zamiejscowych

Naczelnego Sądu Administracyjnego będą wykonywać obowiązki sędziowskie w

wojewódzkich sądach administracyjnych” obejmuje wykonywanie obowiązków

sędziowskich w wojewódzkim sądzie administracyjnym w ramach przeniesienia na

stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego w takim sądzie.

Z powyższych względów odwołanie – jako nieuzasadnione – podlega

oddaleniu na podstawie art. 49 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju

sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zmianami) w związku z art. 8 §

1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052

ze zmianami) oraz w związku z art. 75 § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zmianami).