III PK 107/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PK 107/13

POSTANOWIENIE

Dnia 11 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski

w sprawie z powództwa Z. W.

przeciwko Przedsiębiorstwu Handlowo-Usługowemu "[…]" Spółce z ograniczoną

odpowiedzialnością w B.

o odszkodowanie i zadośćuczynienie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 11 marca 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych w L.

z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt VIII […]

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Powódka Z. W. w sprawie przeciwko Przedsiębiorstwu Handlowo-Usługowemu

„[…]” Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B. wniosła skargę kasacyjną

od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L.

z dnia 23 maja 2013 r., VIII Pa […]. Zaskarżonym wyrokiem oddalono jej apelację

od wyroku Sądu Rejonowego L. – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L.

z dnia 4 października 2012 r., VII P […] oddalającego powództwo.

Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła w niej naruszenie: art. 53 § 1 w związku

z art. 30 § 4 k.p. oraz art. 943 § 2 k.p. Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi

do rozpoznania skarżąca wskazała, że jest ona oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie jej do rozpoznania.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność

postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jednocześnie,

zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną

w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw; w granicach zaskarżenia bierze

z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (przed sądem drugiej

instancji). Rozpoznanie skargi kasacyjnej w granicach podstaw oznacza związanie

Sądu Najwyższego zgłoszonymi przez skarżącego zarzutami naruszenia.

W przedmiotowej sprawie wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej

został oparty na przesłance oczywistej zasadności skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

W tym zakresie należy wskazać, że przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej

rozumie się sytuację, w której zaskarżone nią orzeczenie sądu drugiej instancji

w sposób oczywisty narusza prawo. Oczywiste naruszenie prawa powinno być

rozumiane jako widoczna natychmiast, bez potrzeby dokonywania pogłębionej

analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem

albo

powszechnie

przyjętymi

regułami

interpretacji

(por.

postanowienia

Sądu Najwyższego z 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 494

oraz z 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNAPiUS 2003 nr 18, poz. 437);

oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcia tylko

wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego prawnika, bez potrzeby głębszej

analizy prawniczej, gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej wątpliwości; gdy

podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie,

bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i analizy czynności sądu

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z 21 maja 2008 r., I UK 11/08,

LEX nr 491538); gdy orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi

i niepodlegającymi

różnej

wykładni

przepisami

prawa

(por.

orzeczenie

Sądu Najwyższego z 30 stycznia 1963 r., II CZ 3/63, OSPiKA 1963 nr 11, poz. 286).

W

razie

powołania

się

na

przesłankę

skargi

kasacyjnej

przewidzianą

w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., skarżący powinien przytoczyć argumenty świadczące

o tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Pojęcie "oczywistości" mieści się

w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty

naruszenia prawa są w sposób oczywisty uzasadnione, bez dokonywania głębszej

analizy prawniczej.

W ocenie Sądu Najwyższego, przedmiotowej skargi kasacyjnej nie można uznać

za oczywiście uzasadnioną, tym bardziej, że Sąd swe rozstrzygnięcie oparł

na utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego tak co do wykładni art. 52 § 1 k.p.

i art. 30 § 4 k.p. jak i art. 943 § 2 k.p.

Nadto w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.