III PK 14/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PK 14/06

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński (przewodniczący)

SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa S. K.

przeciwko T. Spółce Akcyjnej w W.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 kwietnia 2006 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w L.

z dnia 27 września 2005 r.,

oddala skargę kasacyjną i zasądza od powoda na rzecz strony

pozwanej 2025 zł. tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 28 grudnia 2004 r. S. K. wniósł o zasądzenie na jego rzecz

od T. S. A. Obszaru w L. kwoty 143.674,72 zł. z ustawowymi odsetkami od dnia 2

grudnia 2003 r. tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę. W piśmie

procesowym z dnia 14 lutego 2005 r.

rozszerzył powództwo żądając kwoty

181.640,48 zł. z ustawowymi odsetkami.

Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2005 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy w L. oddalił

powództwo. Wyrok ten wynika z następujących ustaleń. Powód zatrudniony był w

pozwanej spółce na stanowisku instruktora. Do obowiązków powoda należał

nadzór nad pracą monterów. We wrześniu 2002 r. została zlikwidowana komórka,

w której pracował w związku z czym

przeniesiono go do tzw. "zasobów

uwolnionych". W październiku 2002 r. powód zachorował, a do pracy powrócił w

styczniu 2003 r. Po powrocie ze zwolnienia nie było już jego komórki pracy,

powierzano mu zatem różne obowiązki. W dniu 30 czerwca 2000 r. związki

zawodowe działające u pozwanego oraz inwestor strategiczny spółki zawarły Pakiet

Socjalny dotyczący gwarancji pracowniczych dla pracowników T. S.A. Generalną

zasadą tego Pakietu było niedokonywanie zwolnień grupowych w przypadku nie

zawarcia porozumienia ze związkami zawodowymi. Spółka zobowiązała się do

zagwarantowania zatrudnienia przez 40 miesięcy od dnia wejścia w życie Pakietu.

Dopuszczalne

przypadki

rozwiązywania

umów

z

pracownikami

zostały

szczegółowo wymienione. Między innymi postanowienia Pakietu przewidywały

dokonywanie zwolnień w ramach programu dobrowolnych odejść. Procedura

realizacji tego programu miała być ustalona przez spółkę i przedstawiona do opinii

związkom zawodowym sukcesywnie, zgodnie z potrzebami spółki. Zasadą miało

być deklarowanie przez pracownika woli rozwiązania stosunku pracy na mocy

porozumienia stron za stosownym odszkodowaniem. Pakiet przewidywał także

możliwość rozwiązania w okresie gwarancji zatrudnienia stosunku pracy z

pracownikami, którym na mocy odrębnych przepisów przysługiwało uprawnienie do

świadczenia przedemerytalnego. W przypadku rozwiązania umowy w tym trybie

spółka zobowiązana była do wypłaty na rzecz pracownika jednorazowego

odszkodowania. Wypłaty odszkodowań dla pracowników odchodzących w ramach

dobrowolnych odejść były znacznie niższe, aniżeli odszkodowania wyrównawcze

przewidziane dla pracowników zwalnianych i przechodzących na świadczenie

przedemerytalne. Powód w kwietniu 2003 r. uzyskał warunki świadczenia

przedemerytalnego, ponieważ jego miejsce pracy zostało zlikwidowane, a on

znajdował się w tzw. "zasobach uwolnionych". Licząc się z możliwością

ewentualnego zwolnienia z pracy, gdy Pakiet przestanie obowiązywać, powód

poprosił pracodawcę, aby ten wypowiedział mu umowę o pracę z przyczyn

leżących po stronie pracodawcy, spotkał się jednakże z odpowiedzią odmowną z

uwagi na znaczne koszty, jakie w przypadku rozwiązania umowy pracodawca

musiałby ponieść. Dyrektor „Obszaru” był odpowiedzialny za realizację budżetu,

który przewidywał średnio na pracownika kwotę odszkodowań 20.000 zł, zaś

wypowiedzenie powodowi umowy o pracę wiązałoby się ze znacznie wyższymi

kosztami. W 2003 r. w ramach dobrowolnych odejść za porozumieniem stron za

stosownym odszkodowaniem i odprawą odeszła z pracy tak znaczna grupa

pracowników, iż już od połowy tego roku poziom zatrudnienia u pozwanego zbliżył

się do zaplanowanego w budżecie. W drugiej połowie 2003 r. Zarząd wstrzymał

odejścia pracowników, gdyż dalsze zmniejszanie zatrudnienia zmniejszało

wiarygodność spółki na giełdzie, która nie mogła zmniejszać zatrudnienia powyżej

określonego poziomu. W związku z tym, iż powszechnie było wiadome, iż w 2004 r.

miały zmienić się przepisy dotyczące warunków przyznawania świadczeń

przedemerytalnych (miały być to mniejsze kwoty - co w istocie się stało), związki

zawodowe pozwanego pod naciskiem pracowników posiadających uprawnienia do

świadczeń, którym pozwany ze względu na wysokie koszty nie chciał wypowiadać

umów o pracę, zawarły w sierpniu 2003 r. uzgodnienie dotyczące tych

pracowników. Powyższe uzgodnienie pozwoliło, pomimo wstrzymania przez Zarząd

dalszych

odejść

pracowników

z

pracy,

rozwiązać

umowę

o

pracę

za

porozumieniem z inicjatywy pracowników, którzy chcieli skorzystać ze świadczeń

przedemerytalnych

przewidywało

według

starych,

odszkodowanie,

które

korzystniejszych

było

wyższe

zasad.

od

Uzgodnienie

odszkodowania

przewidzianego dla pracowników odchodzących w ramach dobrowolnych odejść

ale było znacznie niższe od odszkodowania wyrównawczego przysługującego

pracownikom, którym pozwany wypowiedziałby umowę i którzy przeszliby na

świadczenie przedemerytalne. W związku z Uzgodnieniem pozwany wystosował

pismo

do

wszystkich

pracowników,

którzy

mieli

prawo

do

świadczenia

przedemerytalnego, informując, iż została stworzona możliwość rozwiązania

umowy o pracę w trybie porozumienia stron. Nadto pracodawca informował, iż

rozwiązanie umowy zależy wyłącznie od pracownika oraz wskazywał wysokość

należnych świadczeń w razie skorzystania z tej możliwości. Powód po otrzymaniu

wymienionego pisma w dniu 30 października 2003 r. złożył Dyrektorowi J. M.

prośbę o rozwiązanie z nim umowy o pracę w trybie porozumienia stron z przyczyn

dotyczących pracodawcy. W dniu 1 grudnia 2003 r. powód i pozwany zawarli

porozumienie, w którym oświadczyli wolę rozwiązania umowy o pracę w trybie

porozumienia stron. Pozwany zobowiązał się do wypłaty na rzecz powoda

na

podstawie Uzgodnienia z sierpnia 2003 roku odszkodowania w kwocie 37.965,76 zł

oraz odprawy pieniężnej w kwocie 70.740 zł i nagrody jubileuszowej w kwocie

24.516,25 zł. Powód otrzymał wszystkie wyżej wskazane kwoty. W lutym 2004 r.

powód uzyskał świadczenie przedemerytalne według "starych" zasad, a kwota tego

świadczenia była wyższa niż kwota, jaką by uzyskał po zmianie przepisów o

świadczeniach przedemerytalnych. Po otrzymaniu świadczenia przedemerytalnego

powód zwrócił się do pracodawcy, aby ten poza kwotą wypłaconych już świadczeń,

wypłacił mu odszkodowanie wyrównawcze, jakie otrzymałby gdyby pozwany

wypowiedział mu umowę o pracę.

Sąd pierwszej Instancji uznał, że żądanie odszkodowania wyrównawczego na

podstawie cz. III pkt 6 Pakietu nie znajduje podstaw prawnych, gdyż

odszkodowanie wyrównawcze przysługuje wyłącznie w przypadku wypowiedzenia

umowy

o

pracę

i

skorzystania

przez

pracownika

ze

świadczenia

przedemerytalnego, w żadnym zaś razie nie ma zastosowania w przypadku

rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron. Sąd pierwszej instancji

wskazał, iż wprawdzie część III porozumienia nie zawiera jasnej redakcji co do

sposobu rozwiązania umowy o pracę, jednak interpretacja, iż dotyczy również trybu

porozumienia stron nie jest prawidłowa. Pozwany nie wypowiedział powodowi

umowy o pracę, ponieważ ten tryb rozwiązania umowy o pracę wiązał się ze

znacznymi kosztami, a w ramach dobrowolnych odejść, które były "tańsze" dla

pozwanego, odeszła taka liczba pracowników, iż pozwany nie miał potrzeby

dalszego zmniejszania zatrudnienia. W ocenie Sądu Okręgowego strony

niniejszego sporu rozwiązały umowę o pracę za porozumieniem stron z przyczyn

leżących po stronie pracodawcy na podstawie Uzgodnienia z sierpnia 2003 r.

Uzgodnienie to związki zawodowe zawarły w celu umożliwienia odejścia

pracownikom na świadczenia przedemerytalne przed zmianą przepisów w tym

zakresie. Powód zawarł z pozwanym porozumienie w sprawie rozwiązania umowy

o

pracę.

Porozumienie

jasno

regulowało

wszystkie

kwestie

dotyczące

ewentualnych odszkodowań. Sąd podkreślił, że powód miał pełną świadomość, iż

w przypadku odejścia za porozumieniem stron otrzyma odszkodowanie niższe niż

to, które by otrzymał, gdyby umowę o pracę wypowiedział pracodawca. Wobec

tego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że powodowi przysługują wyłącznie

świadczenia określone porozumieniem zawartym z pozwanym.

Apelację od powyższego wyroku wniósł powód zarzucając naruszenie art. 316 § 1

KPC w związku z art. 233 § 1 KPC, art. 277 oraz art. 228 § 2 k. p. c. przez

niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a w

szczególności tego, że przyczyną rozwiązania umowy o pracę była restrukturyzacja

zatrudnienia u pozwanego pracodawcy, przez co umowa ustała z przyczyn

przewidzianych ustawą z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach

rozwiązywania stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy; a także

pominięcie tego, że w porozumieniu z grudnia 2003 r., powód nie zadeklarował

rezygnacji ze świadczeń przewidzianych przez pkt III.6 Pakietu Socjalnego.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego:

a) art. 9 k. p. oraz postanowień Uzgodnienia zawartego w dniu 11 sierpnia

2003 r. pomiędzy Zakładem T. S.A a ogólnokrajowymi organizacjami związkowymi

działającymi w T. S.A. poprzez wadliwe zastosowanie tych przepisów i błędne

uznanie, że Uzgodnienie z 11 sierpnia 2003 r. zmieniało zasady przyznania

świadczeń

przewidzianych

w przypadku

rozwiązania

stosunków pracy

z

pracownikami z przyczyn dotyczących pracodawcy przewidzianymi przez Pakiet

Socjalny;

b) porozumienia w przedmiocie rozwiązywania umowy o pracę zawarte

pomiędzy stronami 1 grudnia 2003 r. przez wadliwe zastosowanie tego

porozumienia i błędne uznanie, że na jego mocy powód zrezygnował ze

świadczeń przewidzianych przez pkt III.6 Pakietu Socjalnego;

c) pkt III.6 oraz pkt III.4-5 Pakietu Socjalnego poprzez wadliwe zastosowanie

tych przepisów i błędne przyjęcie, że świadczenia przewidziane przez wspomniany

pkt III.6 były uzależnione od sposobu rozwiązywania umowy o pracę z

pracownikiem, a nie od przyczyny rozwiązania takiej umowy w okresie

obowiązywania gwarancji zastosowania przepisów przewidzianych przez Pakiet

Socjalny.

Wyrokiem z dnia 27 września 2005 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w L. na podstawie art. 385 k. p. c. apelację powoda

oddalił. Sąd drugiej instancji w pełni podzielił ustalenia faktyczne jak i ich ocenę

prawną dokonaną przez Sąd pierwszej instancji.

Zdaniem Sądu II instancji przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji

ocena dowodów jest prawidłowa, apelacja zaś w żaden sposób nie wykazuje

uchybień, które podważałyby prawidłowość dokonanej oceny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 9 kodeksu pracy oraz postanowień

Uzgodnienia z 11 sierpnia 2003 r. przez wadliwe zastosowanie tych przepisów i

błędne uznanie, że Uzgodnienie to zmieniało zasady przyznania odszkodowania

Sąd drugiej instancji stwierdził, że Uzgodnieniem z sierpnia 2003 r., wprowadzono

dodatkową

możliwość

odejścia

z pracy

na

świadczenie

emerytalne

za

porozumieniem stron. Jeśliby związki zawodowe uważały, że pkt 6 części III

Pakietu obejmuje sytuację odejścia pracownika za porozumieniem stron to

przecież zbędne byłoby zawieranie Uzgodnienia z sierpnia 2003 r. Skarżący, który

zawarł porozumienie 1 grudnia 2003 r., odwołujące się do ustaleń przedmiotowego

Uzgodnienia bezpodstawnie wyprowadza swe roszczenia z powołaniem się na

Pakiet Socjalny. Przychylenie się do stanowiska skarżącego oznaczałoby, że

pomimo zawarcia

przez strony Porozumienia, które w sposób kompleksowy

regulowało wszystkie warunki finansowe odejścia skarżącego z pracy, miałby on w

dalszym ciągu roszczenie o świadczenie wyrównawcze. Tymczasem powód miał

pełną świadomość, iż w przypadku odejścia za porozumieniem stron otrzyma

odszkodowanie niższe niż to, które by otrzymał, gdyby umowę o pracę

wypowiedział pracodawca. Wynika to nie tylko z treści porozumienia, jakie powód

zawarł z pozwanym, ale i z wyjaśnień powoda w toku procesu.

W ocenie Sądu drugiej instancji za niezasadny uznać należy zarzut wadliwego

zastosowania pkt II oraz pkt III.4-5 Pakietu Socjalnego na skutek przyjęcia, że

świadczenie przewidziane przez pkt III.6 były uzależnione od sposobu rozwiązania

umowy o pracę z pracownikiem, nie zaś od przyczyny rozwiązania umowy.

Świadczenia przewidziane w Pakiecie uzależnione były zarówno od sposobu

rozwiązywania umowy o pracę z pracownikiem, jak i od przyczyny rozwiązania

takiej umowy. Powód w dniu 1 grudnia 2003 r. zawarł porozumienie - na gruncie

Uzgodnienia związków zawodowych z pracodawcą - o rozwiązaniu umowy o pracę

za porozumieniem stron i na mocy wyłącznie tego porozumienia przysługiwało mu

odpowiednie odszkodowanie.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, opartej na obu podstawach z

art. 3983 § 1 k.p.c. pełnomocnik powoda wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku

oraz o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji i

przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W ramach podstawy

dotyczącej

przepisów prawa materialnego skarga powołała zarzuty naruszenia

następujących przepisów:

1) art. 9 k. p. w związku z przepisami Pakietu Socjalnego z 30 czerwca 2000 r. oraz

postanowień uzgodnienia zawartego w dniu 11 sierpnia 2003 r. przez wadliwą

wykładnię tych przepisów i błędne uznanie, że uzgodnienie z 11 sierpnia 2003 r.

mogło zmieniać postanowienia Pakietu Socjalnego w zakresie zasad przyznawania

świadczeń w związku z rozwiązaniem umowy o pracę, bądź też stanowić wykładnię

dla stosowania przepisów tego Pakietu;

2) pkt III 6 oraz pkt III 4-5 Pakietu Socjalnego z 30 czerwca 2000 r. w związku z art.

9 k.p. przez wadliwe zastosowanie tych przepisów i błędne przyjęcie, (i brak

zastosowania art. 9 k. p.) że świadczenia przewidziane przez wspomniany pkt III. 6

Pakietu były uzależnione od sposobu rozwiązania umowy o pracę z pracownikiem,

a nie od przyczyny rozwiązania takiej umowy w okresie obowiązywania gwarancji

zatrudnienia przewidzianych przez Pakiet Socjalny;

3) porozumienia w przedmiocie rozwiązania umowy o pracę zawartego pomiędzy

stronami l grudnia 2003 r. przez wadliwą wykładnię tego porozumienia i błędne

uznanie, że powód ważnie zrezygnował z świadczeń przewidzianych przez pkt III. 6

Pakietu Socjalnego pomimo, ż taka rezygnacja jest niedopuszczalna ze względu na

art. 84 k.p.

W ramach podstawy dotyczącej naruszenia przepisów prawa procesowego

wskazano zarzut naruszenia: 386 § 4 k.p.c. w związku z art. 227 k.p.c. i art. 378 § 1

k.p.c. oraz art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 378 § 1 k.p.c. przez brak właściwego

rozpoznania zarzutów apelacji w zakresie niekompletnych ustaleń faktycznych

Sądu pierwszej instancji oraz zaniechanie umotywowania przez Sąd Apelacyjny w

L. pominięcia tych zarzutów.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

W

argumentacji

zarzutów

„procesowej”

podstawy

skargi

kasacyjnej

wskazano na to, że Sąd Apelacyjny powielając błąd Sądu pierwszej instancji, nie

ustalił przyczyn rozwiązania z powodem umowy o pracę, co oznacza, ze Sąd

Apelacyjny nie rozpoznał zarzutów apelacji a oba Sądy nie rozpoznały istoty

sprawy.

Wszystkie

te

zarzuty

są

bezpodstawne

gdyż

wyraźnie

pomijają

przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jego podstawy – ustalone

okoliczności faktyczne i wyprowadzoną na ich tle ocenę oszczeń pozwu. Odsyłając

do motywów zaskarżonego wyroku, które w ich zasadniczej części zostały wyżej

przedstawione, wystarczy podkreślić że według ustaleń Sądów obu instancji

rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z inicjatywy i w wyniku określonych starań

powoda zainteresowanego w rozwiązaniu umowy o pracę w określonym stanie

prawnym dotyczącym realizacji prawa do świadczeń przedemerytalnych. Z takim

wystąpieniem powoda pozwany pracodawca uzgodnił swe własne interesy

polegające najogólniej biorąc, na uwzględnieniu sytuacji powoda będącego w t.zw.

„zasobach uwolnionych”, zatrudnionego nadal z

perspektywą

ewentualnego

uwolnienia w przyszłości. Ze szczegółowych ustaleń faktycznych, stanowiących

podstawę zaskarżonego wyroku wynika że interesy pracownika i pracodawcy były

przez każdą ze stron należycie oceniane i stały się podstawą rozwiązania umowy o

pracę na zasadzie porozumienia stron.

Istotne było zwłaszcza ustalenie, że

pracodawca, będąc w ramach

przeprowadzanej restrukturyzacji, zainteresowany rozwiązaniem umowy o pracę z

powodem przewidzianym do zwolnienia w ramach „zasobów uwalnianych”

zdecydowany był nie dokonywać tego zwolnienia w okresie w którym wystąpił o to

powód na warunkach zobowiązujących pracodawcę do świadczeń wynikających z

Pakietu

Socjalnego w razie rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę.

Uzgodnienie w porozumieniu stron ich autonomicznych interesów nastąpiło w

oparciu o ustalone w wyroku zasady uzgodnione ze związkami zawodowymi w

sierpniu 2003 r.

Rozpoznając tę podstawę kasacji należy stwierdzić, że podniesione zarzuty

są nie tylko nieodpowiednie do ustaleń Sądu, ale ponadto zostały przedstawione w

sposób tak ogólnikowy, że nie

pozwalają nawet na uchwycenie stawianego

problemu. Nie wiadomo dlaczego skarżący, pomimo ustalenia przez Sąd,

szczegółowych okoliczności faktycznych dotyczących porozumienia stron uważa,

że Sądy zaniechały ustalenia przyczyn rozwiązania stosunku pracy. Innym

przykładem gołosłowności stawianych zarzutów jest przedstawienie w skardze

zarzutu naruszenia art. 227 k.p.c.

„poprzez nieprzeprowadzenie dowodu na

okoliczność przyczyn rozwiązania – umowy o pracę”, bez wskazania przez

skarżącego dowodu, jaki miałby tu wchodzić w rachubę.

Bezzasadne są również zarzuty „materialnoprawnej” podstawy skargi

kasacyjnej. Także w tym zakresie, podobnie do zarzutów poprzednio omówionych,

zastrzeżenia budzi sposób przedstawienia zarzutów, które nie tyle odnoszą się do

stanowiska jakie zajął Sąd w zaskarżonym wyroku, ale do jakiejś swoistej, trudno

zrozumiałej interpretacji tego stanowiska.

Z wyroku jasno wynika, że Sąd ustalił i ocenił każdą z wchodzących w

rachubę podstaw (źródeł) dochodzonych w sprawie roszczeń – Pakietu Socjalnego

z 30 czerwca 2000 r., Uzgodnienia ze związkami zawodowymi z 11 sierpnia 2003

r., oraz umowy stron (porozumienia) z 1 grudnia 2003 r. Nie budzi zastrzeżeń

stanowisko wyroku, że źródłem świadczeń przysługujących powodowi była umowa

stron z 1 grudnia 2003 r. Umowa ta jest zgodna z zasadami wynegocjonowanymi

przez związki zawodowe z pracodawcą w Uzgodnieniu z 11 sierpnia 2003 r., nie

pozostaje natomiast w sprzeczności z postanowieniami Pakietu Socjalnego z 30

czerwca 2000 r. Sąd Apelacyjny z powołaniem się na podzielone stanowisko Sądu

pierwszej instancji szczegółowo wyjaśnił zakres Pakietu Socjalnego, który mógł

mieć zastosowanie do powoda w odniesieniu do świadczeń przewidzianych w

sytuacjach rozwiązania stosunku pracy, tak jak w danym wypadku, na skutek

porozumienia stron. W tym zakresie nie została naruszona hierarchia źródeł prawa

pracy, określona w przepisach art. 9 k.p.; nie powstawał nawet problem w tym

przedmiocie, skoro porozumienie stron uwzględniło najkorzystniejsze dla powoda

Uzgodnienie ze związkami zawodowymi. Przy okazji należy zauważyć, że skarżący

zupełnie wadliwie zalicza umowę stron stosunku pracy (porozumienie powoda z

pracodawcą z dnia 1 grudnia 2003 r.) do kategorii źródeł prawa pracy i z tego

powodu wskazuje n a naruszenie art. 9 k.p., który to przepis w ogóle nie odnosi się

do umów (por. art. 18 k.p.).

Wreszcie nie budzi żadnych zastrzeżeń ustalona przez Sądy obu instancji

treść wskazanych w skardze kasacyjnej postanowień Pakietu Socjalnego. Z

uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że decydujące w sprawie ustalenie

zakresu

części III pkt 6 Pakietu opiera się na jej brzmieniu i uwzględnia

okoliczności stosowania tych postanowień w praktyce z analizą stanowiska

powoda, pracodawcy i związków zawodowych. Sąd ustalił, że powodowi nie

przysługiwały świadczenia przewidziane w Pakiecie .bo nie miała miejsca sytuacja

rozwiązania stosunku pracy z inicjatywy pracodawcy. W tym kontekście

niezrozumiałe są zarzuty

skargi kasacyjnej jakoby w

zaskarżonym wyroku

nastąpiło uznanie, że powód ważnie zrezygnował ze świadczeń przewidzianych

przez pkt III 6 Pakietu Socjalnego lub, że Sąd uznał iż Uzgodnienie z 11 sierpnia

2003 r. mogło zmienić postanowienia Pakietu Socjalnego w zakresie zasad

przyznawania świadczeń w związku z rozwiązaniem umowy o pracę.

Z powyższych przyczyn wobec bezzasadności podstaw

Najwyższy orzekł według art. 39814 k.p.c.

kasacji Sąd