Supreme Court allows employer to terminate contract after 182 days of incapacity, even if sick pay was only received for 179 days.

Sygn. akt III PK 46/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Korzeniowski

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa M. K.

przeciwko R.E. Development Company Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

w W.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 stycznia 2010 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w R.

z dnia 29 kwietnia 2009 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu w R. do ponownego rozpoznania i orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Pozwana R. E. Development Company Sp. z o.o. w W., w sprawie z

powództwa M. K. o odszkodowanie z tytułu wadliwego rozwiązania umowy o pracę,

wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 29 kwietnia

2009 r. Zaskarżonym wyrokiem zmieniono wyrok Sądu Rejonowego – oddalający

powództwo – i zasądzono od pozwanej na rzecz powoda 13.965,81 zł z odsetkami

oraz orzeczono o kosztach postępowania.

Powód był zatrudniony

u pozwanej od 1998 r. Do lipca 2008 r. pracował jako dyrektor ds. rynku. Następnie

do dnia 30 grudnia 2008 r. powód korzystał nieprzerwanie ze zwolnienia

lekarskiego i przez 179 dni pobierał w tym czasie wynagrodzenie za pracę oraz

zasiłek chorobowy. Od dnia 31 grudnia 2008 r. powód uzyskał zaświadczenie

lekarskie wydane na podstawie art. 229 § 2 k.p. stwierdzające utratę zdolności do

wykonywania dotychczasowej pracy wobec przeciwwskazań zdrowotnych. Dnia 10

stycznia 2009 r. powód otrzymał oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu umowy o

pracę bez wypowiedzenia na podstawie art. 53 § 1 pkt 1 lit. b Kodeksu pracy.

Zdaniem Sądu Okręgowego, ponieważ rozwiązanie na tej podstawie może nastąpić

dopiero po upływie okresu pobierania wynagrodzenia i zasiłku chorobowego,

wynoszącego 182 dni, a powód zaprzestał pobierania zasiłku w 179 dniu, to

rozwiązanie było sprzeczne z prawem. Dlatego na podstawie art. 58 k.p. zasądził

od pozwanej na rzecz powoda odszkodowanie w wysokości trzymiesięcznego

wynagrodzenia.

W skardze kasacyjnej pozwana zarzuciła naruszenie art. 53 § 1 pkt 1 lit. b

Kodeksu pracy przez błędne przyjęcie, że niezdolność pracownika do pracy

upoważniająca pracodawcę do rozwiązania umowy o pracę na podstawie tego

przepisu musi być udokumentowana zwolnieniem lekarskim i faktycznym

pobieraniem przez pracownika wynagrodzenia i zasiłku chorobowego. Zarzucono

także naruszenie art. 229 § 1, 2 i 4 k.p. przez błędne przyjęcie, że wydane w tym

trybie zaświadczenie lekarskie stwierdzające utratę zdolności do wykonywania

pracy

nie

jest

okolicznością

wystarczającą

do

rozwiązania

umowy

bez

wypowiedzenia na wskazanej podstawie, po zakończeniu okresu pobierania zasiłku

chorobowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 53 § 1 pkt 1 lit. b Kodeksu pracy

pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia, jeżeli

niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa dłużej niż łączny okres

pobierania wynagrodzenia i zasiłku. Okres ten wynosi 182 dni. Rację ma skarżący

twierdząc, że w rozpoznawanej sprawie pracodawca mógł rozwiązać umowę bez

wypowiedzenia po upływie 182 dni, mimo że powód pobierał wynagrodzenie i

zasiłek tylko przez 179 dni, a przez następne dni nie wykonywał pracy, gdyż nie

mógł być do niej dopuszczony z uwagi na brak zaświadczenia lekarskiego

stwierdzającego zdolność jej wykonywania. Zgodnie bowiem z art. 229 § 2 k.p. w

przypadku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej

chorobą, pracownik podlega kontrolnym badaniom lekarskim

w celu ustalenia

zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku. Okres 182 dni

nie zawsze musi być okresem faktycznego pobierania zasiłku, lecz może on być

rozumiany jako maksymalny okres, w czasie którego pracodawca nie może

rozwiązać

umowy

bez

wypowiedzenia.

Określenie

„okres

pobierania

wynagrodzenia i zasiłku” ma na celu wyznaczenia maksymalnego czasu, w którym

pracodawca nie może rozwiązać umowy z powodu długotrwałej nieobecności w

pracy spowodowanej chorobą. W rozpoznawanej sprawie po upływie 179 dni

pobierania wynagrodzenia i zasiłku chorobowego powód nadal był niezdolny do

wykonywania pracy, co zostało poświadczone zaświadczeniem lekarskim wydanym

na podstawie art. 229 § 2 k.p. Po upływie 182 dni tej niezdolności do pracy

pracodawca mógł więc rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia na podstawie

art. 53 § 1 pkt 1 lit. b Kodeksu pracy.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 398 15 § 1 i

art. 98 k.p.c.

/tp/