III PK 44/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PK 44/11

POSTANOWIENIE

Dnia 23 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa T. F.

przeciwko Sądowi Rejonowemu w B.

o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 23 listopada 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w R.

z dnia 16 grudnia 2010 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania,

2. zasądza

od

powódki

na

rzecz

pozwanego

Sądu

Rejonowego w B. 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu

kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację powódki

od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w D. z dnia 9 sierpnia 2010 r.

oddalającego powództwo w sprawie z powództwa T. F. przeciwko Sądowi

Rejonowemu w B. o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania

bez pracy.

Wyrok Sądu Okręgowego (w całości) powódka zaskarżyła skargą kasacyjną.

Skargę oparto na obydwu podstawach (art. 398 3 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.).

W ramach podstawy materialnoprawnej (art. 398 3 § 1 pkt 1 k.p.c.) zarzucono

błędną wykładnię art. 61 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p. oraz art. 186 8 k.p.

W ramach podstawy procesowej (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.) zarzucono

naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 278 § 1 k.p.c.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na

przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania przewidziane w art. 398 9 § 1 pkt 2 i 4

k.p.c. W ocenie skarżącej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9

§ 1 pkt 4 k.p.c.) z uwagi na oczywiste naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w związku z

art. 278 § 1 k.p.c., ponieważ „sądy rozpoznające sprawę w obu instancjach

bezsprzecznie

dokonały

ustalenia

okoliczności

wymagającej

wiadomości

specjalnych (tj. nieprawidłowego prowadzenia przez powódkę dokumentacji

księgowej) jedynie na podstawie dowodów z dokumentów i zeznań świadków, bez

przeprowadzenia koniecznego w tej sytuacji dowodu z opinii biegłego”.

Uzasadniając przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

określoną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. skarżąca wskazała na potrzebę

wykładni art. 61 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p. oraz art. 1868 k.p. W ocenie

skarżącej wątpliwości interpretacyjne dotyczące powołanych przepisów dotyczą ich

subsumpcji do stanu faktycznego sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona pozwana wniosła o oddalenie

skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od powódki na rzecz strony pozwanej kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art.

3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) wymagałoby przedstawienia tego, w czym wyraża się

„oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście

skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci

naruszenia prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości

widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08 – LEX nr

494134; z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08 – LEX nr 490364). W niniejszej sprawie

stan taki nie występuje. Nie jest przekonujące powołanie się przez autorkę skargi

na oczywiste naruszenie art. 233 § 1 w związku z art. 278 § 1 k.p.c. Pierwszy z tych

przepisów w ogóle nie może stanowić zarzutu kasacyjnego (por. art. 3983 § 3

k.p.c.). Co do przepisu art. 278 § 1 k.p.c. – to nie jest on nawet odpowiedni do

ogólnikowego zarzutu skargi nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego;

zwłaszcza,

że

nie

było

wniosku

o

przeprowadzenie

takiego

dowodu

w dwuinstancyjnym postępowaniu sądowym. Ustalenia zaskarżonego wyroku

dotyczą sytuacji faktycznej niewywiązywania się przez skarżącą z obowiązków

głównego księgowego w tym w szczególności tego, że sprawy księgowe

i rachunkowe u pozwanego nie były prowadzone w sposób prawidłowy;

nieprawidłowości te polegały na braku sporządzania stosownych dokumentów,

braku bieżącego uzupełniania ksiąg rachunkowych, księgowania na niewłaściwych

kontach. Wnosząca skargę – poza ogólnikowym zarzutem nieprzeprowadzenia

dowodu z opinii biegłego – w ogóle nie odnosi się do ustaleń stanowiących

podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku.

Postawione zagadnienie dotyczące interpretacji przepisu art. 61 § 1 k.c.

w związku z art. 300 k.p. oraz art. 1868 k.p. ma polegać – według skarżącej – na

ocenie subsumcyjnej wskazanych przepisów. Pomimo to skarżąca przedstawia to

zagadnienie

w

odniesieniu

do

faktów,

które

pozostają

poza

podstawą

zaskarżonego wyroku – tym co zostało wyjaśnione w sprawie. Uzasadniając swoje

zagadnienie skarżąca powołuje się na to, że w dniu 5 listopada 2009 r. starała się

spotkać z Prezes strony pozwanej, celem doręczenia jej wniosku, o którym mowa

w art. 1867 k.p. Nie mogła jednak tego zrobić z uwagi na celowe unikanie takiego

spotkania przez Prezes Sądu. Takie okoliczności są oderwane od podstawy

faktycznej zaskarżonego wyroku, zgodnie z którą strona pozwana rozwiązała

z powódką umowę o pracę pismem z dnia 6 listopada 2009 r., a wniosek powódki

o obniżenie wymiaru czasu pracy jej pracodawca otrzymał dopiero w dniu

9 listopada 2009 r. Stosownie zaś do przepisu art. 398 13 § 2 k.p.c. w postępowaniu

kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd

Najwyższy

jest

związany

ustaleniami

faktycznymi

stanowiącymi

podstawę

zaskarżonego orzeczenia.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art.

3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 398 9 § 2 k.p.c.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego ma swoją podstawę w § 11

ust. 1 pkt 1 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).