III PK 16/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PK 16/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z powództwa Z. F.

przeciwko /.../Uniwersytetowi /…/

o naruszenie dóbr osobistych - przeproszenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 21 czerwca 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 14 września 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym,

co potwierdza przepis art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c. oraz reprezentatywne piśmiennictwo.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy zachodzi

nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią, więc obligatoryjny i nieodzowny

element oceny w tym stadium postępowania kasacyjnego. Badanie ich na

podstawie i w zakresie, przedstawionego w skardze kasacyjnej, uzasadnienia

wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania doprowadziło Sąd Najwyższy do konkluzji,

że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 398 9 § 1 pkt 1

k.p.c., bowiem wskazane przez powoda istotne zagadnienie prawne polegające na

ustaleniu - czy polemika przełożonego pracownika z wtoczonym przez pracownika

powództwem, wygłoszona wobec jego współpracowników, studentów, doktorantów

i pracowników administracji nosi znamiona praktyki dyskryminacyjnej i czy może

być rozpatrywana jako naruszenie dóbr osobistych w rozumieniu art. 24 k.c. - w

istocie odnosi się do kwestii ustalenia faktów lub oceny dowodów, a zgodnie z art.

3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące

ustalenia faktów lub oceny dowodów. Ustalenia natury faktycznej w postępowaniu

kasacyjnym mogą bowiem być skutecznie kwestionowane jedynie w sposób

pośredni, a mianowicie, przez wskazanie konkretnego przepisu czy przepisów

prawa procesowego i wykazanie w niej, że jego (ich) naruszenie mogło mieć istotny

wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju zarzutu (dotyczącego naruszenia przepisów

postępowania) skarga kasacyjna nie formułuje (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z 23 września 2005 r. III CSK 13/05, OSNC 2006/4/76).

Wobec powyższego Sąd Najwyższy działając na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.