III PK 89/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PK 89/04

POSTANOWIENIE

Dnia 28 stycznia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa K. M.

przeciwko Lasom Państwowym Nadleśnictwu w M.

o rentę wyrównawczą,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 28 stycznia 2005 r.,

na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w L.

z dnia 9 czerwca 2004 r., sygn. akt III APa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty

nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd

Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie

występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1).

W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 §

2 k.p.c., a rozważenie sprawy pod kątem okoliczności z § 1 tego przepisu

uzasadnia odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Podstawę zaskarżonego kasacją powoda wyroku stanowi ustalenie, że o

wszystkich okolicznościach szkody i o osobie zobowiązanej do jej naprawienia

(okolicznościach istotnych ze względu na dochodzone w sprawie roszczenie w

oparciu o art. 444 § 2 Kodeksu cywilnego), dowiedział się powód w 1995 r., w

którym nastąpiło zdarzenie powodujące u powoda chorobę zawodową, ustalenie z

tego względu niezdolności do pracy i ustalenie prawa do renty. W związku z tym, że

z pozwem wystąpił powód dopiero w lipcu 2001 r. Sąd rozpatrywał zarzut

przedawnienia dochodzonego roszczenia, które – stosownie do art. 442 § 1 k.c.

podlegało przedawnieniu trzyletniemu od dnia, w którym powód dowiedział się o

szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Blisko trzyletnie przekroczenie

tego terminu nie wynikało z żadnych szczególnych okoliczności i nie wchodzi w

rachubę sprzeczność z zasadami współżycia społecznego prawa strony pozwanej

do uchylenia się od zaspokojenia roszczenia przedawnionego (por. art. 117 § 2

k.c.).

W świetle, z jednej strony powyższych podstaw zaskarżonego wyroku, a z

drugiej podstawy kasacji ograniczonej do zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c.

(por. art. 39311 § 1 k.p.c.), postawienie w kasacji pytań o to, czy zasadne jest

uwzględnienie zarzutu przedawnienia i czy prawidłowo określono początek biegu

przedawnienia nie zawiera przedstawienia zagadnień prawnych, nie zawiera nawet

wskazania przepisów – jak należy sądzić przepisów prawa materialnego – których

postawione pytania dotyczą.

Z powyższych przyczyn postanowiono zgodnie z art. 393 § 1 i § 3 k.p.c.