III PK 106/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PK 106/13

POSTANOWIENIE

Dnia 11 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski

w sprawie z powództwa M. W.

przeciwko Województwu […]

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 11 marca 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych w S.

z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII Pa […],

1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania,

2. zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 500 zł (pięćset) tytułem

częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Powódka M. W. w sprawie przeciwko Województwu […] o zapłatę wniosła

skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w S. z dnia 16 kwietnia 2013 r., VII Pa […]. Zaskarżonym wyrokiem

oddalono jej apelację od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum – Sądu Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 28 września 2012 r., IX P […], którym oddalono

powództwo.

Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła w niej naruszenie art. 55 § 1 1 k.p.,

art. 94 pkt 2 k.p., art. 29 k.p., art. 42 k.p., art. 15 w związku z art. 94 pkt 4

w związku z art. 207 § 1 i 2 pkt 1-3 k.p., art. 80 k.p., art. 65 § 1 i 2 k.c. w związku

z art. 300 k.p., art. 24 § 1 k.c., art. 448 k.c., art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r.

o zakładach opieki zdrowotnej (jednolity tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89),

art. 18 ust. 1 i art. 41 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza

dentysty (jednolity tekst: Dz.U. z 2011 r. Nr 277, poz. 1634) a także art. 217 § 2

w związku z art. 227 k.p.c., art. 328 § 2 w związku z art. 378 § 1 w związku

z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 328 § 2 w związku z art. 382 k.p.c. Jako okoliczność

uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania skarżąca wskazała, że jest ona

oczywiście uzasadniona.

W odpowiedzi na skargę strona pozwana wniosła o odmowę przyjęcie jej

do rozpoznania, względnie oddalenie i zasądzenie na jej rzecz od powódki kosztów

zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie jej do rozpoznania.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność

postępowania

lub

4)

skarga

kasacyjna

jest

oczywiście

uzasadniona.

Jednocześnie, zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę

kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw; w granicach

zaskarżenia bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania

(przed sądem drugiej instancji). Rozpoznanie skargi kasacyjnej w granicach podstaw

oznacza związanie Sądu Najwyższego zgłoszonymi przez skarżącego zarzutami

naruszenia.

W przedmiotowej sprawie wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej

został oparty na przesłance oczywistej zasadności skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

W tym zakresie należy wskazać, że przez oczywistą zasadność skargi

kasacyjnej rozumie się sytuację, w której zaskarżone nią orzeczenie sądu drugiej

instancji w sposób oczywisty narusza prawo. Oczywiste naruszenie prawa powinno

być rozumiane jako widoczna natychmiast, bez potrzeby dokonywania pogłębionej

analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem

albo

powszechnie

przyjętymi

regułami

interpretacji

(por.

postanowienia

Sądu Najwyższego z 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 494

oraz z 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNAPiUS 2003 nr 18, poz. 437);

oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcia tylko

wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego prawnika, bez potrzeby głębszej

analizy prawniczej, gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej wątpliwości; gdy

podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie,

bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i analizy czynności sądu

(por. postanowienie

Sądu

Najwyższego

z

maja

2008

r.,

I UK 11/08,

LEX nr 491538); gdy orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi

i niepodlegającymi

różnej

wykładni

przepisami

prawa

(por.

orzeczenie

Sądu Najwyższego z 30 stycznia 1963 r., II CZ 3/63, OSPiKA 1963 nr 11, poz. 286).

W

razie

powołania

się

na

przesłankę

skargi

kasacyjnej

przewidzianą

w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., skarżący powinien przytoczyć argumenty świadczące

o tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Pojęcie „oczywistości” mieści się

w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty

naruszenia prawa są w sposób oczywisty uzasadnione, bez dokonywania głębszej

analizy prawniczej.

W ocenie Sądu Najwyższego, przedmiotowej skargi kasacyjnej nie można

uznać za oczywiście uzasadnioną w żadnym razie bowiem nie można przyjąć, że

Sąd Okręgowy

ferując

zaskarżony

wyrok

oczywiście

naruszył

prawo.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania pomimo zawartych w nim

sformułowań w istocie nie uprawnia do stwierdzenia, że Sąd Okręgowy oczywiście

naruszył art. 18 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej w związku z art. 41 ustawy

o zawodach lekarza i dentysty, a tym bardziej, że naruszenie to miało kwalifikowany

charakter.

Nadto w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania

kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.