III PK 7/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PK 7/11

POSTANOWIENIE

Dnia 8 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski

w sprawie z powództwa Haliny G.

przeciwko Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w J.

o przywrócenie do pracy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 8 czerwca 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 8 października 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

Uzasadnienie

1. Powódka Halina G. w sprawie przeciwko Państwowej Wyższej Szkole

Zawodowej w J. o przywrócenie do pracy wniosła skargę kasacyjną od wyroku

Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 października

2010 r. Zaskarżonym wyrokiem oddalono jej apelację wyroku Sądu Rejonowego Sądu Pracy z dnia 10 czerwca 2010 r., którym oddalono powództwo.

2. Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła w niej naruszenie art. 45 k.p. oraz

art. 232, art. 233 i art. 386 k.p.c. Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi

do rozpoznania wskazała na potrzebę wykładni art. 45 k.p. w związku z treścią

wypowiedzenia umowy o pracę i ustalenia, czy nakazanie pracownikowi

przekazania swych obowiązków innym pracownikom jest „likwidacją stanowiska

pracy", czy też jest jedynie poleceniem pracodawcy, które pracownik jest

bezwzględnie zobowiązany wykonać i czy nie jest to w istocie inna przyczyna

wypowiedzenia umowy niż wynika to z treści oświadczenia pracodawcy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

3. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli:

1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

2) istnieje

potrzeba

wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

3) zachodzi nieważność postępowania lub

4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W rozpoznawanej sprawie żadna z tych okoliczności nie zachodzi. Z tych

względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono, jak sentencji.