III PK 33/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PK 33/05

POSTANOWIENIE

Dnia 18 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski

w sprawie z powództwa S. S.

przeciwko "K." Spółce z o.o. w M.

o odszkodowanie za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu oraz

odszkodowanie z tytułu nieuzasadnionego wypowiedzenia umowy o pracę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 18 marca 2005 r.,

na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w T.

z dnia 27 września 2004 r., sygn. akt III Pa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

W imieniu powoda S. S. wniesiona została kasacja od wyroku Sądu

Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia 27 września

2004 r., sygn. akt III Pa …/04.

W kasacji pełnomocnik powoda jako okoliczność uzasadniającą jej

rozpoznanie wskazał na potrzebę wykładni przepisów prawa materialnego w

szczególności przepisu art. 183d k.p. przez wskazanie, czy odszkodowanie o którym

mowa w tym przepisie należy rozumieć ściśle jako naprawienie szkody poniesionej

przez pracownika w związku z nierównym traktowaniem przez pracodawcę w

miejscu pracy a tym samym, czy jego wysokość uzależniona jest od udowodnienia

przez pracownika wysokości poniesionej szkody, czy też odszkodowanie to należy

rozumieć szerzej (bliżej nawet pojęciu zadośćuczynienia) a w tej sytuacji, czy

wysokość odszkodowania jest niezależna od poniesionej przez pracownika szkody.

Ponadto w ocenie skarżącego istotne jest również wyjaśnienie, czy wypowiedzenie

przez pracodawcę umowy o pracę w 3 dni po otrzymaniu przez niego pozwu o

odszkodowanie w swojej istocie stanowi dyskryminację pracownika i narusza zakaz

wypowiadania umowy o pracę ze względu na skorzystanie przez pracownika z

uprawnienia domagania się równego traktowania w miejscu pracy w sytuacji, gdy

pracodawca

w

wypowiedzeniu

umowy

o

pracę

wskazał

inne

przyczyny

wypowiedzenia niż domaganie się przez pracownika odszkodowania, a przyczyny

wskazane przez pracodawcę istniały wcześniej, były pracodawcy znane i nie

stanowiły podstawy do wcześniejszego rozwiązania umowy o pracę, nadto gdy

pracownik ten zgodnie z ustaleniami Sądu pierwszej i drugiej instancji w okresie

tym był przez pracodawcę dyskryminowany.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przedstawienie

przez

stronę

wnoszącą

kasację

okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie nie oznacza, że Sąd Najwyższy przyjmie kasację

do rozpoznania. Spełnienie powyższego wymagania, przewidzianego w art. 393 3 §

1 pkt 3 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym od nowelizacji Kodeksu postępowania

cywilnego dokonanej ustawą z dnia 24 maja 2000 r., nie pozwala jedynie odrzucić

kasacji sądowi drugiej instancji na podstawie art. 393 5 k.p.c., natomiast Sądowi

Najwyższemu – na podstawie art. 3937 § 2 w związku z art. 3935 k.p.c. Nie

zapewnia jednak przyjęcia kasacji do rozpoznania. Przyjęcie to zależy bowiem od

braku okoliczności, które uprawniają Sąd Najwyższy do wydania postanowienia o

odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania. Okoliczności te zostały wymienione w

art. 393 § 1 i § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy miał na uwadze, iż skarżący przedstawiając

okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji nie wykazał, iż w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, czy też, że istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów. Nie sposób bowiem przyjąć, iż istnieje

potrzeba rozstrzygania przedstawionych przez wnoszącego kasację „istotnych

zagadnień prawnych”, jeżeli od ich wyjaśnienia nie jest uzależniony sposób

rozstrzygnięcia sprawy. W sprawie istotne było bowiem nie to, czy odszkodowanie

zasądzone od pozwanego czyni zadość krzywdzie wyrządzonej powodowi, a więc

czy stanowi odpowiednie zadośćuczynienie, lecz czy odpowiada szkodzie, jaką

poniósł powód w wyniku zakazanego prawem zachowania pozwanego. W ten

sposób bowiem powód sformułował swoje żądanie w pozwie, uzasadniając

wysokość dochodzonego odszkodowania z tytułu dyskryminacji wyłącznie różnicą

w wysokości wynagrodzenia osiągniętego w roku 2003 i 2002, posłużył się zatem

pojęciem szkody zdefiniowanym w art. 361 k.c., co do którego nie istnieje potrzeba

dokonania wykładni wobec bogatego w tej materii orzecznictwa sądowego i

licznych wypowiedzi doktryny.

Sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy nie jest uzależniony również

od wyjaśnienia drugiej kwestii podnoszonej przez skarżącego. Kwestia ustalenia

rzeczywistej przyczyny wypowiedzenia powodowi umowy o pracę nie zależy

bowiem od prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, ale

obejmuje sferę ustaleń faktycznych, które wobec braku w kasacji zarzutów

naruszenia prawa procesowego nie mogą być skutecznie kwestionowane w

postępowaniu przed Sądem Najwyższym

Ponadto Sąd Najwyższy zważył, iż w sprawie nie występuje nieważność

postępowania ani też zaskarżone orzeczenie nie narusza w sposób oczywisty

prawa.

Z tych względów Sąd Najwyższy uznał za uzasadnioną odmowę przyjęcia

kasacji do rozpoznania.