III PO 25/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PO 25/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

Protokolant Ewa Wolna

w sprawie z odwołania sędziego L.B.

od decyzji Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 1 marca 2004 r., w przedmiocie przeniesienia na stanowisko sędziego

wojewódzkiego sądu administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w [...],

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 16 lutego 2006 r.,

oddala odwołanie.

U z a s a d n i e n i e.

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydał 1 marca

2004 r. decyzję

, zgodnie z którą L.B. – sędzia Naczelnego Sądu

Administracyjnego, w oparciu o art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i

ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,

poz. 1271 ze zm.), została przeniesiona na stanowisko sędziego wojewódzkiego

sądu administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dniem

15 marca 2004 r.

W uzasadnieniu decyzji Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego

wskazał, że podstawowym celem reformy sądownictwa administracyjnego jest

zapewnienie

sprawnego

wykonywania

działalności

orzeczniczej

przez

wojewódzkich sądów administracyjnych utworzonych rozporządzeniem Prezydenta

RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów

administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72,

poz. 652). Osiągnięcie tego celu jest możliwe, zgodnie z założeniami przyjętymi w

toku prac nad projektami ustaw reformujących sądownictwo administracyjne, w

drodze przenoszenia sędziów NSA na stanowiska sędziowskie w wojewódzkich

sądach administracyjnych. Podstawę przeniesienia sędziego NSA na stanowisko

sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego w odpowiednim wojewódzkim

sądzie administracyjnym stanowi art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Stosownie do tego przepisu

Prezes NSA może przenieść sędziego na stanowisko sędziego wojewódzkiego

sądu administracyjnego, po zasięgnięciu opinii Kolegium NSA. Prezes Naczelnego

Sądu Administracyjnego wyjaśnił, że w skład Naczelnego Sądu Administracyjnego

wchodzi obecnie 280 sędziów NSA powołanych na te stanowiska na podstawie

dotychczasowych przepisów. Na wniosek Zgromadzenia Ogólnego Sędziów NSA,

Prezydent RP rozporządzeniem z dnia 18 lutego 2004 r. w sprawie ustalenia liczby

stanowisk sędziowskich w Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz liczby

wiceprezesów (Dz. U. Nr 26, poz. 228) ustalił liczbę stanowisk sędziowskich w NSA

na 50. Oznacza to przeniesienie znacznej liczby sędziów NSA powołanych na

podstawie dotychczasowych przepisów do wojewódzkich sądów administracyjnych.

W odniesieniu do sędziów NSA zajmujących dotychczas stanowiska sędziowskie w

zniesionych, z dniem 1 stycznia 2004 r., ośrodkach zamiejscowych NSA przyjęto

regułę, że sędziowie ci będą wykonywać obowiązki sędziowskie w wojewódzkich

sądach administracyjnych, utworzonych w miejscowościach siedzib ośrodków

zamiejscowych NSA, w których sędziowie dotychczas pełnili służbę. Reguła ta

została przyjęta przez Kolegium NSA i Zgromadzenie Ogólne Sędziów NSA.

Kierując się tą regułą Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego podjął decyzję o

przeniesieniu

sędzi

na

L.B.

stanowisko

sędzi

wojewódzkiego

sądu

administracyjnego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w [...] z dniem 15

marca 2004 r. w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania tego sądu.

W odwołaniu sędzia Naczelnego Sądu Administracyjnego L.B. zarzuciła

powyższej decyzji naruszenie art. 178 ust. 1, art.179 i art. 180 ust. 1, 2 i 5

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; a także art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002

r.

-

Przepisy

administracyjnych

i

wprowadzające

ustawę

ustawę

Prawo

-

o

o

ustroju

sądów

postępowaniu

przed

sądami

-

Prawo

administracyjnymi (Dz. U. Nr 53, poz. 1271 ze zm.) w zakresie określonej w nim

procedury przenoszenia sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego na

stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jak również art. 107

§ 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

W

uzasadnieniu

odwołania

sędzia

L.B.

podniosła,

że

stanowiący

materialnoprawną podstawę wydanej decyzji art. 94 § 1 powołanej wyżej ustawy,

stanowiący, że „W okresie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy (...)

sędzia Naczelnego Sądu Administracyjnego może być przeniesiony przez Prezesa

Naczelnego Sądu Administracyjnego, po zasięgnięciu opinii Kolegium Naczelnego

Sądu

Administracyjnego,

administracyjnego

na

stanowisko

sędziego

wojewódzkiego

sądu

w miejscowości, w której dotychczas pełnił służbę,

z

pozostawieniem mu prawa do wynagrodzenia i tytułu przysługującego sędziemu

Naczelnego Sądu Administracyjnego (...); jest niezgodny z przepisami art. 178 ust.

1, art. 179 i art. 180 ust. 1, 2 i 5 Konstytucji RP. W szczególności, zgodnie z art.

179 Konstytucji RP sędziowie powoływani są przez Prezydenta Rzeczypospolitej

na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa na czas nieoznaczony. Prezydent

powołując sędziego powołuje go więc na konkretne stanowisko. Skoro zatem

ustawa zasadnicza w art. 180 ust. 1 stanowi, że sędziowie są nieusuwalni, to

oznacza to nieusuwalność ze stanowiska, na które sędziego powołał Prezydent RP.

W opinii odwołującej się nie powinno budzić wątpliwości, że skoro Konstytucja

przewiduje możliwość przeniesienia sędziego wbrew jego woli na inne stanowisko

jedynie na mocy orzeczenia sądu i tylko w przypadkach określonych w ustawie, to

zawarta w art. 94 § 1 powołanej wyżej ustawy możliwość przeniesienia sędziego na

stanowisko inne - niż to, na które został powołany przez Prezydenta RP - z uwagi

na zmiany w ustroju sądów - uchybia zasadzie nieusuwalności sędziów, w

szczególności pozostaje w sprzeczności z normami wyrażonymi w ust. 2 i 5 art. 180

Konstytucji RP. Nie do pogodzenia z zasadą powoływania sędziów i ich

nieusuwalnością jest, aby powołanie na stanowisko, w tym awans sędziego na

stanowisko wyższe, wymagało akceptacji Prezydenta RP i wniosku Krajowej Rady

Sądownictwa, zaś pozbawienie sędziego stanowiska, na które powołał go

Prezydent Państwa, przez przeniesienie na stanowisko niższe, leżało w mocy

Prezesa NSA i aby następowało bez udziału Krajowej Rady Sądownictwa, która

konstytucyjnie powołana jest do stania na straży niezależności sądów i

niezawisłości sędziów (art. 186 ust. 1 Konstytucji RP). Odwołująca się podniosła

również, że kwestionowany art. 94 ust. 1 pozostaje w wewnętrznej sprzeczności z

regulacjami tej ustawy dotyczącymi statusu sędziego NSA. W szczególności art. 93

ustawy stanowi,

że

„Osoby powołane

na

stanowiska

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego na podstawie dotychczasowych przepisów pozostają sędziami

Naczelnego Sądu Administracyjnego". Art. 93 nie przewiduje wyjątku od

ustanowionej nim zasady, co oznacza, że art. 94 ust. 1 ponad to, że uchybia

Konstytucji RP, jest nie do pogodzenia z regulacją zawartą w art. 93.

Podstawy kwestionowanego w sprawie przeniesienia nie może również

stanowić art. 75 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. Nr 98, póz. 1070 ze zm.). Wskazuje się w nim, że zgoda

sędziego na przeniesienie na inne miejsce służbowe nie jest wymagana między

innymi w wypadku zniesienia stanowiska wywołanego zmianą organizacji

sądownictwa lub zniesienia danego sądu lub wydziału zamiejscowego albo

przeniesienia siedziby sądu. Mówi się tu jedynie o przeniesieniu na inne miejsce

służbowe, co - w wypadku przeniesienia z przyczyn organizacyjnych, a nie

dyscyplinarnych - nie jest równoznaczne z możliwością przeniesienia na inne, w

tym niższe stanowisko sędziowskie od tego, na które sędzia został powołany.

Odwołująca się sędzia zwraca również uwagę na fakt niekonstytucyjności § 2

art. 94. Paragraf ten wprowadza bowiem możliwość przeniesienia sędziego przez

prezesa

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego

ze

stanowiska

sędziego

wojewódzkiego sądu administracyjnego w wojewódzkim sądzie administracyjnym

na stanowisko sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego w Naczelnym Sądzie

Administracyjnym. Rozwiązanie to nie znajduje oparcia w żadnym z przepisów

Konstytucji RP. Ustawa zasadnicza nie zna sytuacji, w której prezes sądu władny

byłby do powierzania sędziemu wyższego stanowiska bez udziału prezydenta i

Krajowej Rady Sądownictwa z naruszeniem art. 179 Konstytucji. Odwołująca się

podkreśla również, że wewnętrzna sprzeczność art. 93 i 94 § 1 i 2 ustawy ma

ogromne znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania samorządu sędziowskiego.

Niekonstytucyjność art. 94 ust. 1 wynika w końcu także z tego, że przepis ten

nie zawiera kryteriów decydujących o przeniesieniu z grona sędziów Naczelnego

Sądu

Administracyjnego

części

tych

sędziów

na

stanowiska

sędziów

wojewódzkiego sądu administracyjnego i pozostawia regulację statusu sędziego

Naczelnego Sądu Administracyjnego dyskrecjonalnej władzy Prezesa Naczelnego

Sądu Administracyjnego. Z informacji udzielonej sędziom wynikało, że decydująca

o przeniesieniu sędziego NSA na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu

administracyjnego - miała być (chociaż nie zawsze) data powołania na stanowisko i

miejsce zamieszkania. Uznać należy, iż takie kryterium stanowi naruszenie art. 32

Konstytucji statuującego zasadę równości wobec prawa, art. 52 Konstytucji

zapewniającego każdemu wolność poruszania się po terytorium RP oraz wyboru

miejsca zamieszkania, jak również art. 65 ust. 1 zapewniającego każdemu prawo

wyboru miejsca pracy. Ponadto brak udziału Krajowej Rady Sądownictwa narusza

art. 186 Konstytucji RP, prowadząc do niepoddających się kontroli i podważających

prestiż wymiaru sprawiedliwości kryteriów oceny sędziów przez Prezesa NSA.

Odwołująca się jest również zdania, że zaskarżona decyzja narusza

niekonstytucyjny według niej art. 94. Nie dopełniono bowiem obowiązku

zasięgnięcia

opinii

Kolegium

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego,

a

za

wypełnienie tego obowiązku nie można uznać wskazania w uzasadnieniu, że

Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęło „regułę", iż sędziowie

dotychczasowych ośrodków zamiejscowych Naczelnego Sądu Administracyjnego

będą pełnili obowiązki sędziowskie w wojewódzkich sądach administracyjnych,

utworzonych w byłych ośrodkach zamiejscowych.

Nie sposób nie zauważyć, że uzasadnienie kwestionowanej decyzji nie odnosi

się indywidualnie do sytuacji faktycznej, gdyż nie zawiera elementów wymaganych

przez art. 107 § 3 K.p.a. Organ decyzyjny nie wskazał bowiem indywidualnych

motywów jakimi kierował się przy podejmowaniu konkretnego rozstrzygnięcia,

powołując się jedynie na pozaustawowe kryterium miejsca dotychczasowego

pełnienia służby. Zaskarżona decyzja jest także sprzeczna z wyżej wymienioną

regułą, która mówi o wykonywaniu przez sędziów NSA (powołanych na stanowisko

sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie dotychczasowych

przepisów) obowiązków sędziowskich w wojewódzkich sądach administracyjnych co znajduje oparcie w przepisie art.180 ust. 5 konstytucji. Przedmiotowa decyzja

zaś nie powierza odwołującej się obowiązków sędziego wojewódzkiego sądu

administracyjnego w wojewódzkim sadzie administracyjnym, ale przenosi ją na inne

stanowisko niż to, na które powołał ją Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej. Na

marginesie odwołująca się zwraca uwagę na fakt, że w obrocie funkcjonują obecnie

dwa różne, sprzeczne z sobą akty, odmiennie określające status prawny sędzi L.B.

w okresie od 15 marca do 31 marca 2004 r. Z aktów władczych podjętych przez

Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wynika bowiem, by delegacja do

orzekania w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w [...] na okres od 1 stycznia

do 31 marca 2004 r. została uchylona. W posumowaniu sędzia wskazała, że

oparcie decyzji na niekonstytucyjnym przepisie art. 94 § 1, uchybienie wymogowi

zasięgnięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i naruszenie

obowiązku uzasadnienia decyzji w sposób poddający się kontroli, w szczególności

co do wskazania motywów wyboru zastosowanego trybu, a nadto brak

zindywidualizowania stanu faktycznego (z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a.) - nie

pozwalają ostać się w obrocie prawnym aktowi władczemu wydanemu w granicach

tzw. luzu decyzyjnego, wynikającego z art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i

ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o oddalenie odwołania

podkreślając, że zmiany ustroju sądów administracyjnych wymusiły przeniesienia

niektórych

sędziów

NSA

na

stanowiska

sędziów

wojewódzkich

sądów

administracyjnych, z pozostawieniem im tytułu i wynagrodzenia sędziego

Naczelnego Sądu Administracyjnego, co odpowiada art. 180 ust. 5 Konstytucji.

Takie decyzje o przeniesieniu nie naruszały żadnych zasad konstytucyjnych, ale

były konieczne i zmierzały do realizacji reformy sądownictwa administracyjnego, a

przy tym zostały podjęte po wypracowaniu przez Kolegium NSA zasadniczych

kryteriów przenoszenia sędziów, które zostały zaakceptowane przez Zgromadzenie

Ogólne Sędziów tego Sądu w sposób, który umożliwiał każdemu sędziemu

zgłoszenie wniosków odrębnych lub odmiennych propozycji oraz odniesienia się do

każdego indywidualnego przypadku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołanie zostało oparte na zarzutach: oraz 1) naruszenia art. 94 § 1 ustawy z

30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów

administracyjnych

i

ustawę

-

Prawo

o

postępowaniu

przed

sądami

administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. (powoływanej dalej, jako

„ustawa”) oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegającego na podjęciu przez Prezesa

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego

decyzji

w

przedmiocie

przeniesienia

odwołującej się na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego do

Wojewódzkiego

Sądu

Administracyjnego

w

[...]

bez

zasięgnięcia

zindywidualizowanej opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz 2)

niezgodności art. 94 § 1 ustawy z art. 178 ust. 1, art.179 i art. 180 ust. 1, 2 i 5

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W pierwszej kolejności wymagają rozważenia zarzuty dotyczące wskazanej

wyżej niezgodności z Konstytucją. W tej kwestii należy stwierdzić, że badanie

zgodności przepisów ustaw z Konstytucją należy do Trybunału Konstytucyjnego,

który w wyroku z 7 listopada 2005 r., P 20/04 uznał, że art. 94 § 1 ustawy jest

zgodny z art. 2, art. 32, art. 178 ust. 1 i art. 180 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej. W uzasadnieniu powołanego wyroku, Trybunał odniósł się do kwestii

zgodności zakwestionowanej regulacji z Konstytucją również w aspekcie zakresu i

skali zróżnicowania statusu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, o

których mowa w art. 93 – 95 ustawy oraz zasady praw nabytych. Trybunał wskazał,

że „nie ma czegoś takiego, jak konstytucyjne podmiotowe prawo sędziego do

„nieusuwalności” czy też do „zajmowania określonego stanowiska służbowego w

określonym sądzie”, a „dopiero w sytuacji, gdyby okazało się, że w praktyce

sądowej art. 94 § 1 ustawy rozumiany jest w taki sposób, iż prowadzi to do

odebrania lub ograniczenia konkretnie wskazanych praw podmiotowych, byłaby

podstawa do ewentualnych rozważań, czy doszło do naruszenia zasady praw

nabytych”. W związku z tym nieuzasadniony okazał się również zarzut, że art. 94 §

1 ustawy pozostaje w sprzeczności z jej art. 93. W myśl ostatnio powołanego

przepisu

osoby

powołane

na

stanowiska

sędziów

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego na podstawie dotychczasowych przepisów pozostają sędziami

Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przepis ten należy rozumieć jako regułę,

zgodnie z którą po dniu wejścia w życie ustawy osoby w nim wymienione pozostają

na stanowisku sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na warunkach

przewidzianych w art. 95 § 1 ustawy Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego

może delegować sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego (a więc tego, o

którym mowa w art. 93 ustawy) do pełnienia obowiązków w wojewódzkim sądzie

administracyjnym. Należy podzielić zaprezentowany w odpowiedzi na odwołanie

pogląd Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w toku delegacji nie

następuje zmiana statusu sędziego, który otrzymuje jedynie uprawnienie do

orzekania w innym sądzie. A zatem w okresie objętym delegowaniem mogą być

podejmowane w stosunku do niego czynności dotyczące jego stosunku

służbowego, w tym przeniesienie na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu

administracyjnego w trybie określonym w art. 94 § 1 ustawy, który został uznany

przez Trybunał Konstytucyjny za zgodny z ustawą zasadniczą.

Odwołująca się zarzuca ponadto naruszenie przez zaskarżoną decyzję art., 32,

52, 65 ust. 1 i 186 Konstytucji RP. Zarzuty te nie zostały jednak praktycznie

uzasadnione, co uniemożliwia Sądowi Najwyższemu kontrolę ich trafności.

W ocenie Sądu Najwyższego nie wiąże się z odwołaniem ogólny zarzut

wewnętrznej sprzeczności art. 93 i 94 § 1 i 2 ustawy przepisy wprowadzające, co

zdaniem odwołującej się ma ogromne znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania

samorządu sędziowskiego. Kwestia ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia nin.

odwołania, dotyczącego indywidualnej sprawy przeniesienia na stanowisko w

Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym.

Podstawowe znaczenie ma natomiast zarzut naruszenia przez decyzję art. 94 §

1 przepisów wprowadzających, co wyraża się w tym, że z brzmienia tego przepisu

wynika jednoznacznie, że przeniesienie sędziego NSA na stanowisko sędziego

WSA może nastąpić po zasięgnięciu opinii Kolegium NSA. Zdaniem odwołującej się

z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby dopełniono obowiązku zasięgnięcia takiej

indywidualnej decyzji w jej sprawie. Ponadto, odwołująca się podnosi, że

uzasadnienie kwestionowanej decyzji nie odnosi się indywidualnie do jej sytuacji

faktycznej, gdyż nie zawiera elementów wymaganych przez art. 107 § 3 K.p.a.

Organ decyzyjny nie wskazał bowiem indywidualnych motywów jakimi kierował się

przy podejmowaniu konkretnego rozstrzygnięcia, powołując się jedynie na

pozaustawowe kryterium miejsca dotychczasowego pełnienia służby.

Również tych zarzutów nie można podzielić. Zgodna z Konstytucją ustawowa

kompetencja Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego do skutecznego

przeniesienia sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego na stanowisko

sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego w miejscowości, w której pełnił

służbę, z pozostawieniem mu prawa do wynagrodzenia i tytułu przysługującego

sędziemu Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 94 § 1 zdanie pierwsze

ustawy), wymagała jedynie zasięgnięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu

Administracyjnego. Przepis ten nie wymaga bowiem uzyskania zgody sędziego na

takie przeniesienie, ani też zapytania go o taką zgodę. Ze stanowiska Prezesa

Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartego w odpowiedzi na odwołanie i

niepodważanego przez odwołującą się wynika, że zasadnicze kryteria dotyczące

przenoszenia sędziów zostały wypracowane przez Kolegium Naczelnego Sądu

Administracyjnego i zaakceptowane 9 lutego 2004 r. przez Zgromadzenie Ogólne

Sędziów tego Sądu. W konsekwencji w trakcie obrad 23 lutego 2004 r. Kolegium

zaopiniowało przeniesienie poszczególnych sędziów. Polegało to na odczytywaniu

przez przewodniczącego Kolegium kolejno nazwisk wszystkich przenoszonych

sędziów,

zadaniu

pytania,

czy

w

stosunku

do

propozycji

przeniesienia

wymienionych sędziów są inne propozycje, a następnie przystąpieniu do aktu

głosowania. Ten sposób postępowania umożliwiał zgłoszenie w przypadku każdego

sędziego odmiennej propozycji oraz odniesienia się do każdego indywidualnego

przypadku oddzielnie. Termin posiedzenia Kolegium był ogłoszony w trakcie

poprzedzającego

go

Zgromadzenia

Ogólnego,

a

przebieg

posiedzenia

–

powszechnie znany, gdyż w skład Kolegium wchodzili członkowie reprezentujący

wszystkie Ośrodki Zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego i wszystkie

wydziały orzecznicze tego Sądu w Warszawie. Taki skład Kolegium został

powołany celem zapewnienia wszystkim jednostkom organizacyjnym Sądu

przedstawiciela w tym organie w związku z reformą sądownictwa. Uniknięto

indywidualnych ocen w zakresie wypełniania przez poszczególnych sędziów

obowiązków sędziowskich, a zwłaszcza działalności orzeczniczej sędziów, co

naruszałoby zasadę niezawisłości sędziowskiej oraz podważało przyczynę

przeniesienia, którą była zmiana ustroju sądów. Należy zatem uznać, że

zastosowany tryb spełniał ustawowe wymagania zasięgnięcia opinii Kolegium

Naczelnego Sądu Administracyjnego koniecznej dla skutecznego przeniesienia

sędziego na podstawie art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy, gdyż faktycznie i realnie

umożliwiał indywidualizację formułowania tego typu opinii w stosunku do

poszczególnych sędziów. Tryb ten był wprowadzony po uprzedniej konsultacji oraz

akceptacji przez całe środowisko sędziowskie Naczelnego Sądu Administracyjnego

(jego Kolegium i Zgromadzenie Ogólne), zapewniał obiektywnie sprawne i szybkie

przeprowadzenie tej procedury w stosunku do wszystkich przenoszonych sędziów,

a w konsekwencji zapewniał skuteczne wywiązanie się upoważnionych organów z

ciążącego na nich obowiązku wprowadzenia w życie tego etapu reformy ustrojowej

sądownictwa

administracyjnego.

Tryb

ten

nie

naruszał

również

żadnych

obowiązujących w tym zakresie przepisów ustawowych (por. także wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 12 stycznia 2006 r., III PO 1/04 – dotychczas nie publikowany).

Z powyższych względów odwołanie, jako nieuzasadnione, podlega oddaleniu

na podstawie art. 49 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zmianami) w związku z art. 8 § 1

ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052

ze zmianami) oraz w związku z art. 75 § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zmianami).