III PO 3/08 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 3 lipca 2008 r.

III PO 3/08

Decyzja Ministra Sprawiedliwości-Prokuratora Generalnego o przeniesieniu prokuratora w stan spoczynku na podstawie orzeczenia lekarza orzecznika

ZUS o trwałej niezdolności do pracy powinna wynikać z oceny tego orzeczenia,

a nie wyłącznie z faktu, że zostało wydane.

Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Zbigniew Hajn,

Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2008 r. sprawy z

odwołania Andrzeja B. od decyzji Prokuratora Generalnego z dnia 28 marca 2008 r.

[...] w przedmiocie przeniesienia w stan spoczynku z dniem 11 marca 2008 r.,

o d d a l i ł odwołanie.

Uzasadnienie

Minister Sprawiedliwości Prokurator Generalny decyzją z dnia 28 marca 2008

r. powołując się na art. 70 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) w związku z art. 62a ust. 1 ustawy z

dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. z 2008 r. Nr 7, poz. 39) przeniósł Andrzeja B. - Prokuratora Prokuratury Okręgowej W.-P. w W. z dniem 11 marca 2008 r.

w stan spoczynku ze względu na orzeczenie przez lekarza orzecznika Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych o trwałej niezdolności do pracy Andrzeja B. na stanowisku

prokuratora.

W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że w związku z treścią orzeczenia lekarza orzecznika ZUS wniosek o przeniesienie prokuratora Andrzeja B. w stan

spoczynku wniósł Prokurator Okręgowy W.-P. i wniosek ten poparł Prokurator Apelacyjny w W.

W odwołaniu od powyższej decyzji prokurator Andrzej B., powołując się na: „1)

obrazę prawa procesowego, mającego istotny wpływ na treść merytorycznego roz-

strzygnięcia; 2) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia procesowego,” wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu odwołania Andrzej B. podniósł, że orzeczenie lekarza orzecznika stwierdzające jego trwałą niezdolność do pełnienia obowiązków prokuratora, nie

ma żadnego uzasadnienia. Nie wiadomo z czego wynika orzeczona trwała niezdolność do pełnienia obowiązków prokuratora. Orzeczenie zostało wydane przez młodego lekarza psychiatrę, który nie miał „nawet” uprawnień biegłego sądowego, po 20

minutowym bardzo powierzchownym badaniu, bez uprzedniego przeprowadzenia

kompleksowych badań. Nie dokonano także zgromadzenia i rzetelnej analizy dotychczas wytworzonej dokumentacji lekarskiej przez zespół doświadczonych lekarzy specjalistów. Tymczasem, zdaniem odwołującego „nie chorował na żadne choroby: psychiczne, nerwowe lub somatyczne. Nie miał urazów głowy, ani urazów ciała, nie uległ

żadnemu wypadkowi, nie utracił zdolności czytania i pisania oraz logicznego myślenia, nie przechodził żadnych operacji, nie korzystał z leczeń specjalistycznych, klinicznych lub szpitalnych (...) nie korzystał w okresie swej ponad 35 letniej nienagannej pracy z żadnych urlopów chorobowych, zwolnień lekarskich, z urlopów bezpłatnych, czy z urlopów dla poratowania zdrowia etc.”. Jako dowód odwołujący wskazał

między innymi akta osobowe.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja Prokuratora Generalnego istotnie nie zawiera innych

ustaleń co do stanu zdrowia pana prokuratora Andrzeja B. i co do okoliczności poprzedzających zastosowaną procedurę sprawdzenia jego zdolności do wykonywania

obowiązków prokuratora, poza ustaleniem formalnego rezultatu tej procedury. Można

się z tego powodu zgodzić z zarzutem odwołującego się, że zaskarżona przez niego

decyzja nie zawiera wystarczającego uzasadnienia; nie ma w tym uzasadnieniu

ustaleń, które ujawniałyby dokonanie przez Prokuratora Generalnego oceny (weryfikacji) orzeczenia lekarza orzecznika ZUS. Uzasadnienie przyczyn oparcia się na

orzeczeniu lekarza orzecznika było potrzebne ze względu na strukturę przedmiotowego orzeczenia lekarza orzecznika polegającą na zaznaczeniu na formularzu druku

stwierdzenia trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków prokuratora, bez podania

podstaw (okoliczności) takiej oceny orzeczniczej.

Pomimo wskazanych braków uzasadnienia decyzji Prokuratora Generalnego

Sąd Najwyższy uznał, że akta osobowe, na które powołał się odwołujący, umożliwiają wgląd w okoliczności, którymi musieli kierować się najpierw Prokuratorzy Okręgowy i Apelacyjny, a wreszcie Prokurator Generalny akceptując (nie kwestionując) orzeczenia lekarza orzecznika ZUS. Istotne jest w szczególności wystąpienie

Prokuratora Okręgowego W.-P. do odpowiedniego organu ZUS, pismem z dnia 11

lutego 2008 r., o ustalenie „orzecznicze” co do zdolności prokuratora Andrzeja B. do

wykonywania obowiązków. W piśmie tym podane zostały powtarzające się incydenty

ewidentnie wskazujące na to, że pan prokurator Andrzej B. podlegał zaburzeniom

psychicznym uniemożliwiającym mu wykonywanie obowiązków prokuratora. Ze

względu na treść powyższego pisma przedstawiającego przyczyny, które spowodowały rozpoczęcie z urzędu procedury wyjaśnienia „lekarskiego” stanu zdrowia pana

prokuratora Andrzeja B. nie można uznać, że zasadny jest jego zarzut jakoby zaskarżona decyzja wynikała wyłącznie z niezwykle lakonicznego i pozbawionego jakiegokolwiek oparcia w okolicznościach dotyczących stanu zdrowia i wykonywania

obowiązków służbowych - orzeczenia lekarza orzecznika ZUS. Tak jednak nie jest,

jak twierdzi skarżący, a jego twierdzenia, na których oparł podniesione w odwołaniu

zarzuty okazały się niewiarygodne w świetle dokumentu, który - jak należy przyjąć

stosownie do profesjonalnych sprawności prokuratora powołującego się na akta osobowe - powinien być panu prokuratorowi Andrzejowi B. znany.

Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że niekwestionowane w odwołaniu „formalne” zachowanie w zaskarżonej decyzji ustawowo

ukształtowanych warunków (procedury) przeniesienia prokuratora w stan spoczynku

ze względu na orzeczoną trwałą niezdolność do pracy na stanowisku prokuratora nie nasuwa wątpliwości, na które powołał się skarżący.