III PK 3/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PK 3/06

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z powództwa B. R.

przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w L.

o przywrócenie do pracy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 23 lutego 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w R.

z dnia 1 września 2005 r., sygn. akt VI Pa …/05,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

B. R. zaskarżyła skargą kasacją wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia 1 września 2005 r., IV Pa …/05, zmieniający

wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 6 czerwca 2005 r., IV P …/05, przywracający

B. R. na dotychczas zajmowane stanowisko w Samodzielnym Publicznym Zespole

Opieki Zdrowotnej w L., w ten sposób, że powództwo oddalił. Wskazując jako

podstawy skargi kasacyjnej naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 45 §

1 k.p. – poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że wypowiedzenie powódce umowy

o pracę było „uzasadnione a same przyczyny rzeczywiste”, a także naruszenie

przepisów postępowania, a to: art. 233 § 1 k.p.c. – poprzez dokonanie „w sposób

zupełnie dowolny” oceny zgromadzonego w sprawie materiału, art. 224 § 2 k.p.c. w

związku z art. 217 § 1 k.p.c. – poprzez „przeprowadzenie dowodu z nieaktualnego

Statutu Związku Zawodowego Pielęgniarek po zamknięciu rozprawy, w następstwie

którego powódka została pozbawiona możliwości obrony swoich praw”, oraz art.

381 k.p.c. w związku z art. 368 § 1 pkt 4 k.p.c. – poprzez dopuszczenie dowodu ze

Statutu, „pomimo iż w apelacji pozwanego brak jest wniosku o dopuszczenie

takiego dowodu”, jej pełnomocnik wniósł o „uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, pozostawiając

temuż Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.” Jego

zdaniem, rozpoznanie skargi kasacyjnej uzasadnia potrzeba wykładni „przepisów

regulujących zasadę swobodnej sądowej oceny dowodów” oraz oczywiste

naruszenie art. 224 § 2 k.p.c. w związku z art. 217 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie

prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy

skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie

narusza oczywiście prawo albo zachodzi nieważność postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była ocena zasadności wypowiedzenia

B. R. umowy o pracę. Powołane w skardze kasacyjnej przepisy Kodeksu

postępowania cywilnego – art. 233 § 1, art. 224 § 2, art. 217, art. 381 i art. 368,

oraz art. 45 § 1 k.p – zostały dostatecznie wyjaśnione zarówno w doktrynie, jak i w

orzecznictwie. Nie budzą one wątpliwości i nie wywołują rozbieżności w

orzecznictwie sądów. W sprawie nie występuje zagadnienie prawne, które

stanowiłoby problem prawny, tym bardziej istotny, mający znaczenie precedensowe

dla innych podobnych spraw i wymagający ingerencji Sądu Najwyższego. Wbrew

twierdzeniu skarżącej, przeprowadzenie po zamknięciu rozprawy apelacyjnej w

sprawie o przywrócenie do pracy, dowodu ze statutu związku zawodowego, w celu

porównania jego treści z zeznaniami świadków, nie stanowi pozbawienia strony

możności obrony swych praw. W motywach zaskarżonego orzeczenia nie

dostrzega się wyraźnego błędu w zastosowaniu prawa lub jego wykładni, bez

potrzeby dokonywania pogłębionej analizy. Podnoszone w skardze kasacyjnej

zarzuty i ich uzasadnienie sprowadzają się w rzeczywistości do ogólnikowej

polemiki z sędziowską oceną materiału dowodowego oraz ustalonych w toku

postępowania faktów, co w konsekwencji czyni ją niezasadną. Zgodnie bowiem z

art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące

ustalenia faktów lub oceny dowodów. Sąd Najwyższy podkreślał również, że zarzut

naruszenia art. 224 k.p.c. nie może służyć wykazywaniu sprzeczności w materiale

dowodowym oraz błędów w ocenie dowodów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

20 stycznia 2000 r., II UKN 324/99, OSNAPiUS 2001 nr 11, poz. 390).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy, stosownie do art. 3989 § 2

k.p.c., orzekł jak w sentencji.