III PK 79/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PK 79/13

POSTANOWIENIE

Dnia 14 stycznia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski

w sprawie z powództwa W. K.

przeciwko Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy w L.

o nagrodę jubileuszową,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 14 stycznia 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w L.

z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt VII Pa …/12,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

Uzasadnienie

Powód W. K. w sprawie przeciwko Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy w L. o

nagrodę jubileuszową wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 6 lutego 2013 r., VII Pa …/12,

którym oddalono jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w C. z

dnia 21 sierpnia 2012 r., IV P …/12, którym powództwo w zakresie roszczenia o

zapłatę nagrody jubileuszowej oddalono.

Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił w niej naruszenie art. 92 lit. 1 k.p. i § 8

ust. 1 i 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 2009 r. w sprawie

wynagradzania pracowników samorządowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz.

1050 ze zm.). Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania

wskazał, że w sprawie zachodzi potrzeba wykładni art. 92 lit. 1 k.p. w związku z § 8

ust. 1 i 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 2009 r. w zakresie

pojęcia „ustanie stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie jej do rozpoznania.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność

postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jednocześnie,

zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w

granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw; w granicach zaskarżenia bierze z

urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (przed sądem drugiej

instancji). Rozpoznanie skargi kasacyjnej w granicach podstaw oznacza związanie

Sądu Najwyższego zgłoszonymi przez skarżącego zarzutami naruszenia.

Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej został oparty na

przesłance występowania w sprawie potrzeby wykładni przepisów prawnych (art.

3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).

W związku z tym Sąd Najwyższy zważył, że zgodnie z jego dotychczasowym

orzecznictwem skarżący powinien nie tylko określić, które przepisy wymagają

wykładni, ale także wskazać, na czym polegają poważne wątpliwości związane ze

stosowaniem tych przepisów wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego

źródła tych wątpliwości (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia

2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002 nr 12, poz. 151). Konieczne jest opisanie tych

wątpliwości, wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen

prawnych, a także przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej (por.

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP

2009 nr 3-4, poz. 43; z dnia 14 grudnia 2012 r., III SK 29/12, LEX nr 238124).

Skarżący obowiązany jest także wykazać, że wskazana potrzeba wykładni

przytoczonych przez niego przepisów przekłada się na rozstrzygnięcie sprawy, w

której została wniesiona skarga kasacyjna.

Odnosząc powyższe do skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie,

Sąd Najwyższy stwierdza, że wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania nie spełnia

tych wymagań.

Jeżeli bowiem chodzi o pojęcie przejścia na emeryturę w kontekście prawa

do nagrody jubileuszowej, to godzi się zauważyć, że Sąd Najwyższy wypowiadał

się już w tej sprawie w swym orzecznictwie, orzecznictwo to jest utrwalone a tym

samym kwestia ta została wyjaśniona. Nie ulega wątpliwości, że pojęcie to jest

węższe niż pojęcie przejścia na emeryturę w kontekście prawa do odprawy

emerytalno-rentowej (art. 921 k.p.). Wynika to przykładowo z wyroków Sądu

Najwyższego: z dnia 20 kwietnia 2001 r., I PKN 373/00, OSNP 2003 nr 5, poz. 114;

z dnia 4 października 2006 r., II PK 14/06, OSNP 2007 nr 19-20, poz. 272; z dnia

12 lutego 2010 r., II PK 214/09, LEX nr 589974 oraz postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 12 grudnia 2011 r., I PZP 1/11, OSNP 2012 nr 21-22, poz. 263.

W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.