III PK 68/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PK 68/04

POSTANOWIENIE

Dnia 23 grudnia 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski

w sprawie z powództwa L. D.

przeciwko Krajowej Spółce C. S. A w T. Oddziałowi Cukrowni "K." w S.

o odszkodowanie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 23 grudnia 2004 r.,

na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 15 kwietnia 2004 r.,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 11 marca 2004 r., Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację pozwanej Krajowej Spółki C. S.A. w

T., Oddziału Cukrowni "K." w S. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy z

dnia 31 grudnia 2003 r., zasądzającego na rzecz powoda L. D. kwotę 10.836,66

zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o

pracę. Przesłanką tego rozstrzygnięcia było ustalenie, że jako przyczynę

wypowiedzenia pracodawca wskazał "utratę zaufania zarządu cukrowni w

związku ze stosowanymi formami sprzedaży cukru oraz spowodowany tym brak

możliwości

dalszej

współpracy".

Sąd

Okręgowy

uznał,

że

przyczyna

wypowiedzenia została wskazana niezgodnie z art. 30 § 4 k.p., gdyż powinna

być ona sformułowana jako przyczyna konkretna, jasna, rzeczowa, prawdziwa,

rzeczywista i znana pracownikowi, tak aby nie miał wątpliwości, z jakich

powodów pracodawca chce rozwiązać umowę o pracę.

Wyrok ten kasacją zaskarżyła strona pozwana. Jako okoliczność

uzasadniającą rozpoznanie kasacji wskazała na występowanie w sprawie

istotnego zagadnienia prawnego, sprowadzającego się do pytania, czy dla

spełnienia wymagań art. 30 § 4 k.p. konieczne jest wskazanie konkretnych

czynności pracownika zajmującego kierownicze stanowisko, które spowodowały

utratę zaufania pracodawcy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie nie występuje wskazane w kasacji zagadnienie prawne, gdyż

wykładnia prawa w tym zakresie jest utrwalona w orzecznictwie i literaturze

(por. U. Jackowiak "Utrata zaufania jako podstawa rozwiązania stosunku pracy"

PiZS 2003 nr 11, s. 15). Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 25

listopada 1997 r., I PKN 385/97 (OSNAPiUS 1998 nr 18, poz. 538), utrata

zaufania

do

pracownika

może

stanowić

przyczynę

uzasadniającą

wypowiedzenie umowy o pracę, jeżeli znajduje oparcie w przesłankach natury

obiektywnej oraz racjonalnej i nie jest wynikiem arbitralnych ocen lub subiektywnych uprzedzeń. Wynika z tego, że nie tyle istotna jest sama utrata zaufania

pracodawcy do pracownika, co przyczyny, które ją spowodowały. W

orzecznictwie zawsze analizuje się w ten sposób zasadność powołania się na

utratę zaufania jako przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę i wskazuje się

okoliczności, które leżały u jej podstaw (np. uchybienie w wykonywaniu rzetelnego i dokładnego wydawania towarów - wyrok z dnia 2 marca 1983 r., I PRN

25/83, OSNCP 1983 nr 9, poz. 145; zawarcie przez pracownika z bankiem

umowy o prowadzenie rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego, polegające

na wielokrotnym wykorzystywaniu wiadomości nabytych podczas stosunku

pracy dotyczących obrotu czekowego, w celu dysponowania we własnym

zakresie środkami pieniężnymi banku bez jego wiedzy i zgody - wyrok z dnia 10

września 1998 r., I PKN 306/98, OSNAPiUS 1999 nr 19, poz. 610; konkretne

zachowania pracownika, choćby były niezawinione, jeżeli obiektywnie noszą

cechy naruszenia obowiązków pracowniczych w zakresie dbałości o dobro lub

mienie pracodawcy - wyrok z dnia 7 września 1999 r., I PKN 257/99,

OSNAPiUS 2001 nr 1, poz. 14 oraz wyrok z dnia 10 sierpnia 2000 r., I PKN

1/00, OSNAPiUS 2002 nr 5, poz. 112; nieprawidłowe rozliczenie przez

pracownika powierzonego mu mienia - wyrok z dnia 23 stycznia 2001 r., I PKN

212/00,

OSNAPiUS

2002

nr

19,

poz.

458;

niepożądane

kontakty

funkcjonariusza celnego z osobami podejrzewanymi o przemyt - wyrok z dnia

31 maja 2001 r., I PKN 441/00, OSNP 2003 nr 7, poz. 176; niemożność

porozumienia się i współpracy przełożonego z pracownikiem, wynikająca z ich

odmiennej wizji prowadzenia zakładu pracy, wyrażająca się dezaprobatą

pracownika dla zmian organizacyjnych i przejawiającą się w sposobie

wykonywania obowiązków pracowniczych - wyrok z dnia 12 lipca 2001 r., I PKN

539/00, OSNP 2003 nr 11, poz. 267).

W aspekcie spełnienia wymagań art. 30 § 4 k.p. przyjmuje się, że

wskazanie w piśmie wypowiadającym pracownikowi umowę o pracę utraty

zaufania pracodawcy do pracownika wystarczająco konkretyzuje tę przyczynę

w kontekście znanych pracownikowi zarzutów, postawionych mu wcześniej

przez pracodawcę (wyrok z dnia 26 marca 1998 r., I PKN 565/97, OSNAPiUS

1999 nr 5, poz. 165). Oznacza to, że wskazanie w piśmie wypowiadającym

umowę o pracę utraty zaufania pracodawcy jako jego przyczyny tylko wtedy

spełnia wymagania art. 30 § 4 k.p., jeżeli równocześnie podaje się okoliczności,

które spowodowały tę utratę zaufania lub okoliczności te są wcześniej

pracownikowi znane. W sprawie nie występuje więc wskazany w kasacji

problem prawny, gdyż wykładnia przepisów w tym zakresie jest ustalona.

Kwestia

oceny,

czy

w

konkretnym

przypadku

sformułowania

pisma

wypowiadającego umowę o pracę, odpowiadały wskazanym warunkom, nie

dotyczy już wątpliwości co do wykładni prawa (zagadnienia prawnego).

Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności

wymienione w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącego. Po

rozważeniu przesłanek określonych w art. 393 § 2 k.p.c, Sąd Najwyższy uznał

za uzasadnioną odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na

podstawie tych przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.