III PO 11/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PO 11/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

SSN Andrzej Wróbel

Protokolant Wanda Cabaj

w sprawie z odwołania K. B.

od decyzji Prokuratora Generalnego z dnia 25 października 2010 r., w przedmiocie

odmowy wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska prokuratora po

ukończeniu 65 roku życia,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 3 marca 2011 r.,

oddala odwołanie.

Uzasadnienie

Prokurator Prokuratury Okręgowej K. B. wniosła odwołanie od decyzji

Prokuratora Generalnego z dnia 25 października 2010 r., odmawiającej wyrażenia

zgody na zajmowanie stanowiska prokuratora po dniu 31 grudnia 2010 r. Zdaniem

Prokuratora Generalnego odwołująca się spełnia wymóg należytego stanu zdrowia,

jednakże mimo pozytywnych dla niej opinii Prokuratora Okręgowego i Prokuratora

Apelacyjnego wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślono, że zasadą

ustawową

jest przejście prokuratora w stan spoczynku po ukończeniu 65 lat, a

ewentualne wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska ma charakter

fakultatywny i jest uzależnione od całokształtu okoliczności. Wysoki poziom wiedzy

i

nienaganne

wykonywanie

obowiązków

przez

odwołującą

się

nie

są

okolicznościami szczególnymi uzasadniającymi odstępstwo od zasady ustawowej.

Przeciwko wyrażeniu zgody przemawia sytuacja kadrowa w Prokuraturze

Okręgowej […], w której wszystkie etaty są obsadzone i jest liczna grupa

prokuratorów rejonowych oczekujących awansu do Prokuratury Okręgowej.

Prokurator Generalny

wziął pod uwagę także negatywne stanowisko Rady

Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym oraz fakt, że odwołująca się już raz

otrzymała zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska po ukończeniu 65 lat.

W odwołaniu prokurator K. B. zarzuciła naruszenie art. 62a ust. 1 i 2 ustawy

z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (jednolity tekst: Dz. U. z 2008 r. Nr 7, poz.

39 ze zm.) w związku z art. 69 § 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) w związku z art. 8

k.p. polegające na niedostatecznym i dowolnym rozważeniu istotnej subiektywnej

okoliczności, a to wieloletniego doświadczenia zawodowego uzasadniającego

przyjęcie przez Prokuratora Generalnego szczególnej okoliczności wskazującej na

celowość wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska prokuratora do dnia

31 grudnia 2012 r. oraz naruszenie art. 24 pkt 1 ustawy o prokuraturze w związku z

art. 20 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o zmianie ustawy o prokuraturze oraz

niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 178, poz. 1375) przez sprzeczne ze standardami

rozstrzygania spraw kadrowych przyjęcie wniosku do zaopiniowania

pomimo

nieprzedstawienia członkom Rady z właściwym wyprzedzeniem akt osobowych

wnioskodawczyni oraz innych informacji, które mogłyby być przydatne do

obiektywnego zaopiniowania jej wniosku oraz czynny udział w posiedzeniu Rady

przez Prokuratora Generalnego, jak również nieodniesienia się przez Prokuratora

Generalnego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do uzasadnienia wniosku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Odwołanie jest nieuzasadnione. Zgodnie z art. 62a ust. 2 ustawy o

prokuraturze, prokurator może dalej zajmować stanowisko jeżeli Prokurator

Generalny

na

wniosek

prokuratora,

po

przedstawieniu

zaświadczenia

stwierdzającego, że jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia

obowiązków prokuratora, oraz po zasięgnięciu opinii właściwego prokuratora

przełożonego, wyrazi prokuratorowi zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska.

Ustalone orzecznictwo Sądu Najwyższego przyjmuje, że Prokurator

Generalny podejmuje decyzję na podstawie swobodnego uznania, a jej kontrola

przez Sąd Najwyższy ograniczona jest do oceny, czy nie zostały przekroczone

granice tego uznania. Inaczej mówiąc, Sąd Najwyższy

nie może wkraczać w

ustawowe kompetencje Prokuratora Generalnego i dokonywać oceny, czy

zainteresowany prokurator ma nadal sprawować swoją funkcję, lecz jedynie bada,

czy decyzja Prokuratora Generalnego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu

niedozwolonych kryteriów. Wymiana pokoleniowa prokuratorów jest przesłanką,

którą Prokurator Generalny może brać pod uwagę przy ocenie zasadności wniosku

prokuratora o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 13 maja 2010 r., III PO 1/10). Wbrew zarzutom odwołania w

rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została należycie uzasadniona.

Drugi zarzut odwołania związany jest z postępowaniem Rady Prokuratorów

przy Prokuratorze Generalnym, przy czym należy przyjąć – ze względu na jego

uzasadnienie – że dotyczy on naruszenia art. 24 pkt 11 ustawy o prokuraturze, a

nie powołanego art. 24 pkt 1. Według art. 24 pkt 11 tej ustawy, Krajowa Rada

Prokuratorów opiniuje wnioski o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie

stanowiska prokuratora po ukończeniu 65 roku życia. Na mocy art. 20 powołanej

ustawy z dnia 9 października 2009 r. nowelizującej ustawę o prokuraturze, do

czasu powołania Krajowej Rady Prokuratorów przewidziane dla niej obowiązki

ustawowe realizowała Rada Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym.

Odnosząc się do zarzutu

udziału Prokuratora Generalnego w posiedzeniu tej

Rady, w czasie którego opiniowany był wniosek odwołującej się trzeba zauważyć,

że jego udział w posiedzeniach Rady wynikał wprost z ustawy. Mający

zastosowanie w tym okresie art. 23 ust. 1 ustawy o prokuraturze stanowił bowiem,

że

Prokurator

Generalny jest

przewodniczącym

Rady Prokuratorów przy

Prokuratorze Generalnym. Nadto, odwołująca się nie wykazała, aby zbyt późne jej zdaniem – przekazanie akt osobowych miało jakikolwiek wpływ na treść uchwały

Rady, negatywnie opiniującej jej wniosek.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji.