III PK 4/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PK 4/06

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z powództwa S. N. i in.,

przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie L.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 23 lutego 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w L.

z dnia 27 lipca 2005 r., sygn. akt III APa …/05,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Pełnomocnik powodów zaskarżył skargą kasacją wyrok Sądu Apelacyjnego

w L. z dnia 27 lipca 2005 r., oddalający ich apelację od wyroku Sądu Okręgowego

– Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Z. z dnia 28 lutego 2005 r.,

oddalającego powództwo o zapłatę odszkodowania. Wskazując jako podstawę

skargi kasacyjnej naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 18a ust. 1 i art.

49 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (jednolity

tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 112, poz. 981) oraz § 18 ust. 1 i § 51 rozporządzenia Rady

Ministrów z dnia 30 listopada 1981 r. w sprawie wykonania ustawy o

przedsiębiorstwach państwowych (DzU. Nr 31, poz. 170 ze zm.) i art. 417 k.c. –

poprzez ich błędną wykładnię, wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie

na rzecz powodów dochodzonych należności wraz z odsetkami i kosztami

procesu”, ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu” oraz o „zasądzenie od pozwanego

na rzecz powodów kosztów procesu według norm prawem przepisanych”. Jego

zdaniem, rozpoznanie skargi kasacyjnej uzasadnia potrzeba wykładni powołanych

przepisów oraz konieczność „jednoznacznego określenia, czy można uznać, że

została zakończona likwidacja przedsiębiorstwa państwowego w sytuacji, gdy

przedsiębiorstwo to nadal zatrudnia pracowników, uzyskuje przychody z czynszu

dzierżawnego, nie zostało wykreślone w Urzędzie Skarbowym jako płatnik

podatków oraz w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych jako płatnik składek na

ubezpieczenie społeczne, a więc czy zachodzą w takiej sytuacji przesłanki

określone w § 18 i § 51 Rozporządzenia Rady Ministrów [...] w sprawie wykonania

ustawy o przedsiębiorstwach państwowych do uznania, że nastąpiło całkowite

zakończenie jego działalności gospodarczej”?

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie

prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy

skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie

narusza oczywiście prawo albo zachodzi nieważność postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była ocena zasadności roszczenia

skarżących, którzy wywodzili, że wskutek wniesienia przez wojewodę do Spółki

„Sukces” mienia pozostałego po zlikwidowanym przedsiębiorstwie państwowym

zostali pozbawieni prawa do nieodpłatnego nabycia udziałów w tej Spółce.

Powołane w skardze kasacyjnej przepisy ustawy o przedsiębiorstwach

państwowych – art. 18a i art. 49, oraz rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie

wykonania ustawy o przedsiębiorstwach państwowych - § 18 i § 51, a także art. 417

k.c.– zostały dostatecznie wyjaśnione zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie.

Nie budzą one wątpliwości i nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów. W

sprawie nie występuje zagadnienie prawne, które stanowiłoby problem prawny, tym

bardziej istotny, mający znaczenie precedensowe dla innych podobnych spraw i

wymagający ingerencji Sądu Najwyższego. W motywach zaskarżonego orzeczenia

nie dostrzega się wyraźnego błędu w zastosowaniu prawa lub jego wykładni, bez

potrzeby

dokonywania

pogłębionej

analizy.

Zorganizowana

część

mienia

przedsiębiorstwa to pewien zespół składników, co oznacza, że składniki te musi

„spajać” więź organizacyjna, czynnik organizacji; w skład tego zespołu muszą

wchodzić co najmniej dwa składniki – materialny i jeden niematerialny, a zespół ten

powinien istnieć już w chwili rozpoczęcia likwidacji przedsiębiorstwa państwowego.

Wbrew twierdzeniu skarżących, mienie pozostałe po likwidacji przedsiębiorstwa

państwowego, nie musi, ale może mieć charakter zorganizowanej całości (por. M.

Wolanin, Rejent 1996 nr 3, str. 96).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy, stosownie do art. 398 9 § 2

k.p.c., orzekł jak w sentencji.