III PK 69/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PK 69/06

POSTANOWIENIE

Dnia 3 października 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa H. G., M. B.

przeciwko "[…] Bank" Spółce Akcyjnej Oddział w P.

o zapłatę wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 3 października 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R.

z dnia 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt III Pa …/06,

1. odrzuca skargę kasacyjną,

2. zasądza od strony pozwanej na rzecz każdego z powodów po

900 zł (dziewięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Stosownie do art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie.

Wymaganie to odnosi się do podstawowych elementów skargi kasacyjnej,

definiujących jej istotę. Stąd też niespełnienie tych podstawowych, zwanych

konstrukcyjnymi, wymagań skargi kasacyjnej stanowi formalną przeszkodę

uniemożliwiającą jej rozpoznanie.

Z art. 3986 § 2 k.p.c. wynika jasno określona konsekwencja wniesienia skargi

kasacyjnej bez spełnienia wymagań określonych w art. 398 4 § 1 k.p.c., że skarga

taka podlega odrzuceniu. Rygoryzm tych regulacji wiąże się z istotą postępowania

kasacyjnego, które odnosi się do orzeczeń prawomocnych (art. 398 1 k.p.c.) oraz z

obowiązkowym udziałem profesjonalnych pełnomocników (art. 87 1 § 1 k.p.c.).

W rozpatrywanej sprawie Sąd Najwyższy stwierdza, że skarga kasacyjna,

którą w imieniu pozwanego […] Bank S.A. Oddział w P. wniósł jego pełnomocnik

radca prawny E. K., nie spełnia wymagania określonego w powołanym wyżej art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Ogranicza się bowiem do wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania, ale bez wymaganego uzasadnienia tego wniosku. Nie

spełnia bowiem nawet najbardziej nieodzownych warunków uzasadnienia zawarte

w skardze (w jej „petitum” i w jej uzasadnieniu) twierdzenie, że zachodzi potrzeba

wykładni „przepisów kodeksu pracy dopuszczających wykonywanie pracy w

godzinach nadliczbowych w razie szczególnych potrzeb pracodawcy”. Nie ma tu

bowiem jakiejkolwiek próby (nawet pozoru) uzasadnienia dlaczego „zachodzi

potrzeba wykładni”. Nie można bowiem przyjąć, że uzasadnieniem takim mogłoby

być kolejne, nic nie mówiące, twierdzenie zawarte w uzasadnieniu skargi jakoby

„przepisy te w dalszym ciągu budzą poważne wątpliwości oraz rozbieżności w

orzeczeniach sądów” – bez jakiegokolwiek wskazania owych wątpliwości oraz

jakiegokolwiek przypadku „rozbieżności”, zwłaszcza że te nieujawnione przez

skarżącą wątpliwości miałyby się odnosić do znacznej liczby przepisów kodeksu

pracy dotyczących godzin nadliczbowych.

Z przedstawionych przyczyn skarga kasacyjna nie spełniająca niezbędnego

wymagania podlegała odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 2 i § 3 k.p.c.