III PK 1/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PK 1/08

POSTANOWIENIE

Dnia 10 kwietnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z powództwa M. K.

przeciwko Gminnej Bibliotece Publicznej w G.

o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne

oraz z powództwa M. K.

przeciwko Gminnej Bibliotece Publicznej i Gminie G.

o wynagrodzenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 10 kwietnia 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej Gminnej Biblioteki Publicznej od

wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 24 września 2007 r.,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

Uzasadnienie

Pozwana Gminna Biblioteka Publiczna w sprawie z powództwa M. K. o

uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne i o wynagrodzenie

wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 września 2007 r. Zaskarżonym wyrokiem

oddalono jej apelację od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy z dnia 19

czerwca 2007 r., którym oddalono powództwo w zakresie żądania uznania

wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne, zaś powództwo o wynagrodzenie

uznano za zasadne co do kwoty 21.756,67 zł.

Wnosząca skargę zarzuciła w niej naruszenie art. 47 § 1 i art. 81 § 1 k.p.

przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez

Sądy pierwszej i drugiej instancji, że powódce oprócz zasądzonego jednomiesięcznego

wynagrodzenie na podstawie art. 47 § 1 k.p. za czas pozostawania bez pracy,

przysługuje także wynagrodzenie za czas gotowości do pracy na podstawie art. 81 § 1

k.p. poczynając od dnia 3 stycznia 2006 r. w sytuacji, gdy wyrok ustalający, że

uchybienie terminu zgłoszenia się powódki do pracy u pozwanej nastąpiło z przyczyn

od niej niezależnych uprawomocnił się w dniu 15 marca 2007 r. a od dnia 16 marca

2007 r. powódka została dopuszczona do pracy u pozwanej. Jako okoliczność

uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazała, iż istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych, na których oparta została skarga kasacyjna, a które

wywołują rozbieżności w orzecznictwie Sądów rozpoznających niniejszą sprawę w

pierwszej i drugiej instancji

z orzecznictwem Sądu Najwyższego wyrażonym w

uchwale z dnia 27 kwietnia 1977 r. w sprawie I PZP 3/77 (OSNC 1977 nr 9, poz.163),

której teza brzmi „Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy,

przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy przez okres nie dłuższy

niż określony w art. 47 § 1 k.p.; przepis art. 81 k.p. w przypadku takim nie ma

zastosowania" . Skarżąca podkreśliła, że Sądy obu instancji przepisy te zastosowały

łącznie, kumulując roszczenia z nich wynikające. Nadto w skardze podniesiono

potrzebę wyjaśnienia, czy w sytuacji gdy postępowanie sądowe przedłużyło się z

przyczyn niewłaściwego ustalenia przez Sąd pierwszej instancji strony pozwanej (w

sprawie pierwotnie Gminy zamiast Gminnej Biblioteki Publicznej) oraz niewłaściwego

składu Sądu - co spowodowało nieważność postępowania i konieczność ponownego

przeprowadzenia postępowania w składzie ławniczym - należy skutki tych

nieprawidłowości przypisać wyłącznie stronie pozwanej, bowiem za taki wydłużony

okres z przyczyn niezależnych od stron, została pozwana obciążona skutkami poprzez

zasądzenie od niej wynagrodzenia za czas pozostawania powódki bez pracy z

ustawowymi odsetkami.

Powódka złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną; nie zgłosiła w niej jednak

żadnego wniosku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli:

1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

3) zachodzi nieważność postępowania lub

4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W rozpoznawanej sprawie żadna z tych okoliczności nie zachodzi. W

szczególności nie można zgodzić się ze skarżącą, iż Sąd drugiej instancji orzekł w

sprawie w sposób sprzeczny z orzecznictwem Sądu Najwyższego oraz, że w

sprawie występuje istotne zagadnienie prawne. Wyrok Sądu Najwyższego

wskazany w skardze należy bowiem uznać za nie mający zastosowania w stanie

faktycznym sprawy, a zagadnienie prawne sformułowane przez skarżącą zostało w

pełni wyjaśnione w adekwatnej do okoliczności rozpoznawanej sprawy uchwale

Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 1976 r., V PZP 12/75 (OSNC 1976 nr 9, poz.

187). W orzeczeniu tym Sąd Najwyższy przesądził jednoznacznie, że odmowa

pracodawcy ponownego zatrudnienia pracownika przywróconego do pracy, który

zgłosił gotowość jej podjęcia w okolicznościach usprawiedliwiających przekroczenie

terminu przewidzianego w art. 48 § 1 k.p. uzasadnia prawo żądania prze niego

wynagrodzenia za czas istnienia przeszkody w jej świadczeniu, wynikającej z

przyczyn dotyczących zakładu pracy (art. 81 § 1 k.p.)

Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono, jak sentencji.