III PK 103/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PK 103/13

POSTANOWIENIE

Dnia 11 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Kazimierz Jaśkowski

w sprawie z powództwa K. Z.

przeciwko Zespołowi Szkół w C.

o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 11 marca 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w L.

z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt VIII Pa […],

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

Uzasadnienie

Powódka K. Z. w sprawie przeciwko Zespołowi Szkół w C. o przywrócenie

do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy wniosła skargę kasacyjną

od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L.

z dnia 18 kwietnia 2013 r., VIII Pa […], którym oddalono jej apelację od wyroku

Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w P. z dnia 21 grudnia 2012 r., IV P […], którym

oddalono powództwo.

Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła w niej naruszenie art. 20 ust. 1 pkt 2

Karty Nauczyciela oraz art. 42 k.p. w związku z art. 91c ust. 1 Karty Nauczyciela.

Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazała, że

w sprawie zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, które dotyczą trybu

rozwiązania stosunku pracy z nauczycielami mianowanymi, którzy mają ograniczony

w trybie art. 22 ust. 2 Karty Nauczyciela wymiar zajęć. W szczególności,

zdaniem skarżącej, wątpliwości dotyczą kwestii, czy podstawą rozwiązania stosunku

pracy wobec takich nauczycieli może być art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela, czy

art. 42 k.p. w związku z art. 91c ust. 1 Karty Nauczyciela.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie jej do rozpoznania.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność

postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jednocześnie,

zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną

w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw; w granicach zaskarżenia bierze

z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (przed sądem drugiej

instancji). Rozpoznanie skargi kasacyjnej w granicach podstaw oznacza związanie

Sądu Najwyższego zgłoszonymi przez skarżącego zarzutami naruszenia.

Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej został oparty

na przesłance występowania w sprawie potrzeby wykładni przepisów prawnych

(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).

W związku z tym Sąd Najwyższy zważył, że zgodnie z jego dotychczasowym

orzecznictwem skarżący powinien nie tylko określić, które przepisy wymagają

wykładni, ale także wskazać, na czym polegają poważne wątpliwości związane

ze stosowaniem tych przepisów wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego

źródła tych wątpliwości (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r.,

III CKN 570/01, OSNC 2002 nr 12, poz. 151). Konieczne jest opisanie tych wątpliwości,

wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także

przedstawienie

własnej

propozycji

interpretacyjnej

(por.

postanowienia

Sądu Najwyższego: z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009 nr 3-4, poz.43;

z dnia 14 grudnia 2012 r., III SK 29/12, LEX nr 238124).

Odnosząc powyższe do skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie,

Sąd Najwyższy stwierdza, że wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania nie spełnia tych

wymagań. W szczególności nie może być mowy o potrzebie wykładni przepisów

prawnych w sytuacji, gdy dana kwestia została już wyjaśniona w orzecznictwie

Sądu Najwyższego. W tym zakresie należy wskazać, że między innymi w tezie wyroku

z dnia 23 lutego 1999 r., I PKN 595/98 (OSNAPiUS 2000 nr 8, poz. 300)

Sąd Najwyższy wskazał wprost i jednoznacznie, że do nauczyciela mianowanego

nie stosuje się art. 42 k.p.

W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.