III PK 4/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PK 4/17 POSTANOWIENIE Dnia 7 września 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa S.S.M. ‎przeciwko Szkole […] w P. ‎o przywrócenie do pracy,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 września 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. ‎z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt VII Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z 30 czerwca 2016 r. oddalił apelację skarżącej powódki S.S.M. od wyroku Sądu Rejonowego w S. z 29 września 2015 r., którym oddalono jej powództwo o uznanie za bezskuteczne i niezgodne prawem wypowiedzenie dokonane przez pozwaną szkołę oraz o przywrócenie do pracy w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku nauczyciela.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na: I.istotne zagadnienia prawne, sformułowane następująco:1) „Zachodzi konieczność odpowiedzi na zagadnienie prawne czy nie zaproponowanie nauczycielowi mianowanemu z chwilą cofnięcia przez Kurię misji kanonicznej do nauki religii innych istniejących w szkole godzin nauczania stanowi naruszenie przez Dyrektora szkoły zasad zatrudniania nauczyciela mianowanego?”;2) „Zachodzi konieczność odpowiedzi na zagadnienie prawne czy pominięcie przy wypowiedzeniu umowy, okoliczności iż pracownik – nauczyciel mianowany, któremu kuria cofnęła misję kanoniczną do nauczania religii jest osobą podlegającą ochronie związkowej jest działaniem naruszającym zasady zwalniania i uzasadniającym roszczenie przywrócenia do pracy?”;3) „Czy w sytuacji złożenia przez powódkę powództwa o przywrócenie do pracy z wnioskiem o przywrócenie do pracy rozpatrzenie przez Sąd jedynie wniosku o przywrócenie do wniesienia powództwa bez odniesienia się do merytorycznych zarzutów powództwa stanowi naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. jako nie rozpoznanie istoty sprawy?”;II.potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie z uwagi na różnorodność orzeczeń wydawanych na gruncie art. 265 § 1 k.p. zachodzi konieczność usunięcia rozbieżności spowodowanych odmienną wykładnią tegoż artykułu w zakresie interpretacji pojęcia uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających przywrócenie oraz pojęcia „ustania przyczyny uchybienia terminu”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Chodzi o wadliwości metodyczne i merytoryczne.Pierwsza wynika z tego, że skarżąca nie odwołuje się do ostatniej podstawy przedsądu, czyli z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. i nie twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Z treści wniosku wynika, iż podstawy wniosku to przesłanki przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., czyli istotne zagadnienie prawne i potrzeba wykładni przepisu.Zachodzi zasadnicza różnica między tymi podstawami, a podkreśla się to z tej przyczyny, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi skupia się na zastosowaniu prawa w indywidualnej sprawie skarżącej powódki, co nie jest właściwe i wystarczające dla podstaw przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.Otóż przedmiotem zainteresowania tych dwóch podstaw przedsądu są problemy prawne o znaczeniu uniwersalnym, a nie analiza i ocena zastosowania prawa w konkretnej (indywidualnej) sprawie skarżącej, gdyż to właściwe jest podstawie przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., do której skarżąca nie odwołuje się.Stwierdza się więc dysonans między podstawami wniosku a jego uzasadnieniem.

Brak jest argumentacji prawnej, opartej na analizie prawa, orzecznictwa a nawet doktryny, która uzasadniałaby sformułowane zagadnienia prawne. Istotne zagadnienie prawne musi mieć też taką rangę, czyli nie może być redukowane do zwykłej wykładni i stosowania prawa. Zagadnienie prawne powinno być też kompletne, czego brak w pierwszym i drugim zagadnieniu, jako że trudno stwierdzić zagadnienie prawne bez osadzenia go w regulacji prawnej. Wykracza to ponad potrzebę argumentacji, gdyż w pierwszej kolejności należy postawić pytanie czy sformułowane istotne zagadnienia prawne występują w sprawie (warunek z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).Odpowiedź jest negatywna.Rzecz w tym, że zagadnienia rozmijają się z przedmiotem rozpoznania sprawy.

Powództwo zostało oddalone ze względu na wniesienie odwołania po terminie (art. 264 i 265 k.p.c.). Rozstrzygnięcie sprawy nie obejmowało badania naruszenia przepisów dotyczycących zatrudnienia pracowniczego powódki. W takiej sytuacji nieuprawnione – bo nie objęte przedmiotem rozstrzygania – są zagadnienia (pytania) pierwsze i drugie. Nawet gdyby próbować uznać zagadnienia za istotne zagadnienia prawne, to art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wyklucza ich rozstrzyganie, bo nie występują w sprawie.W sprawie nie badano kwestii czy niezaproponowanie nauczycielowi innych godzin nauczania stanowi naruszenie zasad zatrudniania nauczyciela mianowanego (pierwsze zagadnienie) ani ochrony związkowej (drugie zagadnienie).Z kolei trzecie zagadnienie wskazuje już podstawę prawną, czyli art. 386 § 4 k.p.c. Nie jest jednak uprawniona, gdyż Sąd nie stosował tego przepisu.

Wszak apelacja została oddalona, czyli zastosowanie miał art. 385 k.p.c. Natomiast art. 386 § 4 k.p.c. ma zastosowanie w innej sytuacji. Wówczas skarga kasacyjna nie mogłaby zostać wniesiona. W przypadku zastosowania art. 386 § 4 k.p.c. możliwe byłoby wniesienie zażalenia z art. 3941 § 11 k.p.c., co nie dotyczy tej sprawy.Nie spełnia się także podstawa przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Wówczas w centrum uwagi jest przepis prawny ze względu na potrzebę jego wykładni wynikającą z poważnych wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Wniosek jedynie hasłowo odwołuje się do tej podstawy przedsądu, gdyż w uzasadnieniu nie wskazuje rozbieżnego orzecznictwa sądów na tle wykładni art. 265 § 1 k.p. Nie wykazuje też poważnych wątpliwości w wykładni. Regulacja ta nie jest nowa i ma już swoje orzecznictwo oraz opracowania.Z tych motywów, z braku zasadnej podstawy przedsądu, orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).