III PK 8/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PK 8/14

POSTANOWIENIE

Dnia 8 maja 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Bogusław Cudowski

w sprawie z powództwa M. K.

przeciwko (…) Bank (…) Spółce Akcyjnej w W.

o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 8 maja 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S.

z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt VI Pa (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i

przyznaje od strony pozwanej na rzecz strony powodowej 120 zł

(sto

dwadzieścia)

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Pozwana wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w S. z 13

września 2013 r.

Zarzucono naruszenie art. 52 § 1 pkt 1 k.p., 45 § 2 k.p., art. 100 k.p.c. W

ocenie skarżącej w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, które

przedstawiono w formie następującego pytania: „czy w przypadku osób na

stanowisku kierowniczym można mówić o ciężkim naruszeniu podstawowych

obowiązków pracowniczych w rozumieniu art. 52 § 1 pkt 1 k.p. nie tylko wówczas,

gdy świadomie lub z rażącym niedbalstwem naruszają określone procedury, ale

również gdy stopień niedbalstwa jest niższy niż rażące, w szczególności, jeśli

zaniedbanie pracownika istotnie zagraża interesom pracodawcy”.

W dalszej części skargi stwierdzono również, że dotyczy to: „określenia, czy

o ciężkim naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych można mówić

wówczas, gdy pracownik świadomie dokonuje złamania obowiązujących przepisów,

czy reguł, czy również wówczas, gdy do złamania takich reguł dochodzi w sytuacji,

gdy pracownik dopuszcza się takiego zachowania poprzez swoje zaniedbanie,

którego nie był świadomy”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze

okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne

i ich uzasadnienie (postanowienie SN z 16 maja 2008 r., I UK 16/08, LexPolonica nr

3058328). Ma to ma umożliwić wybór jedynie takich spraw, które powinny zostać

rozpoznane przez organ najwyższego szczebla sądownictwa ze względu na interes

publiczny (postanowienie SN z 29 stycznia 2011 r., I UK 295/10, niepubl.).

Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest bowiem ochrona interesu

publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego

w rozwój prawa i jurysprudencji (postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99,

OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147).

Zadaniem Sądu Najwyższego nie jest zastępowanie sądów powszechnych w

orzekaniu,

poprzez

dokonywanie

zwykłej,

przynależnej

każdemu

sądowi

interpretacji przepisów, z wykorzystaniem wiedzy, jaką niosą same przepisy oraz

ich rozumienie w dotychczasowym orzecznictwie i doktrynie prawa (przykładowo

postanowienie SN z 29 października 2009 r., III CZP 74/09, LEX nr 551887).

Skarżący sam we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołał orzeczenia,

które wskazują, w jaki sposób oceniać naruszenia podstawowych obowiązków

pracowników na kierowniczych stanowiskach.

W

orzecznictwie

przyjmuje

się,

że

pojęcie

„ciężkiego

naruszenia

podstawowych obowiązków pracowniczych” w art. 52 § 1 pkt 1 k.p. jest klauzulą

generalną i nie ma możliwości wyjaśnienia tego pojęcia w taki sposób, aby w

każdej sprawie subsumcja stanu faktycznego do określeń „ciężkie naruszenie” oraz

„podstawowe obowiązki pracownicze” nie budziła wątpliwości (zob. postanowienie

SN z 14 lipca 2004 r., II PK 139/04, niepubl.).

Wiąże się to z rolą Sądu Najwyższego w systemie wymiaru sprawiedliwości

w RP. Skarżący, udowadniając spełnienie przesłanek przedsądu nie może

domagać się od Sądu Najwyższego, aby zastępował ogólne klauzule (zwroty

niedookreślone) przez opis sytuacji wyczerpujących te klauzule (postawienie SN z

5 listopada 2008 r., III SK 22/08, niepub.).

Sąd Najwyższy orzekł tak samo w sprawie II PK 270/13, w niemal

identycznym stanie faktycznym (postanowienie SN z 12 marca 2014 r.).

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.