III PK 67/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PK 67/05

POSTANOWIENIE

Dnia 7 czerwca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z powództwa E. P.

przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej

o przywrócenie na poprzednie stanowisko pracy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 7 czerwca 2005 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w R.

z dnia 22 lutego 2005 r.,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. w sprawie E.

P. przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zespołowi Zakładów Opieki Zdrowotnej

w P. o przywrócenie na poprzednie stanowisko pracy wyrokiem z 22 lutego 2005 r.

zmienił zaskarżony wyrok w punkcie I w ten sposób, że oddalił powództwo, zaś

punkt II wyroku uchylił. Ponadto zasądził od E. P. na rzecz Samodzielnego

Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w P. kwotę 60 zł tytułem zwrotu

kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję.

Pełnomocniczka powódki w skardze kasacyjnej zaskarżyła powyższy wyrok

w całości i wniosła o jego uchylenie i oddalenie apelacji strony pozwanej a także

zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów procesu, ewentualnie o

uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w R. do ponownego

rozstrzygnięcia pozostawiając temu Sądowi orzeczenie o kosztach postępowania

za instancję kasacyjną.

Skargę kasacyjną skarżąca oparła na podstawie naruszenia przez Sąd

Okręgowy w R. prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, to jest art. 45 § 1

k.p. w związku z art. 42 § 1 i 2 k.p. i art. 30 § 4 k.p. polegającą na uznaniu

wypowiedzenia zmieniającego warunki pracy i płacy za uzasadnione, a przyczynę

wypowiedzenia za prawdziwą. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 8 k.p. w związku z

art. 42 § 1 i 2 k.p. i art. 45 § 1 k.p. przez brak rozważenia, czy zgodnym z zasadami

współżycia

społecznego

jest

czynienie

pracownikowi

zarzutu

naruszenia

obowiązków służbowych w sytuacji, gdy pracodawca zaniedbał ich sprecyzowania

w wewnętrznych aktach prawnych i zakresie czynności.

Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazując,

że widzi potrzebę wypowiedzenia się przez Sąd Najwyższy co do zakresu pojęć

obowiązków pracowniczych i obowiązków służbowych, ich wzajemnej relacji, a

także co do tego, czy w zasadach etyki wykonywania zawodu należy poszukiwać

obowiązków służbowych pracownika oraz, czy „w sytuacji zaniedbań po stronie

pracodawcy wskazania pracownikowi jego obowiązków służbowych, może on

skutecznie powoływać się na to, że jednostkowe zachowanie pracownika stanowi

naruszenie tych obowiązków.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Obowiązek przedstawienia wniosku o przyjęcie kasacji do rozpoznania wraz z

jego uzasadnieniem spoczywa na skarżącym (art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Uzasadnienie to powinno nawiązywać do przesłanek przyjęcia kasacji do

rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem Sąd

Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W części kasacji uzasadniającej wniosek o przyjęcie kasacji do rozpoznania

skarżąca nie nawiązuje do przesłanek z art. 3989 § 1 k.p.c. Nie odwołuje się

również do żadnego przepisu prawa, co uniemożliwia uznanie, że w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne albo, że istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia kasacji do

rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c.